Τί γίνεται στην Καβάλα;

Ἄν ἀληθεύει τό δηµοσίευµα τῆς τουρκικῆς Aksam, ὅτι στήν Καβάλα θά ἱδρυθεῖ ἀπό τό τοπικό Ἰνστιτοῦτο Μεχµέτ Ἀλή Πασά καί τό τουρκικό Πανεπιστήµιο Bahcesehir «Κέντρο Ἐρευνῶν Ὀθωµανικῆς Ἱστορίας», τότε πράγµατι ἡ διαµονή τοῦ Νταβούτογλου στήν µακεδονική πόλη ἐξηγεῖται. Ἡ πληροφορία (ἀπό τό «ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΟ» Καβάλας) ἀναφερόταν στό Κέντρο πού σχεδιάστηκε ἀπό τό Princeton καί τόν ἀµερικανό καθηγητή Ἱστορίας τοῦ Πανεπιστηµίου Bahcesehir, Heath W. Lowry καί τό ὁποῖο θά πραγµατοποιήσει ἐργασίες γιά τόν τουρκικό, τόν ἑλληνικό καί τόν ἀραβικό κόσµο στά πεδία τῆς ἱστορίας, τῆς φιλοσοφίας, τῶν Τεχνῶν.

Ὁ Heath W. Lowry τοῦ Πανεπιστηµίου τοῦ Bahce-sehir, ἄν καί κάτοικος Κωνσταντινούπολης περνᾶ µεγάλο µέρος ἀπό τόν χρόνο του στήν πόλη τῆς Καβάλας. Κατέχει τήν ἕδρα «Κεµάλ Ἀτατούρκ» στό πανεπιστήµιο τοῦ Princeton ἀπό τό 1993, ἐνῶ τήν περίοδο 1973-1980 ἦταν ἀπό τά ἱδρυτικά µέλη τοῦ Τµήµατος Ἱστορίας τοῦ Πανεπιστηµίου τοῦ Βο-σπόρου. Τό 1983 µαζί µέ ἄλλους ἀκαδηµαϊκούς καί µέ τουρκικά χρήµατα ἵδρυσε τό Ἰνστιτοῦτο Τουρκικῶν Σπουδῶν στό Georgetown University καί µετά πῆρε τήν ἕδρα στό τουρκικό πανεπιστήµιο Bahcesehir.

Ο 68χρονος τουρκολόγος παίζει κοµβικό ρόλο στήν προσπάθεια τῶν Τούρκων νά ἀµφισβητήσουν τήν γενοκτονία τῶν χριστιανικῶν πληθυσµῶν στή Μικρασία (Ἀρµένιοι, Ἕλληνες) καί πρωτοστάτησε στήν κίνηση νά µήν ἀναγνωρισθεῖ στίς ΗΠΑ ἡ Γενοκτονία τῶν Ἀρµενίων. Εἶναι χαρακτηρι-στική ἡ κριτική του στόν Ἀµερικανό πρέσβη τῆς Κωνσταντινούπολη Ε. Μοργκεντάου πού τεκµηριώνει τά τουρκικά ἐγκλήµατα (http://en.wikipedia.org/wiki/Heath_W._Lowry). Θά λειτουργήσει ἄραγε τώρα ὡς συνδετικός κρῖκος µεταξύ τοῦ Ἰνστιτούτου Μωχάµεντ Ἄλη στήν Καβάλα καί τῶν δύο πανεπιστηµίων Princeton καί Bahcesehir, καί γιά τίνος τά συµφέροντα; Τό Ἰνστιτοῦτο πού ἱδρύθηκε ὡς πολιτιστικό ἵδρυµα τό 2006 πού θά προωθοῦσε τή συνεργασία µέ τήν Αἴγυπτο ἔχει ὄντως ἀλλάξει τό καταστατικό του πρό διµήνου κι ἀναφέρει πλέον τώρα «συνεργασία µέ Μεσογειακές χῶρες» ὥστε νά συµπεριλάβει τήν Τουρκία; Ἦταν ἄσχετα τά ταξιδάκια τοῦ Τούρκου Προξένου Κοµοτηνῆς στήν Καβάλα καί οἱ ἀναγορεύσεις σέ ἐπίτιµους πολίτες δύο Τούρκων πολιτῶν (30/10/10) µέ καταγωγή ἀπό τήν µακεδονική πόλη; Καί τί εἶναι αὐτό µέ τό καλοκαιρινό σεµινάριο γιά τούς µαθητές τῶν διπλωµατικῶν ἀκαδηµιῶν Ἑλλάδος καί Τουρκίας πού γράφει τό ἐνηµερωτικό φυλλάδιο τοῦ νέου ἱδρύµατος;

Τό θέµα ἐντάσσεται στήν τουρκική πολιτική τῆς διείσδυσης στή χώρα µας, τώρα εἰδικά πού ὅλες οἱ ἀντιστάσεις πέφτουν. Δέν κατηγορεῖται κανένας γιά µειοδοσία, ὅµως πρέπει νά ἀποφευχθοῦν καί πράξεις πολιτικά ἀφελεῖς. Ἡ Καβάλα δέν εἶναι ἐξοικειωµένη µέ τήν τούρκικη παρουσία καί ἴσως πολλοί νά τή βλέπουν ἁπλῶς ὡς …ἐξωτικό χρῶµα (ἤ χρῆµα).

Κάπως ἔτσι κινεῖται τό πρᾶγµα καί στήν Ἀλεξαν-δρούπολη. Πέρα ἀπό τούς …παραδοσιακούς τουρκόφιλους µιᾶς καθεστωτικῆς Ἀριστερᾶς πού δέν διακρίνεται γιά τήν πολιτική εὐφυΐα της, ἐσχάτως δείχνουν εὐεπίφοροι σέ ἐξ Ἀνατολῶν µηνύµατα κι ἄλλοι χῶροι. Τό Ἐθνολογικό Μουσεῖο Θράκης παρουσιάζει τήν τουρκική µουσική ἤ τήν ποίηση τοῦ (Ὀθωµανοῦ Πέρση) Τζελαλαντίν Ρουµί, ἐνῶ ἡ Μητρόπολη Ἀλεξανδρούπολης διοργανώνει ἡµερίδα (2/4/11) γιά τήν «προσέγγιση τοῦ Ἄλλου στή σύγχρονη Τουρκία»! Ἀδέρφια προσέξτε, τό χρῶµα πού φέρνετε δέν εἶναι τουρκουάζ, εἶναι µαῦρο – κατάµαυρο!

 

 

http://tourkikanea.gr/

H ONOMAΤΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΟΥ ΑΣΕΡ Ρ. ΜΩΥΣΗ-ΑΘΗΝΑΙ 1973

H ΟΝΟΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΗΤΟΙ :
Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΙΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΩΝ
ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
1. ΠΡΟΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ
ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΚΟΙΝΑ ΣΩΜΑΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΘ’ ΟΛΑ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΟΜΟΙΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ
ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΟΥΤΕ ΣΩΜΑΤΙΚΩΣ, ΟΥΤΕ ΨΥΧΙΚΩΣ. ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΩΣ
ΕΞΑΚΡΙΒΩΜΕΝΟΝ ΟΤΙ ΕΙΣ ΤΑ ΤΡΙΑ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΖΟΥΝ
ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΙΣ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΓΗΝ ΔΕΝ ΗΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΥΡΕΘΟΥΝ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΟΥΝ
ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΣΩΜΑΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ Ή ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΨΥΧΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ. Ο
ΣΩΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΟΣ ΑΥΤΟΣ ΔΙΑΦΟΡΙΣΜΟΣ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ
ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ.
ΟΤΑΝ Ο ΑΔΑΜ ΚΑΙ Η ΕΥΑ ΗΣΑΝ ΜΟΝΟΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΗΝ, ΔΕΝ ΕΧΡΕΙΑΣΘΗ ΝΑ ΛΑΒΟΥΝ Ο ΚΑΘΕΙΣ ΕΝΑ
ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΝ ΟΝΟΜΑ. ΕΤΣΙ Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΛΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΤΗΣ ΔΕ ΕΥΑΣ-
ΧΑΒΑ, ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΛΩΣ ΓΥΝΑΙΚΑ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗΝ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΓΙΝΑΝ
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΔΥΟ, ΕΓΙΝΕΝ ΑΙΣΘΗΤΗ Η ΑΝΑΓΚΗ ΕΥΡΕΣΕΩΣ ΜΕΣΩΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥ ΕΝΟΣ
ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ. ΜΟΛΙΣ ΔΕ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΗΡΧΙΣΕ ΝΑ ΑΥΞΑΝΗ ΚΑΤΑ
ΓΕΝΟΣ, Η ΒΙΒΛΟΣ ΔΙΔΕΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΓΕΝΟΜΕΝΟΥΣ ΧΩΡΙΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ, ΑΡΧΗΣ
ΓΕΝΟΜΕΝΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΪΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΒΕΛ.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟΝ ΠΟΥ ΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑΙ ΟΜΑΔΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΓΙΝΑΝ ΠΟΛΥΠΛΗΘΕΙΣ ΚΑΙ
ΣΥΝΕΠΙΠΤΕΝ ΩΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ΖΩΝΤΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΝ
ΟΜΑΔΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΟΝΟΜΑ, ΠΡΟΕΚΥΨΕΝ Η ΑΝΑΓΚΗ ΕΞΕΥΡΕΣΕΩΣ
ΤΡΟΠΟΥ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΥΝΩΝΥΜΟΝ. ΤΟΥΤΟ ΚΑΤΩΡΘΩΘΗ ΚΑΤ’ ΑΡΧΑΣ ΜΕ
ΤΗΝ ΠΡΟΣΘΗΚΗΝ ΕΙΣ ΤΟ ΚΥΡΙΟΝ ΟΝΟΜΑ, ΕΙΤΕ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ (ΠΑΤΡΩΝΥΜΟΝ) π.χ.
Γιοχανάν Μπέν Ζακάϊ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Ή ΣΩΚΡΑΤΗΣ Ο ΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΣΚΟΥ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ,
Ή ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ π.χ. Γιωσέφ Ἀγκαλιλί ΔΗΛ. ΙΩΣΗΦ Ο ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ, ΚΑΙ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ Ο ΣΤΑΓΕΙΡΙΤΗΣ. ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΝΕΩΤΕΡΟΥΣ ΜΑΛΙΣΤΑ ΧΡΟΝΟΥΣ, ΟΠΟΤΕ
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑΙ ΟΜΑΔΕΣ ΕΓΙΝΑΝ ΠΟΛΥΠΛΗΘΕΣΤΕΡΑΙ, ΕΙΣ ΤΟ ΚΥΡΙΟΝ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ
ΠΑΤΡΩΝΥΜΟΝ ΠΡΟΣΕΤΕΘΗ ΚΑΙ ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΝ ΟΝΟΜΑ Ή ΕΠΩΝΥΜΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ.
ΚΑΘΕ ΛΑΟΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΔΙΚΟΝ
ΤΟΥ ΤΡΟΠΟΝ ΚΑΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΟΣΥΝΘΕΣΙΝ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΤΟΥ ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑΝ.
ΕΤΣΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΠΗΡΕΑΖΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΝ ΚΑΙ ΚΑΛΑΙΣΘΗΤΙΚΗΝ ΤΩΝ
ΨΥΧΟΔΙΑΘΕΣΙΝ, ΕΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΞΑΙΡΟΝΤΑ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑΝ, ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ
ΕΡΩΤΑ. π.χ. ΣΟΦΟΚΛΗΣ, ΚΑΛΛΙΟΠΗ, ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ. ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΞ ΑΛΛΟΥ, ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟ
ΕΝΣΤΙΚΤΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΣΕΒΕΙΑΣ, ΕΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΣΧΕΣΙΝ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΟΤΗΤΑ ΚΑΙ
ΤΗΝ ΕΥΣΕΒΕΙΑΝ. π.χ. Ἐλί – Ἔζερ = Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ ΒΟΗΘΟΣ, Μπαρούχ = ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ κ.λ.π. ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ
ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑΝ ΤΩΝ, ΕΧΟΝΤΕΣ ΦΥΛΕΤΙΚΗΝ ΡΟΠΗΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΙΝ, ΕΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΟΝΟΜΑΤΟΛΟΓΙΑΝ ΠΟΥ ΑΝΤΑΠΕΚΡΙΝΕΤΟ ΕΙΣ ΤΑ
ΡΩΜΑΪΚΑ ΑΥΤΑ ΙΔΕΩΔΗ. π.χ. JUSTUS, AUGUSTUS κ.λ.π.
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΤΟΜΟΝ ΑΥΤΗΝ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΑΝ ΠΡΟΕΙΣΑΓΩΓΗΝ ΚΑΙ ΠΡΟΤΟΥ ΕΙΣΕΛΘΩΜΕΝ ΕΙΣ
ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑΝ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΩΝ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ
ΕΛΛΑΔΟΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΧΘΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ ΜΕΡΙΚΑ ΑΚΟΜΗ ΠΡΟΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΒΡΑΪΚΗΝ
ΟΝΟΜΑΤΟΛΟΓΙΑΝ ΓΕΝΙΚΩΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΣ.
ΤΑ ΣΥΝΗΘΩΣ ΕΝ ΧΡΗΣΕΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΒΡΑΪΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΘΑ
ΗΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΤΑΧΘΟΥΝ ΕΙΣ ΟΚΤΩ ΜΕΓΑΛΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ, ΗΤΟΙ:

ΤΑ ΙΕΡΑΤΙΚΑ.
ΤΑ ΘΕΟΦΟΡΑ.
ΤΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΚΑ.
ΤΑ ΙΔΙΩΝΥΜΙΚΑ, ΗΤΟΙ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ Ή ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ Ή ΑΛΛΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΟΣ.
ΤΑ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΑ ΕΒΡΑΪΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ.
ΤΑ ΠΡΟΣΕΠΩΝΥΜΑ (ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙΑ).
ΤΑ ΕΚ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΣ ΚΥΡΙΑ ΕΒΡΑΪΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ.
ΤΑ ΕΞΕΥΡΩΠΑΪΣΘΕΝΤΑ ‘Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΕΝΤΑ ΚΥΡΙΑ ΕΒΡΑΪΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ.
2. ΤΑ ΙΕΡΑΤΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗΝ ΑΥΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ
ΑΡΧΑΙΑΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΦΥΛΕΤΙΚΗΝ ΕΒΡΑΪΚΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΗΜΠΟΡΟΥΜΕΝ ΝΑ
ΟΝΟΜΑΣΩΜΕΝ ΙΕΡΑΤΙΚΑ. ΕΙΣ ΤΑ ΙΕΡΑΤΙΚΑ ΑΥΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΚΥΡΙΩΣ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ Κοέν
ΚΑΙ Λεβñ. «Κοανούτ», ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΒΡΑΪΚΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ, ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΞΙΩΜΑ, Κοέν ΔΕ ΚΑΙ
ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ Κοανείμ, ΕΚΑΛΟΥΝΤΟ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΙΕΡΑΤΕΙΟΥ ΠΟΥ ΕΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΕΙΣ
ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ (Μπέτ Αμικδάσς). ΟΙ ΕΞ ΑΡΡΕΝΟΓΟΝΙΑΣ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ
ΑΥΤΟΥ ΙΕΡΑΤΙΚΟΥ ΑΞΙΩΜΑΤΟΣ ΦΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΓΕΝΕΑΣ ΕΙΣ ΓΕΝΕΑΝ ΤΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΣ ΚΑΙ
ΙΕΡΟΥΡΓΙΚΩΣ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΝ ΟΝΟΜΑ Κοέν, ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΠΡΩΤΟΣ ΓΕΝΑΡΧΗΣ ΗΤΟ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ
ΤΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ, Ααρών Ακοέν.
ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ Κοανείμ ΙΕΡΑΡΧΙΑΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΟΙ ΦΕΡΟΝΤΕΣ ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΝ
ΟΝΟΜΑ Λεβñ. ΟΙ ΕΧΟΝΤΕΣ ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΝ ΑΥΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΤΑΓΟΝΤΑΙ ΟΛΟΙ ΑΠΟ
ΤΗΝ ΙΕΡΑΤΙΚΗΝ ΦΥΛΗΝ ΤΟΥ Λεβñ, ΠΟΥ ΗΤΟ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΜΕΤΑ ΤΟΝ Ρουμπέν ΚΑΙ ΤΟΝ Συμεών Ο
ΤΡΙΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΩΔΕΚΑ ΤΕΚΝΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΑΣ Ἰακώβ. Λεβιείμ ΗΣΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΣΚΟΥΝΤΕΣ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ «Μπέτ-Αμικδάσς» ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝΤΑ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΤΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ,
ΒΟΗΘΟΥΝΤΕΣ ΤΟΥΣ Κοναείμ ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΜΕΝΑΣ ΘΥΣΙΑΣ, ΕΝΔΥΟΝΤΕΣ ΤΟΝ Κοέν Γκαδόλ,
ΠΛΥΝΟΝΤΕΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑΣ ΘΥΣΙΑΣ, ΑΝΟΙΓΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΚΛΕΙΟΝΤΕΣ ΤΑΣ ΠΥΛΑΣ
ΤΟΥ ΝΑΟΥ, ΨΑΛΛΟΝΤΕΣ ΤΑ Τεϊλείμ, ΔΗΛ. ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ ΤΟΥ Δαβίδ κ.λ.π.
ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ Σεφαραδικόν (ΔΗΛ. ΤΟΝ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΝ ΕΒΡΑΪΚΟΝ) ΚΟΣΜΟΝ
ΓΕΝΙΚΑ, ΟΙ Κοέν ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΟΝΟΜΑΖΩΝΤΑΙ ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ ΑΠΛΩΣ Κοέν ΚΑΙ ΟΙ Λεβñ
ΑΠΛΩΣ Λεβñ, ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ. ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ
Ἐσκεναζείμ (ΔΗΛΑΔΗ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ, ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ
ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΟΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ) ΤΑ ΙΕΡΑΤΙΚΑ ΑΥΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΥΠΕΣΤΗΣΑΝ ΠΟΛΛΑΣ
ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ. ΕΤΣΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΣΥΝΗΘΩΣ ΟΙ ΚΟΕΝ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ Κάν, Κόν,
Κούν, Κάντ, Καχάν, Καχάνε, Καγκάνοβιτς, ΑΚΟΜΗ ΔΕ ΚΑΙ Κάτς (ΑΠΟ ΤΑΣ ΑΡΧΙΚΑΣ ΣΥΛΛΑΒΑΣ ΤΩΝ
ΛΕΞΕΩΝ Κοέν – Τσεδέκ =Κοέν Άγιος), ΕΠΙΣΗΣ ΔΕ ΚΑΙ Κάτσνελσον. ΟΙ SACERDOTI ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ
ΕΒΡΑΪΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ Κοανείμ ΠΟΥ ΕΠΡΟΤΙΜΗΣΑΝ ΝΑ ΕΞΙΤΑΛΙΣΟΥΝ ΤΟ
ΙΕΡΑΤΙΚΟΝ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑ, ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ SACERDOTΕ ΙΤΑΛΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΙΕΡΕΥΣ. ΕΠΙΣΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΝ ΤΩΝ Κοανείμ ΑΝΗΚΟΥΝ ΟΙ ΕΚ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ Ἐσκεναζείμ ΦΕΡΟΝΤΕΣ ΤΟ ΕΠΙΘΕΤΟ
Καπλάν ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΙΔΙΩΜΑ Γίντισς ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΙΕΡΕΥΣ (CHAPLAN). AΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ
ΟΜΟΘΡΗΣΚΩΝ ΜΑΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΩΝ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΥΠΗΡΧΟΝ ΚΑΙ
ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΚΟΜΗ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΙΕΡΑΤΙΚΟΥ
ΓΕΝΟΥΣ ΤΩΝ Κοανείμ, ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΝ ΟΝΟΜΑ Κοέν. ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ
ΕΧΟΝΤΕΣ ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ Χασίδ ΔΗΛ. ΔΙΚΑΙΟΣ, Μπεναρδούτ ΚΑΙ Περαχγιά (ΑΝΘΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ). ΟΙ
Χασίδ, ΟΙ Μπεναρδούτ ΚΑΙ ΟΙ Περαχγιά ΕΙΝΑΙ ΙΕΡΑΤΙΚΩΣ ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΕΡΟΝΤΑΣ ΤΟ
ΕΠΙΘΕΤΟΝ Κοέν ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΤΕΛΕΤΑΣ ΜΑΣ ΤΟ ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟ
ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΤΗΣ Περασιά ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ Κοενικήν ΕΥΛΟΓΙΑΝ (Μπιρκάτ Κοανείμ – ὃρα Ἀσέρ Μωυσñ
Προσευχολόγιον τῆς Ἡμέρας του Ἐξιλασμοῦ § 152)
ΕΠΙΣΗΣ, ΕΝΩ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ Σεφαραδικοῦ ΚΟΣΜΟΥ ΟΙ Λεβῆ ΕΜΕΙΝΑΝ Λεβῆ, ΕΙΣ ΤΟΥΣ Ἐσκεναζείμ
ΜΕΡΙΚΟΙ ΕΓΙΝΑΝ LOEBE, LOUV, LEWIN, LEWINSON, LOWINSON, WEIL, LEVINSKY ΑΚΟΜΗ ΔΕ ΚΑΙ
LIOUIS. ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΙΕΡΑΤΙΚΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ Λεβῆ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΦΕΡΟΝΤΕΣ ΤΟ
ΟΝΟΜΑ Καράσο. ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΤΟ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΒΡΑΪΚΗΝ ΛΕΞΙΝ «Κέρες» ΠΟΥ
ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΒΡΑΪΚΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ Σανίδα. ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΙΒΛΟΝ, Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ, Η ΒΙΒΛΙΚΗ «Μισσκάν», ΠΡΟ ΤΗΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΑΟΝ
ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ ΗΤΟ ΦΟΡΗΤΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙΤΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ Λεβιείμ, ΕΝΑΠΟΤΕΘΕΙΜΕΝΗ ΕΠΙ
Σανιδῶν.ΟΙ ΦΕΡΟΝΤΕΣ ΤΑΣ Σανίδας ΑΥΤΑΣ Λεβιείμ ΩΝΟΜΑΖΟΝΤΟ ΕΙΔΙΚΩΤΕΡΟΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ
ΑΡΧΑΙΑΝ ΕΠΟΧΗΝ «Κερεσσείμ» ΔΗΛ. Σανιδοφόροι ΕΞ ΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ Καράσσο ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ
ΠΡΕΠΕΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ΙΕΡΑΤΙΚΩΣ ΩΣ «Λεβιείμ».
3. ΤΑ ΘΕΟΦΟΡΑ ΟΝΟΜΑΤΑ
ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΣΥΝΕΙΘΙΣΜΕΝΩΝ ΕΒΡΑΪΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΕΞΑΙΡΟΥΝ ΤΗΝ
ΔΥΝΑΜΙΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΜΕΡΙΚΟΙ ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΔΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΑΥΤΟΝ
ΘΕΟΦΟΡΑ.
ΤΑ ΘΕΟΦΟΡΑ ΑΥΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΥΝΕΙΘΙΣΜΕΝΑ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ ΣΥΝΘΕΤΑ.
ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ ΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟ «Ἐλ», ΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟ «Γιά», ΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟ «Γιό» ΠΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ
ΕΧΡΗΣΙΜΕΥΑΝ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ ΔΙΑ ΝΑ ΥΠΟΔΗΛΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΝ ΤΟ
ΑΦΑΤΟΝ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (Shém Ameforásh) ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΒΡΑΪΚΟ ΡΗΜΑ Ή ΟΝΟΜΑ Ή
ΕΠΙΡΡΗΜΑ. ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟΝ ΟΤΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΕΝΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΜΩΣΑΪΚΟΥ ΔΕΚΑΛΟΓΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ «Ló tissà et shèm Adonàï Eloéha Iasháv», ΔΗΛΑΔΗ «ΝΑ ΜΗ ΑΝΑΦΕΡΗΣ ΤΟ
ΟΝΟΜΑ ΚΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΟΥ ΜΑΤΑΙΩΣ», ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΝΑ
ΠΡΟΦΕΡΟΥΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΛΑΛΗΤΟΝ ΚΑΙ ΘΕΟΣΟΦΙΚΟΝ
ΤΕΤΡΑΓΡΑΜΜΑ γιότ, ἔ, βάφ ΚΑΙ ἐ. ΤΟ ΑΦΑΤΟΝ ΑΥΤΟ ΤΕΤΡΑΓΡΑΜΜΑ, ΟΣΑΚΙΣ ΣΥΝΑΝΤΑΤΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ
ΒΙΒΛΟΝ Ή ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΑΣ, ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΟ ΠΡΟΦΕΡΟΥΝ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΛΕΞΙΝ «Ἀδονάϊ»
ΔΗΛ. Κύριος. ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΟΤΙ ΕΞΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΥΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ ΕΓΙΝΕΤΟ ΜΟΝΟΝ
ΑΠΑΞ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΟΡΤΗΝ ΤΟΥ ΕΞΙΛΑΣΜΟΥ (Γιόμ Ακιπουρείμ), ΟΤΑΝ ΥΦΙΣΤΑΤΟ
Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ. ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗΝ ΑΥΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ Ο Κοέν Γκαδόλ ΔΗΛ. Ο ΜΕΓΑΣ
ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ, ΝΗΣΤΙΣ ΕΠΙ ΜΑΚΡΟΝ ΚΑΙ ΕΝ ΕΚΣΤΑΣΕΙ ΔΙΑΤΕΛΩΝ, ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΣ ΕΙΣ ΤΟ Κόδες
Ακοδασσείμ ΔΗΛ. ΤΟ ΑΔΥΤΟΝ, ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΠΡΟΦΕΡΗ ΑΥΤΟΣ ΜΟΝΟΝ ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΡΑΜΜΟΝ
ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. - ὃρα Ἀσέρ Μωυσñ Προσευχολόγιον τῆς Ἡμέρας του Ἐξιλασμοῦ § 152
ΕΧΟΜΕΝ ΕΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟΝ ΘΕΪΚΟΝ ΟΝΟΜΑ «Ἐλ» ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΣΥΝΕΙΘΙΣΜΕΝΑ
ΕΒΡΑΪΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ:
Ἐλ - ἀζάρ = Ο ΘΕΟΣ ΕΒΟΗΘΗΣΕΝ
Ἐλί - Ἒζερ = Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ ΒΟΗΘΟΣ
Ἐλί – Μέλεχ = Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ ΒΑΣΙΛΕΥΣ
Ἐλ – Κανά = Ο ΘΕΟΣ ΕΞΗΓΟΡΑΣΕ
Ἐλ – Χάϊ = Ο ΘΕΟΣ ΖΗ Κ.Λ.Π.
ΑΝΑΣΤΡΟΦΙΚΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΕΧΟΜΕΝ ΤΑ ΘΕΟΦΟΡΑ ΟΝΟΜΑΤΑ:
Ἀσά - Ἔλ = ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ
Χαγκού - Ἔλ = ΕΩΡΤΑΣΑΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ (Χαγουέλ)
Σσαμού - Ἔλ = ΗΚΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ (Σαμουέλ)
Μί – Κά - Ἔλ = ΠΟΙΟΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ (Μιχαέλ)
Σσαάλτι - Ἔλ = ΗΡΩΤΗΣΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ (Σαλτιέλ)
Ραφά - Ἔλ = ΕΘΕΡΑΠΕΥΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ (Ραφαέλ)
Ἰσσρά - Ἔλ = ΕΝΕΔΥΝΑΜΩΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ (Ἰσραέλ)
Γιεχί - Ἔλ = ΘΑ ΖΗΣΗ Ο ΘΕΟΣ (Γιεχιέλ)
Οὐζί - Ἔλ = ΔΥΝΑΜΙΣ ΜΟΥ Ο ΘΕΟΣ (Οὐζιέλ)
Δανί - Ἔλ = ΜΕ ΕΚΡΙΝΕΝ Ο ΘΕΟΣ (Δανιέλ)
ΕΠΙΣΗΣ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟΝ ΘΕΪΚΟΝ ΟΝΟΜΑ « γιά » Ή « γιό » ΩΣ ΠΡΩΤΟΝ Ή ΔΕΥΤΕΡΟΝ
ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΝ ΕΧΟΜΕΝ ΤΑ ΘΕΟΦΟΡΑ ΟΝΟΜΑΤΑ:
Σσεμά – Γιά = ΗΚΟΥΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ (Σεμαγιά)
Ἀζάρ Γιά = ΕΒΟΗΘΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ (Ἀζαριά)
Ματάτ – Γιά = ΕΔΩΡΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ (Ματαθίας)

Χανάν Γιά = ΕΧΑΡΙΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ (Ἀνανίας)
Ζαχάρ – Γιά = ΕΝΕΘΥΜΗΘΗ Ο ΘΕΟΣ (Ζαχαρίας)
Γιεσσά – Γιά = ΕΣΩΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ (Ἡσαΐας)
Γκεδάλ – Γιά = ΕΜΕΓΑΛΥΝΕΝ Ο ΘΕΟΣ (Γκεδαλιά)
Ὀβάδ – Γιά = ΥΠΗΡΕΤΗΣΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ (Ὀβαδίας)
Περάχ – Γιά = ΑΝΘΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (Περαχγιά)
Οὐζί – Γιό = ΔΥΝΑΜΙΣ ΜΟΥ Ο ΘΕΟΣ (Υἱός)
Οὐζί – Γιό = Μπενουζίγιο (ΠΟΥ ΕΣΦΑΛΜΕΝΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ‘Η ΠΡΟΦΕΡΕΤΑΙ ΩΣ Μπενουζίλιο)
Ναχούμ – Γιά = Ο ΘΕΟΣ ΜΕ ΕΠΑΡΗΓΟΡΗΣΕ (Ναχμίας)
ΑΝΑΣΤΡΟΦΙΚΩΣ ΕΧΟΜΕΝ ΠΑΛΙ ΤΑ :
Γιό – Χανάν = Ο ΘΕΟΣ ΕΧΑΡΙΣΕΝ (Ἰωάννης)
Γιό – Νατάν = Ο ΘΕΟΣ ΕΔΩΚΕΝ (Ἰωνάθαν)
Γιό – Γιακείμ = Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΗ (Ἰωακείμ)
Γιό – Σαφάτ = Ο ΘΕΟΣ ΕΚΡΙΝΕΝ (Ἰωσαφάτ)
Γιό – Χάϊ = Ο ΘΕΟΣ ΖΗ
ΚΑΠΟΤΕ ΕΧΟΜΕΝ ΘΕΟΦΟΡΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΜΑΖΙ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΑ
ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΟΣ Ἒλ ΚΑΙ Γιά Ή Ἒλ ΚΑΙ Γιό ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗΝ ΡΗΜΑΤΟΣ, Ή ΟΝΟΜΑΤΟΣ
Ή ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΟΣ. ΕΧΟΜΕΝ ΕΤΣΙ:
Ἐλί – Γιά = Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ ΘΕΟΣ (Ἠλίας)
Γιό - Ἔλ = Ο ΘΕΟΣ ΘΕΟΣ (Ἰωήλ)
Γιά - Ἐλ = Ο ΘΕΟΣ ΘΕΟΣ
Γιά – κό - Ἐλ = ΘΕΟΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ (Γιακοέλ).
4. ΤΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ
ΤΡΙΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ (ΕΠΙΘΕΤΩΝ) ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΙΝΑΙ
ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΟΠΟΝ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ
ΠΟΥ ΤΑ ΦΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΗΜΠΟΡΟΥΜΕΝ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΕΣΩΜΕΝ ΤΟΠΩΝΥΜΙΚΑ. ΤΗΣ
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΑΥΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΣΥΝΑΝΤΩΜΕΝ ΕΝ ΑΦΘΟΝΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ
ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗΝ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΩΝ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΧΩΡΑΣ
ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ Ή ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗΝ ΤΩΝ ΑΚΟΜΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΗΝ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ.
ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΝ ΟΝΟΜΑ Ταραμπουλούς π.χ., ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΑΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ
ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΛΩΝ, ΜΑΡΤΥΡΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗΝ Ή ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΙΝ ΤΗΣ ΛΙΒΥΗΣ Ή
ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΙΝ Ή ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΝ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΤΙΚΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΟΤΙ ΚΑΤΑ
ΤΗΝ ΕΚΠΟΡΘΗΣΙΝ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ ΥΠΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ ΤΟ 1821 ΥΠΟ ΤΗΝ
ΑΡΧΗΓΙΑΝ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ, ΜΕΡΙΚΟΙ ΟΜΟΘΡΗΣΚΟΙ ΜΑΣ ΚΑΤΕΦΥΓΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑΝ ΚΑΙ ΤΑ
ΤΡΙΚΑΛΑ.
ΑΜΕΤΡΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΟΥ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ
ΤΗΝ ΕΞ ΙΣΠΑΝΙΑΣ Ή ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ Ή ΙΤΑΛΙΑΣ Ή ΑΠΟ ΧΩΡΑΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΦΡΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΝ
ΤΩΝ.
ΠΑΡΑΤΙΘΕΤΑΙ ΠΙΝΑΞ ΜΕΡΙΚΩΝ ΤΟΠΩΝΥΜΙΚΩΝ ΤΟΙΟΥΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΧΩΡΙΣΤΑ ΔΙΑ ΚΑΘΕ ΜΙΑΝ
ΑΠΟ ΤΑΣ ΑΝΩΤΕΡΩ ΧΩΡΑΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ:
4α) ΕΒΡΑΪΚΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΚΑ
Γκιλααδί (ΑΠΟ ΤΟ Γκιλαάδ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ) ΠΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΝ ΕΙΧΕ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ
Γκιλιδί.
Σουσί ή Σούση (ΑΠΟ ΤΑ Σοῦσα ΤΗΣ ΠΕΡΣΙΑΣ)
Κουστί ή Κωστῆς (ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΩΝ/ΠΟΛΙΝ) Η ΟΠΟΙΑ ΕΒΡΑΪΚΑ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ Κοῦστα.
Κωνσταντινί ή Ἄλ-Κωνσταντινί ή Κωνσταντίνης (ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΩΝ/ΠΟΛΙΝ Ή ΚΑΤΑ ΤΙΝΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΗΝ ΤΗΣ ΑΛΓΕΡΙΑΣ)
Τσαρφατί = ΓΑΛΛΟΣ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΒΡΑΪΚΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑΝ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ Τσαρφάτ)
Μιζραχῆ = ΑΝΑΤΟΛΙΤΗΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΒΡΑΪΚΗΝ ΛΕΞΗΝ Μιζράχ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΑΤΟΛΗ
Ἐσκεναζῆ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΕΡΜΑΝΟΕΒΡΑΙΟΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑΝ ΕΒΡΑΪΚΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑΝ ΤΗΣ
ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΕΣΚΕΝΑΖ.
4β) ΙΣΠΑΝΙΚΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΚΑ
Αbla = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΑLMERIA
Azama = ΠΟΛΙΣ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ GUIPUZCOA
Albala = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ CACERES
Al – Belanci = Ο ΑΠΟ ΤΗΝ VALENCIA
Alberda = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ HAESCA
Alcalaϊ = Ο ΑΠΟ ΤΗΝ ALCALA
Alva = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ALMEZIA
Algaba = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΣΕΒΙΛΛΗΣ
Albocher = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ PENAROJIA
Albala = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ COCERES
Albelda = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ HUESCA
AniЀs = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ HUESCA
Ajiàs = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ GUIPUZCOA
Arama = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ GUIPUZCOA
Behar = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ SALAMANGE
Baena = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ CORDOBA
Besa = (Ή ΟΠΩΣ ΣΥΝΑΝΤΑΤΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΙΑΝ Μπέγα = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ).
Biniez = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ HUESCA
Beraha = AΠΟ ΤΗΝ BARAHA ΧΩΡΙΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ
Benrubi ή Rubi = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ GUIPUZCOA
Benforado = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ CASTILLIA
Buenaventura (Ventura) = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ TOLEDO
Castel (de Cabra) = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ TERAEL
Cuenca = ΕΠΑΡΧΙΑ ΤΗΣ SORIA
Canetti = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ GUENCA KAI THΣ VALENCIA
Castro = ΠΟΛΛΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΤΗΣ CORDOVA, LEON, VALENCIA, ALMERIA, SEVILLIA
Curiel = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ SEVILLIA
Catalano = ΑΠΟ ΤΗΝ CATALUNIA
Castel = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ TERNEL
Cazorla = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ JAEN
Crespin = (ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΕΝ ΕΙΣ ΚΡΙΣΠΗΣ) ΑΠΟ ΤΟ CRESPOS ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ AVILA
CasЀs = ΧΩΡΙΟΝ ΕΙΣ ΤΑ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΩΝ ΠΥΡΗΝΑΙΩΝ
Covo = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ VALLENCIA
Curiel = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ VALLENCIA
Calahora = ΛΙΜΗΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΑSTURIA
Escaloni = ΑΠΟ ΤΗΝ ESCALONA = ΧΩΡΙΟΝ ΤΟΥ TOLEDO
Duenias = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ PALLENCIA
Estrugo ή Estrugano ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟΝ Astruga, ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ LEON
Errera = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ SEVILLIA
Ferrera = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ LUGO
Franco = Ο ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑΝ
Francès= Ο ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑΝ
Gatenio = ΧΩΡΙΟΝ ΠΑΡΑ ΤΑ ΠΥΡΗΝΑΙΑ
Gormeza – no = ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟΝ GORMAZ ΤΗΣ SORIA
Gallegos = ΧΩΡΙΟΝ ΤΩΝ ΕΠΑΡΧΙΩΝ SEGONIA ΚΑΙ SALAMANGE
Gillet = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ VALLENCIA
Leon = ΠΟΛΙΣ ΚΑΙ ΕΠΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ

Lojia = ΕΠΑΡΧΙΑ ΤΗΣ GRANADA
Major Ben-Major = ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΗΣΟΝ MAJORCA
Medina = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ BURGOS
Mendoza = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ALAVA
Miranda = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ SALAMANCA
Najari = ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟΝ ΝΑJAR ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ CASTILLIA
Pardo = ΕΠΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ
Penarojia = ΧΩΡΙΑ ΤΩΝ ΕΠΑΡΧΙΩΝ CORDOVA ΚΑΙ PERNEL
Pinto = ΠΟΛΙΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ CASTILLA ΚΑΙ ΜΑΔΡΙΤΗΣ
Rosa = ΛΙΜΗΝ ΤΗΣ CATALUNIA
Rojales = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ALICANTES
Sciaky = ΧΩΡΙΟΝ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ
Saporta = ΑΠΟ ΤΟ SESH – PUERTAS ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ
Saragussi = ΑΠΟ ΤΗΝ SARAGOSSA
Sevillia = Ο ΑΠΟ ΤΗΝ SEVILLA
Soria – no = ΑΠΟ ΤΗΝ Soria ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ Castilla
Sardas = ΠΟΛΙΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ GUENCA
Segura = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ GUIPUZCOA
Soto = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ LEON
Tzachon = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ
Toledano = Ο ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΛΕΔΟ
Tarragano = Ο ΑΠΟ ΤΗΝ TARRAGANO ΤΗΣ CATALUNIA
Torres = ΠΛΕΙΣΤΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ
Turon = (ΠΑΡΑΦΘΑΡΕΝ ΕΙΣ Λάρισαν ΕΙΣ Τορόν) ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ GUIDALAJARA
Vaena = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ CORDOVA
Zarra = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ VALENCIA
Zafarano = ΑΠΟ ΤΗΝ ZAFARA ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ZAMORA
4γ) ΙΤΑΛΙΚΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΚΑ
Agostari = ΑΠΟ ΤΗΝ AGOSTA ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ
Capeta = ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ
Cunio = ΑΠΟ ΤΟ CUNEO ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ PIEMONTE
Capuano = ΑΠΟ ΤΗΝ CAPUA ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ
Covo ή Cobo = ΠΟΛΙΧΝΗ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΛΟΜΒΑΡΔΙΑΣ
Cesana = ΠΟΛΙΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ BALONIA
Florentin = Ο ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΛΩΡΕΝΤΙΑΝ
Forti = ΑΠΟ ΤΟ FORTE DEI MARMI ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ LUCEA
Grotta = ΟΜΩΝΥΜΟΣ ΠΟΛΙΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ
Massa Maissa = ΠΟΛΙΧΝΗ ΤΗΣ TOSCANA
Matza = ΠΟΛΙΣ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ
Modiano = Ο ΑΠΟ ΤΟ MODIGLIANO Ή ΑΠΟ ΤΗΝ MODENA
Melo = ΠΟΛΙΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ PISTOJIA
Messina = ΑΠΟ ΤΗΝ MESSINA ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ
Montecchio = ΠΟΛΙΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ VICENZA
Mi – Trani = ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΒΡ. ΠΡΟΘΕΣΙΝ (MI = ΑΠΟ) ΚΑΙ ΤΟ TRANI ΠΟΛΙΝ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ
Massarano ή mazzarano = Ο ΑΠΟ ΤΗΝ MAZZARA ΛΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ
Morpurgo = ΑΠΟ ΤΟ DEL BURGO ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΙΤΑΛΙΑΣ Ή ΚΑΤ’ ΑΛΛΗΝ ΓΝΩΜΗΝ ΑΠΟ ΤΟ MARBURG
ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΙΑΣ
Osmo = ΑΠΟ ΤΟ OSSIMO Ή OSMO ΤΗΣ ΑΝΩ ΙΤΑΛΙΑΣ
Pisante = Ο ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΖΑΝ
Recanati = Ο ΑΠΟ ΤΟ PORTO RECANATI ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ
Romano = Ο ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΜΗΝ
Sonina = Ο ΑΠΟ ΤΟ SONINO ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΡΩΜΗΣ

Salario = Ο ΑΠΟ ΤΟ SALARI ΤΗΣ CASERTA
Tiano = Ο ΑΠΟ ΤΟ TEANO ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ
Tivoli = ΑΠΟ ΤΟ TIVOLI ΠΛΗΣΙΟΝ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ
Taranto = Ο ΑΠΟ ΤΟ TARANTO ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ
Viterbo = Ο ΑΠΟ ΤΟ VITERBO ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ
Varsano = Ο ΑΠΟ ΤΟ CONVERSANO ΤΗΣ ΑΠΟΥΛΙΑΣ
Venezzia = Ο ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΕΝΕΤΙΑΝ
Zaffarano = Ο ΑΠΟ ΤΗΝ ZAFFARANO ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ
5. ΙΔΙΩΝΥΜΙΚΑ
ΙΔΙΩΝΥΜΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΛΑΒΟΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΩΣ, ΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΙΣ
ΣΩΜΑΤΙΚΑΣ ΤΩΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑΣ, ΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΤΟΜΙΚΟΝ ΤΩΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ, ΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΑ
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΤΩΝ. ΤΑ ΙΔΙΩΝΥΜΙΚΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ Ή ΕΒΡΑΪΚΑ Ή ΙΣΠΑΝΙΚΑ Ή
ΑΡΑΒΙΚΑ Ή ΤΟΥΡΚΙΚΑ. ΠΑΡΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΚΑΤΩΤΕΡΩ ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΩΝΥΜΙΚΑ ΑΥΤΑ
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΗΓΗΣΙΝ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ.
5α) ΕΒΡΑΪΚΑ ΙΔΙΩΝΥΜΙΚΑ
Αelion = ΥΨΗΛΟΣ
Arari Arar = ΟΕΡΕΙΝΟΣ
Arouch = ΜΑΚΡΗΣ
Barzelai = ΣΙΔΗΡΑΣ
Bourla = ΚΟΣΜΗΜΑΤΟΠΩΛΗΣ
Catan = ΜΙΚΡΟΣ
Chasdai = ΕΛΕΗΜΩΝ
Camchi ή Kimchi = ΑΛΕΥΡΑΣ
Filous = ΕΞΕΤΑΣΤΗΣ, ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ
Frezi = ΦΕΡΕΖΑΙΟΣ (ΟΝΟΜΑ ΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΧΑΝΑΑΝ)
Gabai = ΕΙΣΠΡΑΚΤΩΡ
Gadol = ΜΕΓΑΛΟΣ
Hayat = ΡΑΠΤΗΣ
Hazan = ΨΑΛΤΗΣ
Halfon = ΑΡΓΥΡΑΜΟΙΒΟΣ
Hefetz = ΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ
Habib = ΑΓΑΠΗΤΟΣ
Houli = ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΣ
Malach = ΑΓΓΕΛΟΣ
Mevoràch = ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ
Meyir = ΦΩΤΕΙΝΟΣ
Miján = ΠΑΝΤΟΕΙΔΗΣ (ΟΡΑ ΨΑΛΜΟ 144 ΑΡΙΘ. 13 «μιζάν-λεζάν»)
Matzliah = ΤΥΧΕΡΟΣ
Soulema = ΣΚΑΛΟΜΑΣΤΟΡΑΣ
Patish = ΣΚΕΠΑΡΑΣ
Sal = ΚΑΛΑΘΑΣ (ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜ : ΚΑΛΑΘΙ)
Safan = ΛΑΓΩΟΣ
Shalish = ΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ
Shalem = ΑΚΕΚΑΙΟΣ
Shimshi = ΟΥΡΑΝΙΟΣ (ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΞΙΝ shémesh = OΥΡΑΝΟΣ)
Meshulam = ΑΚΕΡΑΙΟΣ
Sefichà = ΑΥΤΟΦΥΤΡΩΜΑ (Et sefichà lô tikzôr = TO AYTOΦΥΤΡΩΜΑ ΤΟΥ ΑΓΡΟΥ ΣΟΥ ΔΕΝ ΘΑ
ΘΕΡΙΣΗΣ (Βαγικρά = Δεύτερον : Κεφ. ΚΕ ἀριθ. 5)
Shohami = ΝΑΥΤΙΚΟΣ (ΑΠΟ ΤΟ Shochàm = NAΥΤΙΛΙΑ)
Tabah = ΜΑΓΕΙΡΑΣ

Tzevi = (ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΕΝ ΕΙΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΝ ΕΙΣ Sevi ή Shibi = ΕΛΑΦΙ)
Yakar = ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ
Zakar = ΑΡΣΕΝΙΚΟΣ
Zadik = ΔΙΚΑΙΟΣ
5β) ΙΣΠΑΝΙΚΑ ΙΔΙΩΝΥΜΙΚΑ
Αbastado = ΦΘΑΣΜΕΝΟΣ, ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ
Albo ή alvo = ΛΕΥΚΟΣ
Bueno = ΚΑΛΟΣ
Benveniste = (ΑΠΟ ΤΟ Bien Venido) = ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΣ
15 Calderon = ΓΑΝΩΤΗΣ
Fernandes = ΑΠΟ ΤΟ FERNANDO - FERDINANDO
Tsico = ΜΙΚΡΟΣ
Diamande = ΑΔΑΜΑΝΤΕΝΙΑ
Donna = ΚΥΡΙΑ
Estrelia = ΑΣΤΕΡΩ
Joyia = ΚΟΣΜΗΜΑ
Flor = ΑΝΘΗ
Luna = ΦΕΓΓΑΡΙ
Mercàdo = ΑΓΟΡΑΣΜΕΝΟΣ
Batino = ΙΣΜΑΗΛΙΤΗΣ
Molcho = ΚΑΛΑΘΙ ΞΥΛΙΝΟΝ
Oro = ΧΡΥΣΗ
Plata = ΑΡΓΥΡΗ, ΑΣΙΜΩ
Perla = ΚΟΣΜΗΜΑ
Rosa = ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ
Seniora = ΚΥΡΑ
Sol = ΗΛΙΟΣ
Vida = ΖΩΗ κ.λ.π.
5γ) ΑΡΑΒΙΚΑ ΙΔΙΩΝΥΜΙΚΑ
Αl – Sheh = Ο ΣΕΪΧΗΣ
Al – Fantari = Ο ΕΙΣΠΡΑΚΤΩΡ
Al – Mosnino = Ο ΡΗΤΩΡ
Amàr = ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ
Atàr ή Βen – Atàr = ΠΑΝΤΟΠΩΛΗΣ
Attias = ΔΩΡΟΝ
Al – Alouf = Ο ΧΙΛΙΑΡΧΟΣ
Cabili = ΤΟΠΩΝΥΜΙΚΟ ΔΗΛ. Ο ΚΑΤΑΓΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΗ CABILI ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΦΡΙΚΗΣ
Danon = ΖΩΓΡΑΦΟΣ
Hakim = ΣΟΦΟΣ, ΙΑΤΡΟΣ
Maïmòn = ΕΥΤΥΧΗΣ
Sides = ΑΡΧΩΝ, ΚΥΡΙΟΣ

5δ) ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΙΔΙΩΝΥΜΙΚΑ
Mokàta = ΦΟΡΟΕΙΣΠΡΑΚΤΩΡ (ΕΙΔΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣ ΑΠΑΛΛΑΓΗΝ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΣ
ΣΥΝΤΗΡΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΣΟΥΛΤΑΝΙΚΩΝ ΣΤΑΥΛΩΝ)
Yeni = NEOΣ
Tzivré = (ΑΠΟ ΤΟ tzevré = ΚΕΦΑΛΟΜΑΝΔΥΛΟΝ)
6. ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΑ ΕΒΡΑΪΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ
ΜΕΡΙΚΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΕΒΡΑΪΚΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΑ.
ΕΤΣΙ ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ «Κονφίνο» ΜΕΤΕΒΛΗΘΗ ΕΙΣ ΤΑ ΙΩΑΝΝΙΝΑ ΕΙΣ Κοφίνας
ΠΡΩΤΟΝ ΚΑΙ Κοφφινᾶς ΕΠΕΙΤΑ. ΤΟ Γαβριήλ ΕΓΙΝΕ Γαβριηλίδης, ΤΟ Δαυίδ, Δαβόπουλος.
ΤΟ ΑΡΑΒΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ Σίδες = Κύριος ΕΓΙΝΕ ΕΙΣ ΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ Σιδόπουλος, ΤΟ ΕΠΙΘΕΤΟΝ
Σαμουήλ ΕΠΙΣΗΣ ΕΙΣ ΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ Σαμουηλίδης, ΤΟ ΕΠΙΘΕΤΟΝ Σεμτώβ ΕΓΙΝΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑΝ
Καλωνυμός, ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟΝ Φαράς = Πέρσης ΜΕΤΕΒΛΗΘΗ ΕΙΣ ΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ, ΤΟΝ ΒΟΛΟΝ ΚΑΙ ΤΑΣ
ΣΕΡΡΑΣ ΕΙΣ Φαρατζῆ, ΤΟ ΑΡΑΒΙΚΟΝ Χατζῆ = ΠΡΟΣΩΝΥΜΙΑ ΠΟΥ ΕΔΙΔΕΤΟ ΕΙΣ ΤΟΥΣ
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ, ΕΓΙΝΕΝ ΕΙΣ ΤΑ ΙΩΑΝΝΙΝΑ Χατζόπουλος.
ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΕΒΡΑΪΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΕΓΙΝΕΤΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΜΟΘΡΗΣΚΟΥΣ ΜΑΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΑΣ
ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΑΚΟΜΗ ΧΡΟΝΟΥΣ.
ΑΥΤΟ ΜΑΡΤΥΡΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΦΘΟΝΙΑΝ ΕΠΙΤΥΜΒΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΕΠΙΓΡΑΦΩΝ ΠΟΥ ΔΙΕΣΩΘΗΣΑΝ
ΕΙΤΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΕΙΤΕ ΕΙΣ ΑΛΛΑΣ ΧΩΡΑΣ. ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟΝ ΔΕ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΡΑΒΒΙΝΟΙ
ΣΥΝΤΑΚΤΑΙ ΤΟΥ ΤΑΛΜΟΥΔ ΗΝΕΙΧΟΝΤΟ ΤΟΝ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΝ Ή ΕΚΛΑΤΙΝΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΕΒΡΑΪΚΩΝ
ΟΝΟΜΑΤΩΝ. ΕΤΣΙ ΠΕΡΙΕΧΕΤΑΙ ΣΥΣΤΑΣΙΣ ΟΠΩΣ ΜΗ ΥΙΟΘΕΤΟΥΝΤΑΙ ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΧΘΡΩΝ ΤΟΥ
ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΥ. ΕΚ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΙΣΩΣ ΑΥΤΟΥ ΔΕΝ ΑΝΕΥΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΑΛΑΙΑΙ ΕΠΙΤΥΜΒΙΟΙ ΕΒΡΑΪΚΑΙ
ΕΠΙΓΡΑΦΑΙ ΜΕ ΟΝΟΜΑΤΑ Τίτος, Βεσπασιανός, Κικέρων, Αντίοχος, κ.λ.π., ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ
ΔΥΟ ΥΠΗΡΞΑΝ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΙΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ, ΟΙ ΔΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΑΣ
ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ Ἀμάν.
Ο ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΕΒΡΑΪΣΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΑΙΩΝΟΣ Σαμουέλ Κράους ΕΙΣ ΤΟ ΠΕΡΙΣΠΟΥΔΑΣΤΟΝ
ΣΥΓΓΡΑΜΑ ΤΟΥ Lehnworter im Talmud, Midrash und Targum (BEΡΟΛΙΝΟΝ 1898) ΣΥΝΕΚΕΝΤΡΩΣΕ ΤΑ
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΤΑΛΜΟΥΔ, ΕΙΣ ΤΟ
ΜΙΔΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΡΓΚΟΥΜ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΤΑ ΠΛΕΟΝ ΣΥΝΕΙΘΙΣΜΕΝΑ ΗΣΑΝ ΤΑ ΕΞΗΣ: Ἀγρίππας,
Ἀδριανός, Ἀκύλας, Ἀλέξανδρος, Ἀνδρέας, Ἀντίγονος, Ἀντίπατρις, Ἄρειος, Ἀριστόβουλος, Βακχίδης,
Βοηθός (ΑΠΟ ΤΟ ΕΖΔΡΑ), Τρύφων, Δευκαλίων, Δοσίθεος (ΑΠΟ ΤΟ Νατανιέλ), Δωρόθεος, (ΑΠΟ ΤΟ
Ματατιά), Εἰρηναῖος, (ΑΠΟ ΤΟ Σιαλώμ), Θεόδωρος (ΑΠΟ ΤΟ Ματατιά ΕΠΙΣΗΣ), Ἰάσων (ΑΠΟ ΤΟ
Ἰησοῦς, Καλώνυμος (ΑΠΟ ΤΟ Σεμτώβ), Λεόντιος (ΑΠΟ ΤΟ Γιουδᾶ), Λύκος (ΑΠΟ ΤΟ Ζεέβ), Μνασέας
(ΑΠΟ ΤΟ Μενασσέ), Παρήγορος (ΑΠΟ ΤΟ Ραχαμείμ), Σαβάτιος (ΑΠΟ ΤΟ Σαμπετάι), Σωτήρ (ΑΠΟ ΤΟ
Γιεσουά), Ὑψικράτης(ΙΣΩΣ ΑΠΟ ΤΟ Ἀελιών), Γελάσιος (ΑΠΟ ΤΟ Ἰσχάκ) κ.λ.π.
7. ΠΡΟΣΕΠΩΝΥΜΑ ΕΒΡΑΪΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ( ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙΑ )
ΟΠΩΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΛΑΩΝ, ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΕΝ ΕΛΕΙΠΕΝ Η
ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣ ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΝ ΟΝΟΜΑ ΠΡΟΣΤΙΘΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΛΛΟ
ΠΑΡΩΝΥΜΟΝ, ΤΟ ΓΝΩΣΤΟΝ «ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙ». Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΑΥΤΗ ΗΤΟ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΝΩΝ ΔΙΑ ΤΟΥΣ
ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΟΠΟΥ ΣΠΑΝΙΩΣ ΕΝΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΝ ΟΝΟΜΑ ΔΕΝ ΣΥΝΩΔΕΥΕΤΟ ΑΠΟ
ΕΝΑ ΠΡΟΣΘΕΤΟΝ ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΙΣ ΠΟΛΛΑΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΕΠΕΚΡΑΤΕΙ ΚΑΙ
ΕΞΕΤΟΠΙΖΕ ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΟΝΟΜΑ. ΠΑΡΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΚΑΤΩΤΕΡΩ ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΘΕΤΑ ΑΥΤΑ
ΕΠΙΘΕΤΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ: Μπορμπόλης, Μπακόλας, Ντέλος, Κοτοπούλης, Χαϊρλῆς,
Κοτσίρος, Ναοῦ, Παπάρος, Μπόνας, Μαραμένος, Μέντζος, Σκίνιος, Κόκκινος, Ντάος, Λαγαρῆς, Ἀβδελᾶς,
Παππῆς, Βουλός, Λάλος, Μέλος, Τσακλᾶς, Σαλαούρος, Βιτούλης, Μπερούρ, Καλχαμηρᾶς, Ντέλος,
Καπούλιας (ΤΟ ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙ ΤΟΥ ΕΠΙΘΕΤΟΥ ΓΝΩΣΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΕΒΡΑΙΟΥ ΙΩΑΝΝΙΤΟΥ ΠΟΙΗΤΟΥ
Γιωσέφ Ἐλιγιᾶ), Κολοβός, Παράρος, Καλιστής, Ἀντράλας, Καραρίτσας, Φέφ, Σβόλ, Τσαμπιάφ, Σιάμπος,
Ντόστης, Κούτσικος, Σιαφάκας, Φαρμάκης, Ζώης, Φέγγας, Μπάργιας, Κατσάνος, Καμόντος,
Σιακατούρας, Γκούλιαρας κ.λ.π.

8. ΕΒΡΑΪΚΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΤΟΠΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΟΣ
ΜΕΡΙΚΑ ΕΒΡΑΪΚΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΙ Ή ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΩΣ Ή ΩΣ ΠΟΛΥ ΣΥΝΕΙΘΙΣΜΕΝΑ ΕΙΣ
ΩΡΙΣΜΕΝΑΣ ΜΟΝΟΝ ΕΒΡΑΪΚΑΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. ΕΤΣΙ ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ Καμχῆ, Καλδερών,
Μάγιο ΚΑΙ Πάρδο ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΩΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΟΥ
ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ Ή ΤΗΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ, ΤΟ Δελμέδιγο ΜΟΝΟΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, ΤΟ Καπέτα ΚΑΙ Ἀτούν, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΩΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΒΡΑΪΚΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΤΩΝ
ΤΡΙΚΑΛΩΝ, ΤΟ Ταραμπουλούς ΜΟΝΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΛΩΝ, ΤΟ
Τζιβρέ ΜΟΝΟΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ, ΤΟ Ἀλχαδέφ, Οὔνιο, Καπελοῦτο, Νοτρίκα,
Γκαλάντε, Κοδρόν, Ταρίκα, Σοριάνο, Ἀμάτο, Ἀσζαραντέλ, Πίχα, Πιζάντε, Σαρχόν ΜΕΤΑΞΥ ΜΟΝΟΝ ΤΩΝ
ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ, ΤΟ Δέντε ΚΑΙ Σάρδας ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ.
9. ΚΥΡΙΑ ΕΒΡΑΪΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΚ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΣ
ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΦΙΕΡΩΘΗ ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΑΛΛΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΝ ΚΥΡΙΩΣ ΕΒΡΑΪΚΩΝ
ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΕΛΑΜΒΑΝΟΝ ΚΑΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΕΞ ΕΙΔΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ ΚΑΙ
ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΜΙΑΝ ΠΑΛΑΙΟΤΑΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΝ, ΕΦΑΡΜΟΖΟΜΕΝΗΝ ΓΕΝΙΚΩΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ
Σεφαραδικοῦ (ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΥ) ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΤΟ ΠΡΩΤΟΝ ΓΕΝΝΩΜΕΝΟΝ ΠΑΙΔΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ
ΛΑΒΗ ΤΟ ΕΚ ΠΑΤΡΟΣ ΠΑΠΠΟΥ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑ, ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΟΡΙ, Ή ΤΗΣ ΕΚ ΜΗΤΡΟΣ ΜΑΜΜΗΣ, ΕΑΝ
ΕΙΝΑΙ ΚΟΡΙΤΣΙ. ΤΟΥΤΟ ΔΕ ΑΣΧΕΤΩΣ ΕΑΝ Ο ΠΑΠΠΟΣ Ή Η ΜΑΜΜΗ ΕΥΡΙΣΚΩΝΤΑΙ Ή ΟΧΙ ΕΝ ΖΩΗ.
ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ Ἐσκεναζείμ Ο ΚΑΝΩΝ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΕΑΝ Ο ΠΑΠΠΟΣ ΚΑΙ Η
ΜΑΜΜΗ ΖΟΥΝ.
ΕΙΣ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑΝ ΚΑΠΩΣ ΕΠΟΧΗΝ ΕΙΣ ΤΑ ΠΡΩΤΟΤΟΚΑ ΑΓΟΡΙΑ ΕΔΙΔΕΤΟ ΩΣ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΝ ΚΑΙ
ΜΟΝΟΝ ΔΙΑ 30 ΗΜΕΡΑΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ Μποχώρ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ Μποχώρα ή Μποχορούλα,
ΔΗΛΑΔΗ ΠΡΩΤΟΤΟΚΟΣ. ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΝ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ Μποχώρ ή Μποχώρα ή
Μποχορούλα ΕΓΙΝΕΤΟ ΟΡΙΣΤΙΚΟΝ ΑΦΗΝΟΝ ΝΑ ΛΗΣΜΟΝΗΘΗ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΝ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ
ΠΕΡΙΤΟΜΗΣ.
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΠΑΙΔΙ, ΑΓΟΡΙ Ή ΚΟΡΙΤΣΙ, ΕΛΑΜΒΑΝΕ ΚΑΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΗ, ΕΚΤΟΣ
ΕΙΔΙΚΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ, ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΚ ΜΗΤΡΟΣ ΠΑΠΠΟΥ Ή ΜΑΜΜΗΣ, ΑΣΧΕΤΩΣ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΑΝ
ΑΥΤΟΙ ΖΟΥΝ Ή ΟΧΙ.
ΕΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΕΓΕΝΝΑΤΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ, ΩΝΟΜΑΖΕΤΟ ΑΛΛΟΤΕ ΣΥΝΗΘΩΣ
Σαμπετάϊ, δηλ. Σαββατιανός. ΕΑΝ ΠΑΛΙΝ ΕΓΕΝΝΑΤΟ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΝΙΣΑΝ ΔΗΛ. ΤΟΝ ΜΗΝΑΝ ΤΩΝ
ΘΑΥΜΑΤΩΝ, ΩΝΟΜΑΖΕΤΟ ΣΥΝΗΘΩΣ Νησίμ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΤΟΥ Νές = ΘΑΥΜΑ. ΕΑΝ
ΕΓΕΝΝΑΤΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΣΘΗΡ (Πουρείμ) ΕΛΑΜΒΑΝΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ Μορδοχάϊ.
ΕΑΝ ΕΓΕΝΝΑΤΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΕΞΙΛΑΣΜΟΥ (Κιπούρ) ΕΛΑΜΒΑΝΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ Γιόμ - Τόβ δηλ.
Καλημέρης.
ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΝ ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑΝ ΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ ΑΠΕΘΝΗΣΚΕΝ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ,
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΓΕΝΝΑΤΟ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΛΑΒΗ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΠΛΕΟΝ ΠΑΤΡΟΣ ΔΙΑ ΝΑ
ΔΙΑΙΩΝΙΖΕΤΑΙ ΕΤΣΙ ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟΝ ΟΝΟΜΑ. ΕΠΕΙΔΗ ΟΜΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΡΕΣΚΕΝ ΕΙΣ ΤΟΥΣ
ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟΥ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΕΙΣ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΩΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ
ΧΑΜΕΝΟΥ ΠΑΤΕΡΑ, ΕΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΤΟ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟΝ «Τσιλιμπόν» ή «Τσιλιμπί»
ΠΟΥ ΕΣΗΜΑΙΝΕ ΤΟΥΡΚΙΣΤΙ ΑΡΧΟΝΤΑΣ.
ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΔΟΘΗ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΤΟΜΗΝ. ΤΟΥΤΟ ΕΓΙΝΕΤΟ ΕΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΙΕΣΩΖΕΤΟ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑΝ ΣΟΒΑΡΑΝ
ΑΡΡΩΣΤΕΙΑΝ ΟΠΟΤΕ ΤΟΥ ΕΔΙΔΕΤΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ Χαῒμ δηλ. Ζήσης ή Ραφαήλ δηλ. Θεραπευθείς (ΥΠΟ
ΤΟΥ ΘΕΟΥ).
ΟΤΑΝ ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΝ ΔΕΝ ΕΖΟΥΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ Ή ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΖΩΝΤΑ
ΠΡΟΣΕΒΑΛΛΟΝΤΟ ΑΠΟ ΣΟΒΑΡΑΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑΝ, ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, ΑΠΟΔΙΔΟΝΤΕΣ ΤΟ ΣΥΜΒΑΝ ΕΙΣ
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΝ ΚΑΚΟΤΥΧΙΑΝ ΚΑΙ ΘΕΛΟΝΤΕΣ ΟΠΩΣ ΣΥΜΒΟΛΙΚΩΣ ΘΕΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΥΠΟ ΤΗΝ
ΣΚΕΠΗΝ ΑΛΛΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ, ΤΑ ΠΡΟΣΕΦΕΡΑΝ ΠΡΟΣ «ΕΞΑΓΟΡΑΝ» ΕΙΣ ΞΕΝΑ ΦΙΛΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ.
ΤΑ ΟΥΤΩ ΕΞΑΓΟΡΑΖΟΜΕΝΑ ΑΡΡΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΩΝΟΜΑΖΟΝΤΟ ΠΛΕΟΝ «Μερκάδο» ΔΗΛ.
ΕΞΑΓΟΡΑΣΜΕΝΟΣ, ΤΑ ΔΕ ΚΟΡΙΤΣΙΑ «Μερκάδα» ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑΝ ΕΛΛΑΔΑ «Μερκαδούτσα».

ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΕΞΑΓΟΡΑΖΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΞΑΓΟΡΑΖΟΜΕΝΟΥ ΕΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑΝ
ΑΥΤΗ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΑΣ, Ο ΔΕ Μερκάδο ή Μερκάδα ΔΕΝ ΗΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΡΟΕΛΘΗ
ΕΙΣ ΓΑΜΟΝ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΣΥΜΒΟΛΙΚΗΝ ΑΔΕΙΑΝ ΤΟΥ ΕΞΑΓΟΡΑΣΤΟΥ Ή ΤΗΣ ΕΞΑΓΟΡΑΣΤΡΙΑΣ.
ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΥΠΑΝΔΡΕΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΝΑ ΜΕΙΝΗ ΣΤΕΙΡΑ ΕΠΙ ΠΟΛΛΑ ΕΤΗ ΚΑΙ ΝΑ
ΤΕΚΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΤΟΠΙΝ. ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΙΟΥΤΑΣ ΣΥΝΘΗΚΑΣ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΘΗ
«Ραχαμείμ» ΔΗΛ. ΠΡΟΪΟΝ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΕΑΝ ΠΑΛΙΝ Η ΜΗ ΤΕΚΝΟΠΟΙΟΥΣΑ ΕΠΙ ΠΟΛΛΑ
ΕΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΚΑΜΕ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ Λάγγ – Μπαόμερ «νέδερ» ΔΗΛ. ΟΡΚΟΝ ΟΠΩΣ
ΕΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΝ ΓΕΝΝΑΣ ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΝ Ριμπί - Σιμόν Μπάρ –
Γιοχάϊ, ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΝ ΡΑΒΒΙΝΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΑΦΟΝ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΚΑΤΑ
ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΑΥΤΗΝ, ΤΟΤΕ ΤΟ ΓΕΝΝΩΜΕΝΟΝ ΑΓΟΡΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΘΗ Συμεών.
ΔΕΝ ΕΛΕΙΠΟΝ ΟΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΑΣ ΟΠΟΙΑΣ Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΥΝΕΠΙΠΤΕ ΜΕ ΕΝΑ
ΑΛΛΟ ΕΥΤΥΧΕΣ Ή ΧΑΡΜΟΣΥΝΟΝ ΓΕΓΟΝΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΝ ΤΟΥ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟΥ. ΤΟΤΕ
ΕΔΙΔΕΤΟ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ Σιμάν – Τόβ δηλ. Εὐτύχιος ΚΑΙ, ΕΑΝ ΗΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ, Μαζάλ – Τόβ
δηλ. Εὐτυχία.
ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΝ ΙΔΙΑΤΕΡΩΣ ΕΑΝ ΑΠΕΘΝΗΣΚΕΝ ΕΙΣ ΜΙΚΡΑΝ ΗΛΙΚΙΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ
ΕΝΤΟΣ ΟΛΙΓΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΓΕΝΝΑΤΟ ΕΝΑ ΑΛΛΟ, ΕΙΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΟΘΗ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ
ΑΠΟΘΑΝΟΝΤΟΣ, ΤΟΤΕ ΤΟ ΜΕΝ ΑΓΟΡΙ ΩΝΟΜΑΖΕΤΟ «Πασσᾶ» ΤΟ ΔΕ ΚΟΡΙΤΣΙ «Μπιενβενίδα».
ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΝ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΩΤΕΡΟΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΛΛΟΤΕ ΥΠΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟΝ ΚΑΘΕΣΤΩΣ
ΕΙΣ ΤΑΣ ΙΣΡΑΗΛΙΤΙΚΑΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΤΟ ΕΞΗΣ: ΕΑΝ Η ΠΕΝΘΕΡΑ ΚΑΙ ΝΥΜΦΗ ΕΙΧΟΝ ΤΟ
ΙΔΙΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΕΚ ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΣ ΑΥΤΗΣ ΤΟ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟΝ ΚΟΡΙΤΣΙ ΔΕΝ ΗΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΛΑΒΗ ΤΟ
ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥ, ΤΟΥ ΕΔΙΔΕΤΟ ΑΝΤ΄ ΑΥΤΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑ «Ντουντού» ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ
ΤΟΥΡΚΙΚΟΝ ΚΑΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Ἀνθή, Ἀνθούλα.
ΤΟ ΟΝΟΜΑ «Μεναχέν», ΔΗΛ. ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ, ΕΔΙΔΕΤΟ ΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΤΥΧΑΙΝΕ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΟΥΝ
ΤΑΣ ΠΡΩΤΑΣ 9 ΠΡΩΤΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΜΗΝΟΣ Ἄβ, ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΤΗΝ 9ην ΤΟΥ Ἄβ
ΚΑΤΕΣΤΡΑΦΗ Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ ΔΥΟ ΦΟΡΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΝΘΙΜΟΝ ΑΥΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟΝ
ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ Ο ΣΤΙΧΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΙΕΡΕΜΙΑ «Ναχαμού, ναχαμού ἀμί = ΠΑΡΗΓΟΡΗΣΟΥ,
ΠΑΡΗΓΟΡΗΣΟΥ ΛΑΕ ΜΟΥ».
10. ΕΠΙΘΕΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΚΥΡΙΑ ΟΝΟΜΑΤΑ
ΕΙΤΕ Η ΕΠΙΔΡΑΣΙΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ, ΕΙΤΕ ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΣΥΝΕΤΕΛΕΣΑΝ ΟΠΩΣ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ
ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΧΟΥΝ ΣΤΑΘΕΡΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΙΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ
ΓΕΝΕΑΣ ΕΙΣ ΓΕΝΕΑΝ. ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ΟΙ Ἐσκεναζείμ ΜΕΧΡΙ ΠΡΟ ΔΥΟ ΠΕΡΙΠΟΥ ΑΙΩΝΩΝ ΔΕΝ ΕΙΧΟΝ
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ, ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΗΝΑΓΚΑΣΕ ΤΟΝ ΤΣΑΡΟΝ ΤΗΣ ΡΩΣΣΙΑΣ, ΤΟΝ ΜΕΓΑΝ
ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΣΤΡΙΑΚΟΥΣ ΜΟΝΑΡΧΑΣ ΝΑ ΕΚΔΩΣΟΥΝ
ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΥΠΕΧΡΕΩΘΗΣΑΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ
ΕΥΡΩΠΗΣ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΣΤΑΘΕΡΑ ΕΠΙΘΕΤΑ. ΔΕΝ ΛΕΙΠΟΥΝ ΕΝ ΤΟΥΤΟΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ
ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΠΙΘΕΤΑ, ΑΛΛΑ
ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΩΣ ΤΟΙΑΥΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΥΡΙΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΑΤΕΡΑ
ΣΕ ΠΑΙΔΙ. ΕΤΣΙ π.χ. ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ Μπαρούχ μπέν Γιαακώβ ΩΝΟΜΑΖΕΤΟ Γιαακώβ μπέν Μπαρούχ, ΤΟ
ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ Ἀαρών Μωσέ ΩΝΟΜΑΖΕΤΟ Μωσέ Ἀαρών κ.λ.π. Η ΕΛΛΕΙΨΙΣ ΑΥΤΗ ΕΝΟΣ ΣΤΑΘΕΡΟΥ
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΕΠΙΘΕΤΟΥ ΕΣΗΜΕΙΩΝΕΤΟ ΑΛΛΟΤΕ ΚΥΡΙΩΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΠΡΟΗΛΘΟΝ ΑΠΟ ΤΑΣ ΣΥΡΑΚΟΥΣΑΣ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ, ΠΟΥ ΕΣΤΕΡΟΥΝΤΟ
ΕΠΙΘΕΤΩΝ. ΕΑΝ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΗ ΕΧΟΝΤΑΣ ΣΤΑΘΕΡΟΝ ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΕΩΡΤΑΖΕΝ ΕΝΑ
ΜΗΝΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ Πουρείμ, ΤΟ ΕΙΔΙΚΟ Πουρείμ ΤΩΝ ΣΙΤΣΙΛΙΑΝΩΝ, ΗΤΟ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΠΟΥ
ΕΠΙΜΑΡΤΥΡΕΙ ΤΗΝ ΕΚ ΣΙΚΕΛΙΑΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΝ ΤΩΝ ΠΡΟΓΩΝΩΝ ΤΟΥ.

11. ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕ ΕΠΙΘΕΤΑ ΕΧΟΝΤΑ ΕΒΡΑΪΚΗΝ ΑΠΟΧΡΩΣΙΝ
ΩΜΙΛΗΣΑΜΕΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΩΡΙΣΜΕΝΩΝ ΕΠΙΘΕΤΩΝ ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ ΕΙΣ
ΕΒΡΑΪΚΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΤΕΘΗ ΟΤΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΕΥΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ
ΕΒΡΑΙΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΠΟΥ ΦΕΡΟΥΝ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΑ ΕΒΡΑΪΚΑ ΕΠΙΘΕΤΑ. Ο
ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΑΥΤΟΣ, Ή ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟΣ ΚΑΙ ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΟΣ Ή ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΕΙΣ
ΕΚΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ, ΕΚΟΥΣΙΟΝ Ή ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΝ, ΠΟΥ ΕΣΗΜΕΙΩΘΗ ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΙΔΙΩΣ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ. ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟΝ ΟΤΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ
ΕΚΠΟΡΘΗΣΙΝ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΕΩΣ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ ΠΟΛΛΟΙ ΜΕΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΜΕ
ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΣΦΑΓΗΣΑΝ, ΜΕΡΙΚΟΙ ΔΕ ΔΙΕΣΩΘΗΣΑΝ ΕΚΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΘΕΝΤΕΣ. ΟΤΑΝ
ΗΜΟΥΝ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΕΓΝΩΡΙΣΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΟ 1919 ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΒΡΑΙΟΝ ΟΝΟΜΑΤΙ
Γιαχμπές Ο ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΔΟΝ ΣΑΧΤΟΥΡΗ 8 ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑΝ
ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ. Ο ΓΕΡΩΝ ΑΥΤΟΣ Γιαχμπές ΜΟΥ ΔΙΗΓΕΙΤΟ ΟΤΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΗΤΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ
ΔΙΑΣΩΘΕΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΝ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ
ΚΑΤΟΠΙΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ, ΚΑΤΑΦΥΓΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑΝ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΕΙΣ ΤΑΣ
ΑΘΗΝΑΣ, ΕΠΑΝΗΛΘΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΟΥΔΑΪΚΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑΝ.
ΕΙΣ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΟΝΟΜΑΤΟΛΟΓΙΟΝ ΣΥΝΑΝΤΩΜΕΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΛΛΗΝΑΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ
ΚΑΤΑ ΠΑΣΑΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΕΚΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΘΕΝΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΚΑΤΑ
ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ. ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΥΤΩΝ ΕΠΙΘΕΤΩΝ ΜΕ
ΕΒΡΑΪΚΗΝ ΑΠΟΧΡΩΣΙΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ Βαρούχας (Βαρούχ), Σαλτέλης (Σαλτιέλ), Λεβίδης ή καί Λεβῆ,
Ἀρώνης, Μπενσουσάν, Καράσος, Μπροῦδος, Μπουρλάκος (Μπουρλά). ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΝ ΛΟΓΩ
Μπουρλάκους ΚΑΤΑΓΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΝ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΘΗ
ΠΡΟΠΟΛΕΜΙΚΩΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΝ ΟΤΙ ΔΙΕΤΗΡΕΙΤΟ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΝ ΤΟΥ Η
ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΒΡΑΪΚΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ.
12. ΕΒΡΑΪΚΑ ΚΥΡΙΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΑ Ή ΕΞΕΥΡΩΠΑΪΣΜΕΝΑ Ή ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΜΕΝΑ
ΦΩΝΗΤΙΚΑΙ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΚΥΡΙΩΝ ΕΒΡΑΪΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΕΣΗΜΕΙΩΝΟΝΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ
ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ. ΕΤΣΙ π.χ. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Ἀαρών ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΑΡΧΙΚΩΣ ΕΙΣ
Ἀρωνάκης ΚΑΙ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ Νάκιας. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Ἀβραάμ ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Ἀβραμάκης, ΕΙΣ
Ἀβράμης ή Ἀβραμής, ΕΙΣ Ἀβραμούλης ΚΑΙ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ Μούλης, ΕΙΣ Ἀβραμούλιας ΚΑΙ ΕΝ
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ Μούλιας, ΕΙΣ Ἀβραμάτς ΚΑΙ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ Μάτς. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Γαβριέλ
ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Γαβρέλ. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Μποχώρ ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Μποχοράκης ΚΑΙ ΕΙΣ Χόρ. ΤΟ
ΟΝΟΜΑ Ἰακώβ ΑΡΧΙΚΩΣ ΕΙΣ Γιακούλης ΚΑΙ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ Κούλης, ΕΙΣ Κός ΚΑΙ ΕΙΣ Γιακλῆς. ΤΟ
ΟΝΟΜΑ Γιεουδᾶ ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΑΡΧΙΚΩΣ ΕΙΣ Γιεουδάκης, ΕΙΣ Γιεουδούλης, ΚΑΙ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ
Γιούλης ή Γιούλας ή Γκιούλιας. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Ἰεσσουά ΕΙΣ Γιουσάς ή Γιόσας. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Γιεσουλά ΕΙΣ
Γιουσλά ή Γιουσούλ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΩΣ ΕΙΣ Λάλ. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Ἰσραέλ ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΑΡΧΙΚΩΣ ΕΙΣ Γισρέλ
ΚΑΙ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ Τέλης ή Τέλκος. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Ἰσαάκ ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΑΡΧΙΚΩΣ ΕΙΣ Ἰσάκος ΚΑΙ
ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ Τσάκος ή Χάκος ή Τσακούλιας. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Δαβίδ ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Δαβζόν ή
Τζόν, ΕΙΣ Δάβος ή Δαβούλιας ή Τζόνιας. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Ἐλιασάφ ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Λιασάφ. ΤΟ
ΟΝΟΜΑ Ἐλισσά ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Λιασάκης. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Ἐλιγιά (Ἠλίας) ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ
Λγιά ή Λιάχο ή Ἒλιο ή Λιέτο. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Ἰμανουέλ ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Μανέλ. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Σολομών
ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Μάτσο ή Μάτσκο. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Σαμουήλ ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΑΡΧΙΚΩΣ ΕΙΣ ή
Σεμούλης ΚΑΙ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ Σιμέλ, εις Σιμελάκης, ΕΙΣ Μέλος ή Μέλκος, ΙΣΩΣ ΔΕ ΚΑΙ ΕΙΣ Σσέμο. ΤΟ
ΟΝΟΜΑ Τσαδίκ ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Τσαδίκος. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Χανέν ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Χάνος. ΤΟ
ΟΝΟΜΑ Μυριάμ ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Μέριο. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Μαζαλτώβ ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Ματζάλω.
ΤΟ ΟΝΟΜΑ Σιχμά ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Σίμχω. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Σαμπετάϊ ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Ντέλος. ΤΟ
ΟΝΟΜΑ Ζαφείρα ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Φίρο. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Πνίνα ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Φίνα ή Φανούλα
ή Φανή. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Χαβά (Εὒα) ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Χαβούλα. ΤΟ ΟΝΟΜΑ Χανά (Ἄννα)
ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗ ΕΙΣ Χανούλα ή Χανέσιω (ΟΡΑ ΣΧΕΤΙΚΩΣ ΠΛΕΙΟΤΕΡΑ ΕΙΣ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΟΥ
ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΙΩΣΗΦ Μ. ΜΑΤΣΑ «ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΙΝΑ» ΑΘΗΝΑΙ 1955).
ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΝ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΠΑΦΗΣ ΑΥΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΠΛΗΘΥΣΜΟΝ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΗΜΕΙΩΘΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΔΙΩΓΜΩΝ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 1943 ΑΞΙΑ ΛΟΓΟΥ ΤΑΣΙΣ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΝ
ΕΒΡΑΪΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ ΠΑΡΕΜΕΙΝΑΝ ΣΧΕΔΟΝ ΑΠΑΡΑΛΛΑΚΤΑ, ΕΚΤΟΣ
ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΛΑΦΡΑΣ ΜΟΡΦΗΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ. ΟΥΤΩ π.χ. Ο Χαῒμ ΩΝΟΜΑΖΕΤΟ ΚΑΙ Χαϋμοῦτσο. Ο
Ἰακώβ, Γιακώ ή Γιακοβάτσι. Ο Γιομτώβ, Ἰντώ. Ο Σεπτώβ, Σιντώ. Ο Δαβίδ, Νταβί. Ο Ἐλαζάρ, Λαζάρ. Ο
Ἐλιγιά(ου), Λιάου. Ο Ραφαέλ, Ροφέλ. Ο Μιχαέλ, Μιχέλ. Ο Σαμουέλ, Σουμουέλ. Ο Γιεουδᾶ, Γιουδά, Ο
Ἀαρών, Ἀρών, Η Σάρρα, Σαρρίνα, Ο Σαμπετάϊ, Σάμπυ κ.λ.π.
ΕΞ ΑΝΤΙΘΕΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΣ ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΗΡΧΙΣΕ ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ
ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΚΕΙ ΕΞ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΒΡΑΙΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΕΡΙΩΡΙΣΜΕΝΗ ΤΑΣΙΣ ΕΞΕΒΡΑΪΣΜΟΥ ΤΩΝ
ΕΠΙΘΕΤΩΝ ΠΟΥ ΕΙΧΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΟΥΤΩ π.χ. Ο Νατζαρή ΕΓΙΝΕ Μπάρ-Νές, Ο Μπουένο ΕΓΙΝΕ
Μπάρ - Ὂν, Ο Γαβριηλίδης, ΕΓΙΝΕ Γαβριέλι, Ο Σαμουηλίδης ΕΓΙΝΕ Σαμουέλι κ.λ.π.
ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΖΟΥΣΑΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΝ ΖΩΗΝ
ΚΛΕΙΣΜΕΝΗΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ, ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΕΣ ΩΣ ΕΠΙ ΤΟ ΠΛΕΙΣΤΟΝ ΕΙΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑΣ ΕΒΡΑΪΚΑΣ
ΣΥΝΟΙΚΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΡΧΟΝΤΟ ΕΙΣ ΕΠΑΦΗΝ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΠΛΗΘΥΣΜΟΝ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟΝ ΔΙΑ ΤΑΣ
ΣΥΝΑΛΛΑΓΑΣ ΤΩΝ, ΗΤΟ ΕΥΚΟΛΟΝ ΕΙΣ ΑΥΤΟΥΣ ΝΑ ΔΙΑΓΟΥΝ ΜΙΑΝ ΚΑΘΑΡΑΝ ΕΒΡΑΪΚΗΝ ΖΩΗΝ ΚΑΙ
ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΑΘΙΚΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΒΡΑΪΚΑ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΑ. ΑΦ΄ΟΤΟΥ ΟΜΩΣ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΜΕ ΤΗΝ
ΠΡΟΟΔΟΝ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΘΗΣΑΝ ΩΣ ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΠΟΛΙΤΑΙ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ
ΚΑΙ ΗΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΑΠΟΚΤΟΥΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΦΟΙΤΩΝΤΕΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΝΩΤΕΡΑΣ ΚΑΙ
ΑΝΩΤΑΤΑΣ ΣΧΟΛΑΣ, ΠΡΟΕΚΥΨΕΝ ΑΥΤΟΜΑΤΩΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ
ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗΣ ΤΩΝ ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΕΣΗΜΕΙΩΘΗ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ
ΕΛΛΑΔΑ Η ΤΑΣΙΣ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ Ή ΕΞΕΥΡΩΠΑΪΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΒΡΑΪΚΩΝ ΚΥΡΙΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ Ή
ΕΠΙΘΕΤΩΝ. ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ Ἐλκανά ΕΓΙΝΕ Κανάρης, ΤΟ Ἀβραάμ, Ἀλβέρτος, ή Μίνως (ΑΠΟ ΤΟ
Ἀβραμίνος), ΤΟ Ἀσέρ, Φέλιξ, ΤΟ Χαῒμ, Βίκτωρ ή Βητάλ, ΤΟ Μαζαλτώβ, Ματίλδη ή Εὐτυχία, ΤΟ Χανά,
Ἀννέτα, το Μορδοχάϊ, Μάρκος, ΤΟ Σολομών, Σόλων, ΤΟ Γεουδᾶ, Λέων, ΤΟ Σιαλώμ, Κάρολος, ΤΟ
Ἰεσουά, Σαλβατώρ, ΤΟ Ἰακώβ ΕΓΙΝΕ Ζιάκ, ΤΟ Ἰωσήφ ΕΓΙΝΕ Ζέππος ή Πέπο, ΤΟ Γιοχανάν ΕΓΙΝΕ
Γιοχανανούλης ΚΑΙ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ Νούλης ή Ἰωάννης, Η Ρεββέκα ΕΓΙΝΕ Ἐρριέτη, Η Ἐσθήρ, Ρούλα
(ΑΠΟ ΤΟ Ἐσθηρούλα),Η Λέα, Λουῒζα, Η Σιμχά, Ἀλέγρα ή Ἀλίκη, Η Ἀτίκβα, Ἐσπεράνζα, Η Μυριάμ, Μαίρη
ή Μιρέττα ή Μιράντα, Η Σουσάνα, Ρόζα ή Ροζίνα, Ο Χαζκιγιά, Κῖκος (ΑΠΟ ΤΟ Χασκιγίκος), Ο Δαβίδ,
Τζών, Ο Μωϋσῆς, Μίμης, Ο Ἰσαάκ, Ἰσίδωρος κ.λ.π.

13. ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΞ
ΤΩΝ ΣΥΝΗΘΕΣΤΕΡΩΝ ΚΥΡΙΩΝ ΕΒΡΑΪΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ
Α
Ἀαρών = ΑΓΝΩΣΤΟΥ(ΙΣΩΣ ΑΥΓΥΠΤΙΑΚΗΣ) ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑΣ
Ἄβελ = ΠΕΝΘΙΜΟΣ (ΟΡΑ ΙΩΣΗΠΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛ. ΒΙΒΛ. Α’ ΑΡ. 52)
Ἀβραάμ = ΠΑΤΗΡ ΠΟΛΛΩΝ ΛΑΩΝ
Ἀδάμ = ΠΥΡΡΟΓΕΝΗΣ (ΙΩΣΗΠΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛ. ΒΙΒΛ. Α’ ΑΡ. 34)
Ἀμπά = ΠΑΤΗΡ
Ἀσέρ = ΕΥΤΥΧΙΟΣ, ΜΑΚΑΡΙΟΣ
Β
Βαρούχ = ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ
Βενιαμίν = (Μπέν – γιαμίν), ΥΙΟΣ ΠΡΟΣΦΙΛΗΣ (ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ : ΥΙΟΣ ΕΚ ΔΕΞΙΩΝ)
Γ
Γαβριήλ = ΘΕΟΑΝΔΡΕΙΩΜΕΝΟΣ (ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ: ΗΝΔΡΩΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ)
Γάδ = ΑΦΘΟΝΙΑ (ΟΡΑ ΓΕΝΕΣΙΝ ΚΕΦ Β’ ΑΡ. 11)
Γιερμιγιά = (ΙΕΡΕΜΙΑΣ) = ΘΕΟΠΡΟΒΛΗΤΟΣ (ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ : ΜΕ ΑΝΕΔΕΙΞΕΝ Ο ΘΕΟΣ)
Γιομτόβ = ΚΑΛΗΜΕΡΗΣ
Γιοχανάν = (ΙΩΑΝΝΗΣ) = ΘΕΟΧΑΡΙΣΤΟΣ
Δ
Δαυίδ = ΑΓΑΠΗΤΟΣ (Η ΕΒΡΑΪΚΗ ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΑΙ)
Δάν = Ο ΚΡΙΘΕΙΣ
Δανιήλ = ΘΕΟΚΡΙΤΟΣ (ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ : ΜΕ ΕΚΡΙΝΕΝ Ο ΘΕΟΣ)
Δεβόρα = ΜΕΛΙΣΣΑ
Ε
Ἐζρά = ΒΟΗΘΟΣ
Ἐλαζάρ = (Ἒλ - αζάρ) = ΘΕΟΒΟΗΘΗΤΟΣ (ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ : ΜΕ ΕΒΟΗΘΗΣΕΝ)
Ἐλιέζερ = (Ἐλί - ἔζερ) = Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ ΒΟΗΘΟΣ
Ἐλκανά = ΘΕΟΑΓΟΡΑΣΤΟΣ (ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ : Ο ΘΕΟΣ ΕΞΗΓΟΡΑΣΕ)
Ἐμανουήλ = (Ἳμ - ἄνου - Ἒλ) = ΜΑΖΙ ΜΑΣ Ο ΘΕΟΣ
Ἐσθήρ = (Ἐστέρ) = ΑΣΤΡΟΝ (ΑΣΤΕΡΩ)
Ζ
Ζαβουλών = Ο ΠΡΟΙΚΙΣΘΕΙΣ (ΟΡΑ ΓΕΝΕΣΙΝ ΚΕΦ. Λ’ ΑΡ. 30)
Ζαδίκ = ΔΙΚΑΙΟΣ
Η
Ἠλίας = (Ἐλί – Γιά) = Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ ΘΕΟΣ
Θ
Θάμαρ = (Τάμαρ) = ΦΟΙΝΙΞ
Ι
Ἰακώβ = ΠΤΕΡΝΙΣΤΗΣ
Ἰσαάκ = ΓΕΛΑΣΤΟΣ
Ἰσάχαρ = Ο ΑΝΤΑΜΕΙΦΘΕΙΣ (ΟΡΑ ΓΕΝΕΣΙΝ ΚΕΦ. Λ’ ΑΡ.24)
Ἰσραέλ – (Ἰσρά - Ἒλ) = ΘΕΟΔΥΝΑΜΟΤΟΣ (ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ : ΕΝΕΔΥΝΑΜΩΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ)
Ἰωσαφάτ = (Γιό – σσαφάτ) = ΘΕΟΚΡΙΤΟΣ (ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ : Ο ΘΕΟΣ ΕΚΡΙΝΕ)
Ἰωσήφ = ΠΡΟΣΘΕΤΟΣ (ΟΡΑ ΓΕΝΕΣΙΝ ΚΕΦ Λ’ ΑΡ. 24)
Κ
Κάϊν = ΑΠΟΚΤΗΜΑ (ΟΡΑ ΙΩΣΗΠΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛ. ΒΙΒΛ. Α’ ΑΡΙΘΜ. 52)
Κοέν = ΙΕΡΕΥΣ
Λ
Λεά = Η ΑΠΗΥΔΙΣΜΕΝΗ , Η ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ
Λεβῆ = ΒΟΗΘΟΣ ΙΕΡΕΥΣ

Μ
Μαζαλτώβ = ΕΥΤΥΧΙΑ
Μαλκά = ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ
Μαλλάχ = ΑΓΓΕΛΟΣ
Ματαθίας = θεοδωρος
Μαριάμ = (ΜΥΡΙΑΜ) = ΠΟΘΗΤΗ, ΕΠΙΘΥΜΗΤΗ
Μεγήρ = ΦΩΤΕΙΝΟΣ
Μενασσέ = ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΣ (ΟΡΑ ΙΩΣΗΠΟΥ ΙΟΥΔ. ΑΡΧ. ΒΙΒΛ. Β’ ΑΡΙΘ.92)
Μεναχέμ = ΠΑΡΗΓΟΡΟΣ
Μιχαέλ = (ΜΙ-ΚΑ-ΕΛ) = ΘΕΟΜΟΙΑΣΤΟΣ (ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ : ΠΟΙΟΣ ΩΣ Ο ΘΕΟΣ)
Μορδοχάϊ = ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΡΔΟΥΚ (ΟΝΟΜΑ ΘΕΟΥ ΤΩΝ ΒΑΒΥΛΩΝΙΩΝ, ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΗΜΑΣΙΑΣ)
Μωυσῆς = (Μωσσέ) = ΥΔΑΤΟΣΩΣΤΟΣ
Ν
Ναχούμ = ΠΑΡΗΓΟΡΗΘΕΙΣ
Νεφταλί = ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ (ΟΡΑ ΓΕΝΕΣΙΝ ΚΕΦ Δ’ ΑΡΙΘ. 8)
Νεχεμιά = (Ναχάμ – γιά) = ΘΕΟΠΑΡΗΓΟΡΗΤΟΣ (ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ : ΕΠΑΡΗΓΟΡΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ)
Νησίμ – ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ (νές = ΘΑΥΜΑ, ΠΛΗΘ. νησίμ)
Ο
Ὀβαδίας = (Ὀβάδ – Γιά) = ΘΕΟΔΟΥΛΟΣ
Ρ
Ραφαέλ = (Ραφά - Ἒλ) = ΘΕΟΣΩΣΤΟΣ (ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ : ΕΘΕΡΑΠΕΥΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ)
Ραχήλ = ΑΜΝΑΣ (ΠΡΟΒΑΤΙΝΑ ΜΗ ΓΕΝΝΗΣΑΣΑ)
Ρεβέκα = (Ρίβκα) = ΑΓΝΩΣΤΟΥ (ΙΣΩΣ ΑΡΑΜΑϊΚΗΣ) ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑΣ
Ρεουμπέν = (ρεού – μπέν) ΕΙΔΟΝ ΤΟΝ ΥΙΟΝ
Ρούθ = (Ρούτ) = ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ
Σ
Σαλομών = ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ
Σαμουέλ = ΘΕΟΑΚΟΥΣΤΟΣ (ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ : ΗΚΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ)
Σαμπετάϊ = ΣΑΒΒΑΤΙΑΝΟΣ
Σάρρα = ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ , ΠΡΙΓΚΗΠΙΣΣΑ
Σαούλ = Ο ΕΡΩΤΗΘΕΙΣ, Ο ΑΝΑΖΗΤΗΘΕΙΣ (ΥΠΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ)
Σιαλώμ = ΕΙΡΗΝΗ
Σεμτώβ = (Σμέμ – τόβ) = ΚΑΛΩΝΥΜΟΣ
Σίμσσι = (SIMSHI) = ΟΥΡΑΝΙΟΣ (ΑΠΟ ΤΟ SHEMESH = ΟΥΡΑΝΟΣ)
Σιμχά = ΧΑΡΑ, ΧΑΡΙΣ
Σαμσών = (SHIMSHON) = ΜΙΚΡΟΣ ΗΛΙΟΣ
Συμεών = ANTAΛΛΑΓΜΑ ΜΙΣΟΥΣ (ΟΡΑ ΓΕΝΕΣΙΝ ΚΕΦ. Κ΄ΑΡ. 33)
Τ
Τόβα = ΚΑΛΗ, ΑΓΑΘΗ
Χ
Χάβα = (ΕΥΑ) = ΜΗΤΗΡ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΖΩΝΤΩΝ (ΟΡΑ ΙΩΣΗΠΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛ. ΒΙΒΛ. Α΄ΑΡ.36)
Χαῒμ = ΖΗΣΙΜΟΣ

eothetis.blogspot.com

Ο Σείριος

Το Ουράνιο Σώμα του Σείριου

Αστρονομικά ορίζουμε το Σείριο ως το λαμπρότερο απλανή αστέρα του Μεγάλου Κυνός. Ανήκει στον τύπο των λευκών αστεριών και α­πέχει μόλις...8,4 έτη φωτός από τη Γη. Είναι διπλός αστέρας και μα­ζί με το συνοδό του, το Σείριο Β', περιστρέφονται γύρω από ένα κοι­νό κέντρο βάρους. Η μέση αμοιβαία απόσταση τους είναι της τάξε­ως των 3 δισεκατομμυρίων χλμ. και η περίοδος της περιφοράς τους διαρκεί 50 χρόνια. Ο Σείριος έχει μάζα 2,3 φορές μεγαλύτερη από τον Ήλιο, αλλά μικρότερη πυκνότητα. 0α έλεγε κανείς πως μοιάζει με νεφέλωμα. Η περιοδική μεταβολή της φωτεινότητας του κάθε 25 χρόνια συνοδεύ­εται από ισχυρότατα παλιρροιακά κύματα, λόγω της γειτονίας του με το συνοδό του. Σύμφωνα με τη γνώμη πολλών αστρονόμων, ο Σείριος βρίσκεται στο «κέντρο» σχεδόν του γαλαξία μας. Ετυμολογικά, η λέξη «Σείριος, -α, -ον» σήμαινε ο καίων, ο κατά· καίων, ο καυστικός, ο θερμός και ήταν επίθετο των ουρανίων σωμάτων, τα οποία εκπέμπουν μεγάλη θερμότητα. «Σείριος» ο­νομαζόταν πολλές φορές και ο Ήλιος, γεγονός που δημιούρ­γησε στην πορεία μεγάλη σύγχυση γύρω από το διαχω­ρισμό των δύο άστρων. (Γι' αυτό και μέχρι σήμερα άλλοι μιλούν για το «Μακεδονικό Άστρο» και άλλοι ·για το «Μακεδονικό Ήλιο», αναφερόμενοι στο γνω­στό μακεδονικό σύμβολο). Ομόρριζες λέξεις είναι ο «σειριόκαυτος», που σήμαινε ο καμένος από τον η­λιακό καύσωνα ή από το Σείριο και η «σειρήνα», μυθικό εκείνο πλάσμα που αναπαριστάνονταν άλλρτε ως γυναίκα-ψάρι και άλλοτε ως γυναίκα-πουλί και σήμαινε αρχικά «η φανερώνουσα τη δύναμίν της δια του καύσωνας του ηλίου κατά τη μεσημβρίαν».

Σύμφωνα με το μύθο, «Σειρήνα» ήταν και η αδερφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου (σειρήνα και όπως την απεικονίζουν οι Ντόγκον γοργόνα είναι το ίδιο για τους μεταγενεστέρους). Τριγυρνούσε στις θάλασσες και κατέ­στρεφε τα πλοία όσων τολμούσαν να της πουν πως ο βασιλιάς πέ­θανε (Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;) Μοιάζει πραγματικά αστείο, αλλά και άξιο απορίας το πως μπορεί ένας μύθος - είτε ως παραβολή εί­τε ως δημιούργημα του συλλογικού ασυνείδητου - να μεταμορφώσει έντεχνα και να προστατεύσει μία βαρυσήμαντη αλήθεια...

Στην Αιγυπτο και στην Ελλάδα

Στην αρχαία Αίγυπτο, σύμφωνα με τις απόψεις των μελετητών, ο Σεί­ριος ταυτιζόταν με τη θεά Ίσιδα, που αναπαριστάνονταν ως αγελάδα ξαπλωμένη πάνω σ' ένα πλοίο, και στ' αγάλματα την απεικόνιζαν συχνά με κέρατα αγελάδας και με την κόμμωση της σαν ουρά ψαριού. Πολλές φορές έφερε ως στέμμα ένα οκτάκτινο αστέρι. Αδερφός και σύζυγος της Ίσιδος ήταν ο Όσιρις, που η λατρεία του έμοιαζε πολύ με εκείνη του Διονύσου. Με αυτόν η Ίσιδα γέννησε τον Ώρο. Σύμφωνα με άλλες πηγές όμως αυτός που γονιμοποίησε την Ίσιδα ήταν ο Άμμων-Μιν ή Αμμων-Ρα, ο ίδιος θεός που αργότερα ονομάστηκε Άμμων-Δίας και που, σύμφωνα με την Ολυμπιάδα, ήταν ο Πατέρας του Αλέξανδρου.

Canis στα λατινικά). Μορφή τσακαλιού ή λύκου είχε και ο σουμεριακός θεός Άνου, που φαίνεται πως ήταν επίσης σχετικός με το αστέρι αυτό.

Για την ελληνική μυθολογία, ο Σείριος είναι το άστρο εκείνο, στον Αστερισμό του Μεγάλου Κυνός, στο οποίο είχε μεταμορφωθεί το σκυλί του Ωρίωνα. Αυτό βέβαια δεν είναι τυχαίο, καθώς οι αστερισμοί του Κυνός, του Ωρίωνα και της Αργούς βρίσκονται ο ένας δί πλα στον άλλον.

Ο Ωρίων ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Ευρυάλης, κόρης του Μί­νωα και φημισμένος κυνηγός. Φορούσε συνήθως μία λεοντή και κρα­τούσε στα χέρια του ρόπαλο (σύμβολα αυτά και του Ηρακλή). Υπάρ­χουν πολλές ιστορίες γύρω από το πρόσωπο του και τον πιστό του σκύλο Σείριο.

Ο Ωρίωνας συνδέεται με το βασιλιά Οινοπίων (ή Οινέα στη Βοιωτία), που είχε σύζυγο του (ή κόρη του) τη Μερόπη, την οποία βίασε ο Ο­ρίων υπό την επήρεια της μέθης. Ο Ωινοπίων, εξοργισμένος, τον τύ­φλωσε, με τη σύμπραξη του πατέρα του Διονύσου. Όμως ο Ωρίωνας, με τη βοήθεια ενός χρησμού κατάφε­ρε να ξαναβρεί το φως του. Συγκεκριμένα, ο χρησμός έλεγε ότι θα για­τρευτεί, αν βαδίσει προς την Ανατολή και εκθέσει τις άδειες κοιλότητες των ματιών του στις πρωινές ηλιαχτίδες. Έτσι βοηθούμενος από τους θορύβους που έκαναν οι σιδηρουργοί του Ηφαί­στου, έφτασε στη Λήμνο, όπου ο Κηδαλίων (ο δάσκαλος του Ηφαίστου), τον κουβάλησε στους ώμους του και τον έφερε μπροστά στον Ήλιο.

-Ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτός ο μύθος έχει κάποια σχέση με τη σύ­νοδο Ήλιου-Σείριου, που γίνεται μια φορά το χρόνο, αλλά και με τα μυστήρια των Καβείρων. Γνωρίζουμε πως ο γάμος του Φιλίππου και της Ολυμπιάδας ήταν αποτέλεσμα της συνάντησης τους στη Σαμοθράκη, όπου εκτελούνταν τα «Καβείρια μυστήρια» ή, αλλιώς, τα «μυ­στήρια των μεγάλων θεών». Ο Φίλιππος είχε μυηθεί από νωρίς στα μυστήρια αυτά (μάλλον στη Θήβα), ενώ η μητέρα του Αλέξανδρου ή­ταν ιέρεια.

Οι Κάβειροι άλλωστε θεωρούνται θεότητες του πυρός - η λέ­ξη «Κάβειρος» έχει ετυμολογική σχέση με το ρήμα «καίω; - όμως τα σύμβολα τους, όπως π.χ. το αγκίστρι, έ­χουν να κάνουν με το νερό και τα συναντούμε αρ­γότερα σε όλες σχεδόν τις θρησκείες. Κατά μία άποψη (Ηρόδοτος, Στράβων, Πίνδαρος) είναι α­πόγονοι του Ηφαίστου από το γάμο του με την Καβειρώ, γι' αυτό και τους βρίσκουμε πάντοτε κοντά σε ηφαιστειογενείς περιοχές, ενώ συχνά αντιπροσωπεύουν χθόνιες ή υποχθόνιες θεότητες. Η καρδιά της καβειρικής λατρείας βρισκόταν στην αρ­χαία Μακεδονία, στο βουνό Άθως. Όπως κι αν ονομάζονται οι Κάβειροι στις διάφορες περιοχές, θεωρούνταν πρόγονοι του αν­θρώπινου γένους. Μάλιστα, αναφέρεται ότι ένα από τα πρόσωπα των μυστηρίων της Σαμοθράκης λεγόταν «Αδάμας» και θεωρείται ο άνθρωπος-αρχέτυπο, ο πρώτος αρσενικός στην τάξη της γέννεσης. Σύμφωνα με την παράδοση, τον Ωρίωνα σκότωσε η Άρτε­μη από ζήλεια για την κυνηγετική του τέχνη και ο Δίας τον έκανε αστερισμό δίπλα στις Πλειάδες, ενώ κα­τά μια άλλη εκδοχή πέθανε από το θανατηφόρο τσίμπημα ενός σκορπιού, άποψη στηριγμένη προ­φανώς στ' αστρολογικά δεδομένα, καθώς είχε παρατηρηθεί πως ο αστερισμός του Ωρίωνα και του Μεγάλου Κυνός εξαφανίζονται από τον ορί­ζοντα όταν ανατέλλει ο Σκορπιός. Ο Ώριων όμως και ο Σείριος κυνηγούσαν άγρια ζώα και στο βασίλειο του Άδη (όπως περιγράφεται και στην Οδύσσεια), αν και αυτή πρέπει να είναι μία παράδοση ξενόφερτη, ίσως αιγυπτιακής επιρροή που σχετιζόταν με τα μυστήρια και τη λατρεία των νεκρών.

Οι Ντογκον, η Κιβωτός και οι Πενήντα «Νομμός»»

Στην Αφρική και συγκεκριμένα στο Μαλί, υπάρχει ένας λαός, που εχει κυριολεκτικά καταπλήξει τους σύγχρονους αστρονόμους με τη γνώση του πάνω στο θέμα του Σείριου. Μοιάζουν να ξέρουν τα πάντα γύρω από τη φύση και τις ιδιότητες του άστρου, ο και των συνοδών του, που πιστεύουν ότι είναι δύο και όχι μόνο ένας, κάτι που η αστρονομία μόλις τώρα ερευνά και ανακαλύπτει. Πρόκειται για τους Ντόγκον, οί οποίοι ισχυρίζονται ότι σχετίζονται με το άστρο αυτό που κυριολεκτικά λατρεύουν. Ο μεγαλύτερος Θεός τους είναι ο Άμμα, ένα είδος κατάλοιπου του Άμμωνος- Δία που πέρασε σε αυτούς από το μαντείο της Σίβας και, σύμφωνα με την παράδοση τους, δημιούργησε το Σύμπαν και τους ζώντες οργανισμούς, αλλά και τους ίδιους τους ανθρώπους, που τους έφτιάξε αρχικά ως αμφίβια όντα, με το όνομα «Νόμμος».(Η πίστη αυτή μοιάζει με την αντί­στοιχη των Σουμερίων και των Βαβυλωνίων).

ater KUBILE», δηλαδή την Κυβέλη των Κρητών. Η Ίσιδα φαίνεται πως έχει άμεση σχέση με την Κρητική θεά με τα φίδια, αλλά ταυτίζεται κατά καιρούς και με πολλές άλλες ελληνικές θεότητες όπως η Άρτεμις, η Δήμητρα, η Αφροδίτη, η Εκάτη κ.λπ. Στη Σαμοθράκη θεωρείται πως οι Κάβειροι ήταν οι μόνοι που σώθηκαν από τον τρομερό κατακλυσμό αού έπληξε το νησί όταν, σύμ­φωνα με την παράδοση, ο Εύξεινος Πόντος ξεχείλισε και έσπασε το φράγμα που σχημάτιζαν οι Συμπληγάδες Πέτρες και οι βράχοι του Ελ­λησπόντου.

Οι πιο γνωστές και οικείες παραδόσεις που έφτασαν μέχρι τις μέρες μας γύρω από το θέμα της κιβωτού είναι αυτές του Νώε, αλλά και της Πυρράς και του Δευκαλίωνα. Η τελευταία μάλιστα σταμάτησε στη Δωδώνη, όπου υπήρχε και το περιώνυμο μαντείο, που συμβουλευό­ταν πολύ συχνά η Ολυμπιάδα και το οποίο μάλιστα της προφήτεψε τον ερχομό του Αλεξάνδρου. Ο Ιάσωνας πήρε ξύλο από εκεί και έφτιαξε το πηδάλιο της Αργούς για να ξεκινήσει α­πό τη Βοιωτία την Αργοναυτική Εκστρατεία μαζί με τους 50 συγγενείς του (όσοι και οι πρώτοι «Νόμμος» των Ντόγκον) με κατεύθυνση την Αία της Κολχίδος.

Στο πιο αρχαίο έπος της ανατολής, στην ασσυριακή μυθολογία, συναντούμε τον ή­ρωα Γιλγαμές, ο οποίος ξεκινά ένα ενα­έριο ταξίδι με μία βάρκα παίρνοντας μα­ζί του 50 συντρόφους. Υπάρχουν όμως κι άλλες ομοιότητες ανάμεσα στον Ιάσωνα και το Γιλγαμές. Μία από αυτές είναι το φύτεμα από τον Ιάσωνα των δοντιών του δράκοντα στο χώμα, απ' όπου και βγήκαν 50 πολεμιστές. Κάτι αντίστοιχο κάνει και ο Γιλγαμες για να κερδίσει τη δύναμη. Οι συμπτώσεις όμως δεν σταματούν εδώ. Ο Δαναός, ο βασιλιάς του Αργούς ο γενάρχης των Ελλήνων είχε 50 κόρες, που νυμφεύθηκαν τους 50 υιούς του αδερφού του πατέρα τους, Αιγύπτου. Με όλες τις Δαναίδες είχε ερωτοτροπήσει και ο Ηρακλής, ο μυθικός γενάρχης των Δωριέων και ιδρυτής, κατά το μύθο, της Μακεδόνικης δυναστείας. Πολλές παραδόσεις μάλιστα φέρουν τον Ηρακλή ως αρχηγό της αργοναυτικής εκστρατείας καν όχι τον Ιάσωνα... (Ο Ηρακλής, έτσι κι αλλιώς πέρασε από την Κρήτη στη Λιβύη).

Ο αστερισμός της Αργούς είναι δίπλα στον Ωρίωνα και το Μεγάλο Σκύλο. Αν ο Σείριος συμβολίζει τη Μεγάλη Μητέρα και τη μήτρα ή την Κιβωτό, όπου φυλάσσονται οι γόνοι, τότε σίγουρα ο Ωρίωνας είναι η στιγμή της ανάδειξης και του ανδρώματος του ήρωα και η Αργώ «το ταξίδι», δηλαδή η αποστολή, που ο ήρωας πρέπει να πραγματοποιή­σει για την εξάπλωση της φυλής του και των χαρακτηριστικών της. Αν κοιτάξουμε τον «ημίθεο» Αλέξανδρο κάτω από αυτό το πρίσμα, τότε θα καταλάβουμε ότι γνώριζε πολύ καλά το ρόλο που όφειλε να ενσαρκώσει, στο όνομα των αξιών εκείνων που ήταν ο μόνος φορέ­ας και εγγυητής, λόγω της άμεσης σύνδεσης του με το θείο. Σημειώστε ότι ο αστερισμός της Αργούς είναι δίπλα στον Ωρίωνα και το Μεγάλο Σκύλο. Η ιερή σημασία του αριθμού 50 έχει αποδοθεί α­πό πολλούς μελετητές στον αιγυπτιακό μυστικισμό και αν θυμηθεί κανείς πως η περίοδος της περιφοράς του Σείριου διαρκεί 50 έτη, τότε ίσως η έμφαση που δίνεται σε αυτόν τον αριθμό να μην είναι κα­θόλου τυχαία.

Οι Μακεδόνες, Γιοι Θεών

Ο Ηρόδοτος (Κλειώ, κεφ. 56) κάνει λόγο για το «έθνος Μακεδνόν», υποστηρίζοντας ότι είναι Δωριείς και ονομάστηκαν έτσι από τη στιγμή που κατοίκησαν στον ελληνικό χώρο, στην Πίνδο. Ως γνωστόν, οι Δωριείς θεωρούσαν γενάρχη τους τον Ηρακλή, κάτι που πίστευε και ο ίδιος ο Αλέξανδρος, ο οποίος συχνά απεικονίζεται ως ένας από τους Διόσκουρους μαζί με κά­ποιον άλλο ήρωα, που φέρει τα χαρακτη­ριστικά του Ηρακλή ή του Αχιλλέα (προ­γονό του από την πλευρά της μητέρας του). Σύμφωνα με το μύθο το όνομα «Μα­κεδονία» οφείλεται στο Μακεδόνα, νιο του Δία και της Θυίας, κόρης του Δευκα­λίωνα. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, όμως, γράφει πως ο Μακεδόνας ήταν γιος του Όσιρι και αδερφός του 'Αννουβι, αφήνοντας έτσι κάποιες υπόνοιες για τη θεϊκή καταγωγή του έθνους αυτού.

Στην περιοχή Ορεστίδα, κατά το 700 π.Χ. ξεκινά επίση­μα, η ιστορία των Μακεδόνων. Μάλιστα στην περιοχή αυτή λέγεται ότι ξεκίνησε και η ιστορία της μακεδόνικης δυναστείας, που ονομά­ζεται ως τότε «Αργαιάδες» ή «Τημενίδες». Το πρώτο όνομα μας φέρ­νει στο νου τον «Αργαίο τον Α'» (652 - 621 π.Χ.), το δεύτερο κατά σειρά βασιλιά της μακεδόνικης δυναστείας (πρώτος ήταν ο Περδίκκας, απόγονος και αυτός του Ηρακλή). Το δεύτερο ανήκει σε κάποι­ον Ηρακλείδη «Τήμενο», που κατέλαβε το Αργός. Αυτή η όχι και τό­σο τυχαία σύμπτωση των ονομάτων μαρτυρεί ίσως τη σχέση των Μα­κεδόνων με το πελοποννησιακό Αργός. Αν λοιπόν συσχετίσουμε τα παραπάνω με τους μύθους της Ιούς και του Δαναού και με την εκδοχή του Διόδωρου για το Μακεδόνα κι αν λάβουμε υπόψη μας την ιστορία του Αλεξάνδρου, μας είναι εύκολο να υποθέσουμε πως υπάρχει κάποια μυστηριώδης επαφή της Μα­κεδονίας με τα δρώμενα της Αιγύπτου. (Σημειώστε ότι στη Θεσσαλονίκη και αλλού έχουν βρεθεί πολλά στοιχεία Αιγυπτιακής λατρεί­ας, όπως Σεραπεία κ.ά. Διάφορες επιγραφές που βρέθηκαν στη Δή­λο μαρτυρούν πως η αιγυπτιακή θρησκεία επικράτησε κυρίως στη Βό­ρεια Ελλάδα. Κατά την ίδια εποχή υπάρχουν αιγυπτιακά ιερά στην Τιθορέα δίπλα στους Δελφούς. Στη Δήλο, σε ιερά της Ίσιδας, βρέθη­καν αφιερώματα προς τους αιγυπτίους θεούς, τα οποία είχαν προ­σφέρει Μακεδόνες. Στους Φιλίππους η θεά Ίσιδα είχε πρωταγωνι­στικό ρόλο. Μάλιστα έχουν βρεθεί καταγεγραμμένα και τα ονόματα των ιερέων της).

Σύμφωνα με κάποια άλλη εκδοχή όμως, οι Μακεδόνες δεν έχουν καμία σχέση με το Αργός της Πελοποννήσου, αλλά με το Αργός Ορεστικό της Δυτικής Μακεδονίας. Η παρουσία πρωτόγονων πληθυσμών στη Μακεδονία επιβεβαιώνεται και από τις τελευταίες ανασκαφές. Στην πραγματικότητα, η ιστορία των Μακεδόνων μας είναι άγνωστη. Πολλοί μελετητές υποστηρίζουν πως είναι φύλα αυτόχθονα, ίσως και Πελασγικά. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει και η ιστορία της Θεσσαλονίκης. Μέχρι τον Κάσσανδρο (315 π.Χ.), ο χώρος όπου σή­μερα υπάρχει η πόλη αυτή ονομαζόταν «θέρμες», εξού και η ονομασία «Θερμαϊκός κόλπος». Στη Θεσσαλονίκη, λοιπόν, είχε γίνει δεκτή με μεγάλο ενθουσιασμό η λατρεία ενός δαίμονα με το όνομα «Θερμαίος». Το παράδοξο είναι πως στην περιοχή ουδέποτε υπήρξαν θερ­μές πηγές. Πάντως ο δαίμονας αυτός ταυτίστηκε αργότερα με το θρακικό Διόνυσο...

Η Μυστική Ιστορία

της Γέννησης του Αλέξανδρου

Πολλές παραδόσεις, καθώς και μια σειρά χρησμών περιπλέκονται τόσο με τη γέννηση, όσο και τη ζωή του Αλέξανδρου. Η μητέρα του Ολυμπιάδα λέγεται ότι ήταν γόησσα φιδιών. Τη νύχτα πριν από το γά­μο της με το Φίλιππο, η Ολυμπιάδα ονειρεύτηκε ότι μπήκε στο σώμα της ένας κεραυνός που την γέμισε φωτιά. Ο Φίλιππος, από την άλλη, μετά το γάμο τους είδε κι αυτός σε όνειρο πως σφράγισε το σώμα της γυναίκας του με μια σφραγίδα που είχε την εικόνα ενός λιονταριού.

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι η Ολυμπιάδα συνήθιζε να παίρνει στο κρεβάτι της φίδια και, μάλιστα, πως ο Φίλιππος την είχε δει ένα βρά­δυ να πλαγιάζει με ένα φίδι, που ίσως να ήταν κάποιος θεός μετα­μορφωμένος.

KaerstBerveHamiltonBelochHammond, κ.ά.) αναφέρει ως ημερομηνία γέννησης του Αλέξανδρου την 6η η­μέρα του μήνα Αώου, που αντιστοιχεί με τις αρχές του Ιουλίου, δη­λαδή την περίοδο εκείνη που άρχιζαν οι πλημμύρες του Νείλου και οι αρχαίοι ονόμαζαν «ημέρες του Σκύλου». Η σχέση του Αλέξανδρου με τον Άμμωνα-Δία επιβεβαιώθηκε και α­πό τους ιερείς του ομώνυμου μαντείου, όταν αυτός έφτασε στην ό­αση Σίβα. Εκεί τον ανακήρυξαν «παιδί του Δία» και άφησαν έμμεσα να εννοηθεί πως δεν είναι γιος του Φιλίππου. Το μαντείο αυτό είχε συμβουλευτεί και ο Ηρακλής, που θεωρείται πρόγονος των Μακεδόνων. Η Ολυμπιάδα άλλωστε πίστευε πως ο γιος της ήταν προορι­σμένος να σώσει την Αίγυπτο από το βάρβαρο Πέρση κατακτητή. Ο Αλέξανδρος υιοθέτησε ως βασικά σύμβολα του τα κέρατα και τον κεραυνό του Άμμωνα-Δία και το στέμμα της Ίσιδος με τα τρία οκτάκτινα αστέρια, και μάλιστα προς τιμή της έχτισε ναό στην Αλεξάνδρεια, στην πόλη που έφερε τ' όνομα του.

Το Αστέρι της Βεργίνας

Το 1977 ο Μανόλης Ανδρόνικος έφερε στο φως τους βασιλικούς τάφους της Βεργί­νας. Ανάμεσα στους άλλους θησαυρούς βρέθηκε και μια χρυσή λάρνακα με τα οστά του Φιλίππου και η οποία έφερε ως διάκοσμο το 16κτινο αστέρι και τρία ελάσματα με 8κτινα αστέρια. Έγινε λοι­πόν φανερό, πως τα αστέρια αυτά απο­τελούσαν το έμβλημα της Μακεδόνικης δυναστείας. Έτσι άρχισε και η όλη φιλο­λογία γύρω από τη σημασία και το νόη­μα του συμβόλου.

Καταρχήν, πρέπει να πούμε πως υπάρχουν πολλά είδη αστεριών με διάφορους αριθμούς ακτινών, αλλά πιο συχνά συναντούμε αστέρια με 8,16 και 32 ακτίνες. Το έμβλημα αυτό πρω­τοεμφανίστηκε το 2500 π.Χ., στη Βαβυλωνία και λίγο αργότερα στη Χαλκηδώνα. Το 18" αι. στην Ασσυρία και τη Συρία κατά το 1700 -1300 π.Χ. στο Φοι­νικικό, Χιττικό και Μινωικό πολιτισμό. Περί τα μέσα του 6ου π.Χ. αι. είναι πλέον γνωστό στον ελληνικό χώρο, ε­νώ λίγο πριν τον 5° αι. αρχίζει να κυκλοφορεί και σε νο­μίσματα. Έναν αιώνα μετά διαδίδεται στην Ιταλία, ο Μέγας Αλέξανδρος φτάνοντας αργότερα με τους Ρωμαίους στην Ιβηρική χερσόνησο.

Ανάλογα με τη σκοπιά του κάθε ερευνητή, το άστρο συμβόλιζε πότε τον Ήλιο και πότε το Σείριο. Γεγονός πάντως είναι ότι όλες οι μορ­φές που κατά καιρούς το συνόδευαν ήταν θεότητες άμεσα ή έμμε­σα συσχετισμένες με τη λατρεία του Σείριου, όπως: η Ίσις, η Ιστάρ, ο Διόνυσος, ο Πάνας, ο Ωκεανός, οι Κάβειροι, η Κυβέλη, οι Διόσκου­ροι (που για μερικούς ταυτίζονται με τους Κάβειρους), η Άρτεμις, η τριπλή Εκάτη, ο Ήφαιστος, η Ήρα, ο Ηρακλής και ο Σείριος, ο Εω­σφόρος και ο Έσπερος (θεότητες που σχετίζονται με τη λατρεία των Καβείρων, της Ίσιδας και του Μίθρα), ο Δίας με διπλή όψη (ουράνιος ή διονυσιακός), ο δικέφαλος Άμμων-Δίας, ο Μινώταυρος κ.λπ. Στο νομίσματα των νήσων του Αιγαίου συναντούμε το άστρο δίπλα στο Δία και σ' έναν σκύλο που βγάζει ακτίνες. Στη Βαβυλωνία υπάρχουν πάρα πολλές σφραγίδες και πολύτιμοι λί­θοι που έχουν σκαλισμένο επάνω τους ένα 8ακτινο αστέρι. Στις απει­κονίσεις αυτές, το αστέρι βρίσκεται κοντά σ' έναν άνθρωπο-ψάρι. Πρόκειται για τον αμφίβιο θεό Οάννες. Στην Αίγυπτο πάλι βλέπουμε συχνά τρία 8ακτινα αστέρια στα μαλλιά της Ίσιδας. Μάλιστα, το στέμμα έχει, στην κορυφή του , ένα μεγαλύτερο και στα πλάγια δύο μικρότερα αστέρια, τα οποία ίσως συμβολίζουν τους συνοδούς του Σείριου.

Aθηναίοι, Λάκωνες, Μακεδόνες) προσπαθούσε να εξαπλώσει την εξουσία του και ταυτόχρονα να ενώσει τους Έλληνες κά­τω από μία αρχή. Αυτή η ανάδυση και η ομογενοποίηση όλων των στοιχείων της κάθε πόλης-κράτους ξεχωριστά ήταν, κάτι που συνέβαινε μόνο στην Ελλάδα και δεν έγινε ποτέ στην Αίγυπτο, αλλά ούτε και στο λατινικό κόσμο. Ο Σείριος και η λατρεία της «Μεγάλης Μητέρας» στον ελληνικό χώρο εμπλουτίστηκαν, παραλλάχτηκαν και μορφοποιήθηκαν με βάση την ελληνική φιλοσοφία και πραγματικότητα. Ένας ολόκληρος πολύπλοκος μυστικισμός υπάρχει γύρω από το Μακεδόνικο Άστρο, που έχει πάρα πολλές προεκτάσεις, πάντα δορυφορικά γύρω από το Σείριο, τον αστερισμό που εξακολουθεί να κρατά φυλαγμένα τα μυστικά του στο νυχτερινό ουρανό...

Η Γ. ΚΟΥΜΠΟΥΝΗ είναι συγγραφέας, πτυχιούχος του Τμήματος Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιταλία.

Ο Ε. ΣΥΜΕΟΝΑΚΗΣ είναι ερευνητής-μεταφραστής και η Χ. ΚΟΥΜΠΟΥΝΗ φιλόλογος.

Ανιχνεύσεις τχ 22. Ιανουάριος-Φεβρουάριος '98

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ -ΒΙΒΛΙΟ ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ

ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ

Κινητήρες υδρογόνου

Πολλοί ερευνητές που ασχολούνται με το "ενεργειακό" θεωρούν τη "λύση" του Υδρογόνου ως την πλέον ενδεδειγμένη γιατί:

-Είναι το πιο αποδοτικό ενεργειακά καύσιμο αφού η ενεργειακή του απόδοση χρησιμοποιούμενη σε fuel cells ξεπερνά αυτή του πετρελαίου.

-Είναι απόλυτα ασφαλές αφού όταν «καίγεται», δηλαδή ενώνεται με το οξυγόνο, το μοναδικό «καυσαέριο» που προκύπτει είναι πεντακάθαρο νερό.

-Είναι το οικονομικά και οικολογικά συμβατότερο από τις μέχρι τώρα εναλλακτικές πηγές ενέργειας. Για παράδειγμα, τα solar panels και τα αιολικά πάρκα απαιτούν μεγάλες επιφάνειες, εντατική συντήρηση και εξαρτώνται από τις καιρικές συνθήκες, απαιτώντας τεράστια ποσά και εκτάσεις, ενώ προσφέρουν μικρή αξιοπιστία. Αντίστοιχα τα υδροηλεκτρικά φράγματα έχουν μεγαλύτερη επίπτωση στο φυσικό περιβάλλον.

-Βρίσκεται παντού γύρω μας και περιμένει να το «εξορύξουμε» με το πλέον «συμφέροντα» τρόπο δίνοντας μας την δυνατότητα να το προμηθευόμαστε από πηγές που το «ανανεώνουν» με τον πλέον φυσικό τρόπο όπως τα φυτά.

-Είναι κοινωνικά συμβατό, αφού ο κύκλος χρήσης του και η τεχνολογία που απαιτείται είναι συμβατή με την υπάρχουσα, επιτρέποντας μια ομαλή προσαρμογή της αγοράς ενέργειας, αλλά και της καθημερινής ζωής στο καινούργιο καύσιμο. Σε απλά ελληνικά το υδρογόνο δεν είναι παρά ένα καινούργιο «πράσινο» καύσιμο που ήδη αρχίζει να αντικαθιστά την βενζίνη καθώς τα fuel cells μπαίνουν σε μαζική παραγωγή αντικαθιστώντας τους κινητήρες εσωτερικής καύσης.

Η οικονομία του υδρογόνου έχει ήδη ξεκινήσει. Σήμερα το μέλλον των αυτοκινήτων φαίνεται πως βρίσκεται στους κινητήρες υδρογόνου, οι οποίοι χρησιμοποιώντας απλώς ηλιακή ενέργεια, διασπούν το θαλασσινό νερό, με την καύση να δίνει, όχι μόνο την απαραίτητη ενέργεια, αλλά και καθαρό νερό. Υπάρχουν ήδη από στρατιωτικά υποβρύχια μέχρι αυτοκίνητα που κινούνται με υδρογόνο, ακόμα και «υδρογονάδικα», τα βενζινάδικα του μέλλοντος!

Ηδη παράγονται από ιδιώτες κινητήρες υδρογόνου με κυψέλες καυσίμου για πάρα πολλές χρήσεις: αυτοκίνητα, σκάφη, μηχανάκια, σπίτια, βιομηχανίες κλπ.
Ο φιλικός και με μηδενικούς ρύπους κινητήρας υδρογόνου ειναι ιδανικός για αυτοκίνητα, φορτηγάκια, μηχανάκια, καθώς και για βάρκες και σκάφη που λειτουργούν προς το παρόν σε λίμνες με εξωλέμβιες μηχανές βενζίνης. Ομως σε πολλες λίμνες στη βόρεια αμερική αλλά και στη βόρεια ευρώπη έχει απαγορευτεί η χρήση εξωλέμβιων μηχανών μιας και μολύνουν το περιβάλλον και έτσι η μόνη λύση ειναι η χρήση κινητήρων υδρογόνου οι οποίοι δίνουν την απαιτούμενη ηλεκτρική ενέργεια σε ηλεκτρικές εξωλέμβιες που προσαρμόζονται στο σκάφος.

Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι το υδρογόνο είναι εξαιρετικά εύφλεκτο και «δύστροπο» υλικό, πράγμα που δημιουργεί την ανάγκη για εύκολη και ασφαλή παραγωγή του, κοντά στο σημείο εκμετάλλευσής του. Διαφορετικά πρέπει να είμαστε έτοιμοι να επιβαρυνθούμε με τα έξοδα της εξαιρετικά επικίνδυνης και πανάκριβης μεταφοράς του και της εξίσου ακριβής και επικίνδυνης αποθήκευσης του.

Στην φετεινή ΔΕΘ προτείνονται από την TROPICAL SA:

a) το "Οικολογικό Πυροσβεστικό Οχημα", ενα μικρό και ευέλικτο όχημα μηδενικών ρύπων που μπορεί να κινηθεί με κινητήρα υδρογόνου και έχει αυτονομία εως 250 χλμ. Ο κινητήρας υδρογόνου (fuel cell) μετατρέπει το υδρογόνο και το οξυγόνο σε ηλεκτρισμό (με απόδοση 80%) και χωρίς καυσαέρια, μιας και "καυσαέρια" από την ένωση υδρογόνου και οξυγόνου ειναι μόνο το ζεστό και καθαρό νερό. Το ίδιο όχημα μπορεί να λειτουργήσει εναλλακτικά και ως ηλιακό-ηλεκτρικό (με αυτονομία ως και 100 χλμ) καθώς και ως υβριδικό ( γεννήτρια με κινητήρα).


b) Επίσης προτείνεται το Green Scooter, ένα σκουτεράκι πόλης που μπορεί να κινείται
ενναλακτικά με κινητήρα υδρογόνου ή ηλεκτρικό κινητήρα.

Για τον ανεφοδιασμό του κινητήρα υδρογόνου, προτείνονται δυο τρόποι: είτε μέσω ανανεώσιμων πηγών (μελλοντική λυση) είτε μέσω αναμόρφωσης φυσικού αερίου ή/και υγραερίου (LPG). Χρησιμοποιείται δηλαδή φυσικό αέριο ή υγραέριο (LPG) και μέσω ενός αναμορφωτή παράγεται καθαρό υδρογόνο, το οποίο στην συνεχεια χρησιμοποιείται από την κυψέλη καυσίμου (fuel cell) για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος.


πέτρος τζεφέρης









































elladitsamas.blogspot.com

«Ψευδοκενο»: μια νεα φαση της υλης!

Η εξέταση της συμπεριφοράς των ηλεκτρονίων στην επιφάνεια των υπεραγωγών έγινε εφικτή με την ανακάλυψη - από τον εικονιζόμενο Branton Campbell (του Brigham Young University), το 2007 - μιας μεθόδου ακτινοσκόπησής τους με ακτίνες Χ

 

Στην επέτειο της εθνικής μας εορτής, στις 25 Μαρτίου 2011, στο επιστημονικό περιοδικό Science δημοσιεύθηκαν τα πορίσματα συνδυασμένων πειραμάτων εργαστηρίων των αμερικανικών πανεπιστημίων Berkeley και Stanford. Περιείχαν την απάντηση σε μία εικοσαετία ερευνών: Το μυστηριώδες «ψευδοκενό» που παραμένει όταν ανεβεί η θερμοκρασία ενός υπεραγώγιμου οξειδίου του χαλκού συνιστά νέου τύπου φάση της ύλης.

Η είδηση ακούγεται κρυπτογραφική από τους πολλούς, καθώς εμπερικλείει αρκετές λέξεις-κλειδιά που είναι από ασαφείς έως απολύτως άγνωστες: Τι εστί «ψευδοκενό», για ποια «θερμοκρασία» μιλάμε, τι σημαίνει «υπεραγώγιμο» και τι «φάση της ύλης»; Σκόπιμο, λοιπόν, να πιάσουμε την ιστορία από την αρχή της...

Τί μαθαίναμε στο σχολείο...
Τα σχολικά βιβλία φυσικής και χημείας ξεκινούν από τις ορατά διακριτές καταστάσεις της ύλης και τη συμπεριφορά τους στα πλαίσια της νευτώνειας μηχανικής, για να καταλήξουν να περιγράψουν συνοπτικά τα όσα μάθαμε μετά τη θεωρία της σχετικότητας και την εμφάνιση της κβαντομηχανικής για τα όσα συμβαίνουν στον υποατομικό κόσμο των σωματιδίων της ύλης. Κάπου εκεί σταματά η επαφή των πολλών από εμάς με τα εσώτερα μυστήρια. Το μόνο που διαρρηγνύει το «μικροκοσμικό παραπέτασμα» της άγνοιάς μας είναι η σποραδική ενημέρωση για πολυέξοδα πειράματα, όπως το «κυνήγι του σωματιδίου του Θεού» από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών CERN, που μας καθιστά κοινωνούς εννοιών όπως το «μποζόνιο του Χιγκς». Αλλά το τι ακριβώς ρόλο παίζουν τα μποζόνια και γιατί είναι σημαντικά... πόσοι το έμαθαν;

Ισως σκεφθείτε ότι μια τέτοια γνώση μάς περισσεύει, ενόσω άλλοι φτιάχνουν τις θαυματουργές μικροσυσκευές που κατακλύζουν τον καταναλωτικό πολιτισμό μας. Και έτσι, τι μας μέλει το ότι όλα όσα έχτισαν η μικροηλεκτρονική, η πληροφορική, οι τηλεπικοινωνίες και η επιστήμη υλικών στον προηγούμενο μισό αιώνα δεν είναι παρά εφαρμογές της έρευνας στον κόσμο των υποατομικών σωματιδίων; Αποδεκτή ως άποψη εφόσον εσαεί τα σπίτια θα χτίζονται από τούβλα, αλλά απίστευτα επιπόλαιη όταν επίκειται σαρωτική αλλαγή του τρόπου δόμησης. Διότι αυτό ακριβώς συμβαίνει στην αρχή του νέου αιώνα: η φυσική ετοιμάζεται να τροποποιήσει ριζικά το μοντέλο της για τον κόσμο και οι εφαρμογές που θα προκύψουν θα τον κάνουν αγνώριστο! Οι καταλύτες μιας τέτοιας αλλαγής είναι ακριβώς οι γνώσεις που τώρα αποκτούμε για τον αόρατο μικρόκοσμο της ύλης.

Κατεψυγμένα μυστήρια
Το ότι σε θερμοκρασία απολύτου μηδενός συμβαίνουν «περίεργα πράγματα» ήταν ήδη γνωστό από το 1911, όταν πρωτοδιαπιστώθηκε η ύπαρξη της «υπεραγωγιμότητας». Δηλαδή ότι σε θερμοκρασία μεταξύ 4 και 15 K (τη λεγόμενη Tc) καταργείται η όποια αντίσταση στη ροή ηλεκτρικού ρεύματος. Αρχικά το φαινόμενο αυτό θεωρήθηκε ότι λαμβάνει χώρα μόνο στα μέταλλα, αλλά το 1987 διαπιστώθηκε και στα κεραμικά. Την προηγούμενη ακριβώς χρονιά, το 1986, είχε ανακαλυφθεί μια άλλη κατηγορία «εξωτικών υπεραγωγών»: οι υπεραγωγοί υψηλής θερμοκρασίας. Με τον όρο «υψηλή» μη φαντασθείτε κάτι το ζέον. Απλά είχαν βρει ότι κάποια οξείδια του χαλκού (cuprates αγγλιστί) κατόρθωναν να χάνουν την αντίστασή τους στο ηλεκτρικό ρεύμα σε θερμοκρασία σχεδόν πενταπλάσια της «κανονικής Tc» (θερμοκρασία 135 Κ ή -138,15° C).

Σε όλους τους υπεραγωγούς, τα ηλεκτρόνια «ζευγαρώνουν» για να κάνουν τη διέλευσή τους από το υλικό (τα λεγόμενα Cooper pairs). Αυτή η απουσία μοναδιαίων ηλεκτρονίων ονομάζεται «υπεραγώγιμο κενό» και εξαφανίζεται μόλις η θερμοκρασία ανεβεί πάνω από την Tc. Δηλαδή, τα ηλεκτρόνια ανακτούν την προγενέστερη ενέργειά τους και επιστρέφουν στη μοναχική ζωή τους, κλείνοντας το κενό. Ωστόσο στους υπεραγωγούς «υψηλής θερμοκρασίας» (τα cuprates που λέγαμε) διαπιστώθηκε μια ανωμαλία: το υπεραγώγιμο κενό συνέχισε να υπάρχει και πάνω από την Tc, έως μια θερμοκρασία ακόμη και 100 βαθμούς υψηλότερη, που ονομάζεται T*. Η εμφάνιση αυτού του «ψευδοκενού» (pseudogap) στα οξείδια του χαλκού και το «τι ακριβώς κάνουν τα ηλεκτρόνια όταν βρίσκονται σε αυτή τη φάση» αποτέλεσαν ένα μυστήριο άλυτο τα τελευταία 15 χρόνια.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η «ΦΑΣΗ ΥΛΗΣ»; «Φάση» στη φυσική ονομάζεται ένα θερμοδυναμικό σύστημα στο οποίο όλες οι φυσικές ιδιότητες ενός υλικού (πυκνότητα, δείκτης διάθλασης κτλ.) παραμένουν ομοιόμορφες. Για παράδειγμα, σε ένα γυάλινο ποτήρι νερού με παγάκια υπάρχουν τρεις φάσεις: του νερού, του πάγου και του γυαλιού. Οι διακριτές φάσεις της ύλης μπορούν να περιγραφούν και ως καταστάσεις της ύλης: στερεή, υγρή, αέρια, πλάσμα, συμπύκνωμα Bose - Einstein. Το άρθρο εισάγει την έννοια μιας νέας φάσης της ύλης, αυτήν του «ψευδοκενού».

Μετάβαση ή νέα φάση;
Τα σενάρια επίλυσης του προβλήματος συσπειρώθηκαν σε δύο σχολές σκέψης. Η μία έλεγε ότι το ψευδοκενό είναι προάγγελμα της φάσης υπεραγωγιμότητας. Δηλαδή, ότι καθώς η θερμοκρασία του υλικού κατέρχεται  - φθάνοντας πρώτα στην T*  - κάποια ζεύγη ηλεκτρονίων αρχίζουν να σχηματίζονται αλλά δεν είναι ακόμη ικανά να «μιλήσουν μεταξύ τους». Ενόσω η θερμοκρασία συνεχίζει να πέφτει, ακόμη περισσότερα ζεύγη σχηματίζονται και αρχίζουν να επικοινωνούν, ώσπου να φθάσουν στην Tc, οπότε επέρχεται η μία και μόνη αλλαγή φάσης στην υπεραγωγιμότητα με την πλήρη «κοινή νέα γλώσσα επικοινωνίας των ζευγών». Η άλλη σχολή διατεινόταν ότι η εμφάνιση του ψευδοκενού στη θερμοκρασία Τ* συνιστά αφ' εαυτής αληθή αλλαγή φάσης. Δηλαδή, ότι το ψευδοκενό δεν αποτελεί ομαλή εξέλιξη προς την υπεραγωγιμότητα, αλλά είναι μια κατάσταση διακριτή και από τη μεταλλικότητα και από την υπεραγωγιμότητα. Αυτή η ύπαρξη νέας φάσης προϋποθέτει την ύπαρξη ενός «κβαντικά κρίσιμου σημείου» στο σημείο διάκρισης μεταξύ των φάσεων. Η θεωρητική συνέπεια ενός τέτοιου σημείου είναι ότι μπορεί να υπάρχουν πολλοί νέοι δρόμοι επίτευξης της υπεραγωγιμότητας.

Η τελική απάντηση _ η οποία δικαίωσε τη δεύτερη σχολή _ δόθηκε με την προαναφερθείσα δημοσίευση της 25ης Μαρτίου, από την τριπλή πειραματική εξέταση της συμπεριφοράς ενός τέτοιου υπεραγωγού (του Pb-Bi2201): εξετάστηκαν η συμπεριφορά των ηλεκτρονίων στην επιφάνεια του δείγματος, η θερμοδυναμική συμπεριφορά στο εσωτερικό του και οι αλλαγές στις δυναμικές του ιδιότητες. Το πρώτο πείραμα έγινε στο Stanford Synchrotron Radiation Lightsource (SSRL), με ακτίνες Χ που διήγειραν τα ηλεκτρόνια της επιφάνειας και κατέγραψαν την κινητική ενέργεια και την ορμή τους. Το δεύτερο έγινε στο Stanford Institute for Materials and Energy Science (SIMES), με μέτρηση των περιστροφών των επιπέδων πόλωσης του ανακλώμενου φωτός ενόσω άλλαζε η θερμοκρασία (κατά το μαγνητικο-οπτικό φαινόμενο Kerr). Το τρίτο πείραμα έγινε στο Εθνικό Εργαστήριο Lawrence Berkeley, με μια δέσμη ακτίνων λέιζερ που διήγειρε ηλεκτρόνια σε βάθος κάποιων ατόμων και άλλες δέσμες που μέτρησαν τις αλλαγές στην ανακλαστικότητα, σε διάφορες θερμοκρασίας.

Και τα τρία πειράματα κατέληξαν στο εντυπωσιακά ίδιο συμπέρασμα: Το ηλεκτρόνια του «ψευδοκενού» δεν είναι ούτε μοναχικά ούτε ζευγάρια. Οργανώνονται σε μια σχέση εντελώς αλλιώτική απ' ό,τι έχουμε ξαναδεί, που συνιστά εντελώς νέα «φάση ύλης». Μάλιστα, αυτή η νέου τύπου οργάνωσή τους προϋπάρχει της θερμοκρασίας Tc, όταν το οξείδιο του χαλκού ήταν ακόμη υπεραγώγιμο.

Οπότε, τι;
Παρά τη μεγάλη χαρά τους για τη συγχρονισμένη επιτυχία, οι φυσικοί των τριών ερευνητικών ομάδων δεν σπεύδουν να μας γεμίσουν υποσχέσεις. Συνοψίζουν τα επόμενα βήματά τους στα εξής τρία στάδια: Πρώτα πρέπει να αποκαλυφθεί πλήρως η φύση της οργάνωσης στο «ψευδοκενό». Επειτα πρέπει να αποσαφηνιστεί αν η φύση αυτή είναι φιλική ή εχθρική προς την υπεραγωγιμότητα. Και μετά να βρεθεί ο τρόπος να ενισχύεται η οργάνωση του «ψευδοκενού» αν είναι φιλική ή να καταλύεται αν είναι εχθρική.

Οι μηχανικοί, οι οποίοι περιμένουν τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών για να αρχίσουν τις εφαρμογές, τρίβουν ήδη τα χέρια τους. Είχαν ως τώρα «τρένα μαγνητικής ανύψωσης» και «υπεραγώγιμες ταινίες για μαγνητικούς τομογράφους», αλλά με το κόστος της ενεργοβόρας βαθιάς κατάψυξης. Αν η εκμετάλλευση των ιδιοτήτων του «ψευδοκενού» οδηγήσει σε υπεραγωγό θερμοκρασίας δωματίου (300 Κ), τότε όχι μόνον οι εφευρέτες του θα πάρουν το Νομπέλ αλλά και εμείς θα βρεθούμε σε έναν κόσμο ολότελα διαφορετικό. Εναν κόσμο όπου το ρεύμα και οι πληροφορίες θα κυκλοφορούν με ταχύτητες αδιανόητες ως τώρα και οι άνθρωποι θα μετακινούνται με... «συσκευές αντιβαρύτητας»!


 Σχηματική αναπαράσταση του... διαφορετικού χορού των ηλεκτρονίων στο παγωμένο «ψευδοκενό», το οποίο συνιστά τη νέα φάση ύλης που βρήκαμε


Η ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΚΗ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ
Τα «τούβλα» της νέας εποχής πρωτοπροσδιορίστηκαν πριν από έναν αιώνα, από τα «θεωρητικά ιερά τέρατα της φυσικής», Bose, Einstein, Fermi και Dirac. Μέσω των μαθηματικών τους εξισώσεων, μάς είπαν πώς η συμπεριφορά της ύλης καθορίζεται από τις «σχέσεις δύο φυλών» υποατομικών σωματιδίων: των μποζονίων και των φερμιονίων (ονόματα που δανείστηκαν από τους Bose και Fermi, αντίστοιχα).

Τα μεν πρώτα μπορούν να συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο έχοντας την ίδια ενέργεια (την ίδια κβαντική κατάσταση), τα δε δεύτερα δεν μπορούν. Οπότε τα μποζόνια μπορούν να είναι φορείς δυνάμεων, ενώ τα φερμιόνια καταλήγουν στη στιβαρότητα που χαρακτηρίζει την ύλη όπως τη γνωρίζουμε. Ευνόητο είναι τώρα να πούμε ότι όλες οι ακτινοβολίες - από τη θερμική ακτινοβολία της Μεγάλης Εκρηξης ως τις ακτίνες λέιζερ ή τη διαρροή ραδιενέργειας στη Φουκουσίμα - είναι απόρροια «στατιστικής των μποζονίων».

Αλλά δεν είναι ευνόητο αυτό που εντόπισαν το 1924 οι Bose και Einstein: Σε θερμοκρασία απολύτου μηδενός (0 K ή -273,15° C) και υπό εξωτερικό ενεργειακό πεδίο, κάποια μποζόνια αποκτούν τη χαμηλότερη κβαντική κατάσταση του ενεργειακού πεδίου, επιτρέποντάς μας να παρατηρήσουμε κβαντικά φαινόμενα σε μακροσκοπική κλίμακα. Αυτή η κατάσταση της ύλης, δηλαδή αέριο από ασθενώς αλληλεπιδρούντα μποζόνια, ονομάστηκε «συμπύκνωμα Bose - Einstein» (BEC). Αυτό έγινε θεωρητικά το 1925, αλλά πρακτικά αποδείχθηκε μόλις το 1995, με κατεψυγμένο αέριο ατόμων ρουβιδίου, χαρίζοντας στην αντίστοιχη ομάδα των τριών ερευνητών το Νομπέλ Φυσικής. Τον Νοέμβριο που μας πέρασε, παρατηρήθηκε και το πρώτο BEC φωτονίων.



  Κύβος αιωρείται μαγνητικά πάνω από κατεψυγμένο υπεραγωγό. Μπορεί η σχέση μαγνητισμού - υπεραγωγιμότητας να μας οδηγήσει στην «αντιβαρύτητα»;

Η ΣΧΕΣΗ ΜΑΓΝΗΤΙΣΜΟΥ - ΥΠΕΡΑΓΩΓΙΜΟΤΗΤΑΣ
Μακροσκοπικά - και επιπόλαια - η κίνηση της βελόνας της πυξίδας προς τον Βορρά εξηγείται με το ότι «αυτό το μέταλλο, που μάλλον πρωτοβρέθηκε στη Μαγνησία, ψάχνει πάντα τον Βόρειο Πόλο». Μικροσκοπικά, όμως, η εξήγηση είναι διαφορετική: Τα αεικίνητα ηλεκτρόνια χαρακτηρίζονται από τη στροφορμή τους (spin, αγγλιστί), η οποία έχει κατεύθυνση ή προς τα επάνω ή προς τα κάτω. Στα περισσότερα υλικά, το αν το spin του κάθε τυχαίου ηλεκτρονίου κοιτάζει πάνω ή κάτω είναι τυχαίο, αλλά στα μαγνητικά υλικά κοιτάζουν όλα προς την ίδια κατεύθυνση. Και επειδή το ίδιο συμβαίνει και στο μαγνητισμένο μάγμα του εσωτερικού της Γης... θυμάστε τα περί ετερώνυμων πόλων και βρίσκετε την απάντηση.

Ενα χαρακτηριστικό επίσης των ηλεκτρονίων είναι ότι η άτακτη κίνησή τους οδηγεί αναπόφευκτα σε συγκρούσεις με τους λοιπούς γείτονες της ατομικής κοινωνίας ή με τα αδελφά ηλεκτρόνια. Επομένως, όταν θέτουμε ένα ηλεκτραγωγό στοιχείο υπό τάση, οι συγκρούσεις κατά τη μαζική ροή των ηλεκτρονίων καταλήγουν σε απώλεια ενέργειας (αυτήν που γνωρίζουμε ως ηλεκτρική αντίσταση). Στους υπεραγωγούς, όμως, συμβαίνει το εκπληκτικό τα ηλεκτρόνια να «ζευγαρώνουν» και να κινούνται χωρίς να κονταροχτυπιούνται. Να έχει αυτό σχέση με τη «μονοκατευθυντότητα» που παρατηρούμε στον μαγνητισμό;

Στις 13 Δεκεμβρίου 2010 μια εργασία ερευνητών των πανεπιστημίων Rice των ΗΠΑ και Max Planck της Γερμανίας, που δημοσιεύθηκε στο Nature Physics, μας έδωσε την απάντηση: «Κατά το πέρασμα ενός υλικού σε υπεραγώγιμη φάση, επιτελείται δραστική αλλαγή του μαγνητικού του φάσματος, με μεγάλη εξοικονόμηση μαγνητικής ενέργειας. Συγκεκριμένα, η περίσσεια ενέργειας που μετρήθηκε ήταν δεκαπλάσια εκείνης που χρειάζονταν τα ηλεκτρόνια για να σχηματίσουν ζεύγη Cooper».

Το εύρημα, μολονότι η όλη διεργασία δεν έχει γίνει ακόμη απολύτως κατανοητή, είναι καταλυτικό. Διότι, αν ο μαγνητισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ενισχυτής της υπεραγωγιμότητας, ίσως να επιταχυνθεί η εύρεση υπεραγωγών που θα λειτουργούν και σε συνθήκες μη κατάψυξης.

Από μια άλλη σκοπιά, θυμίζουμε σε όσους αναγνώστες διάβασαν και το άρθρο μας «Απαλλαγή από τα βάρη!» ότι η συσχέτιση μαγνητισμού και υπεραγωγιμότητας οδήγησε κάποιους ερευνητές σε «μηχανές ανάκλασης της βαρύτητας». Μήπως τώρα δικαιωθούν;

ΠΗΓΗ