Ηρόδοτος: ο πατέρας της παγκόσμιας Ιστοριογραφίας

ΗΡΟΔΟΤΟΣ, ο «πατήρ της ιστορίας», ήτο άνθρωπος εξόριστος και εξ επαγγέλματος αφηγητής· όχι βεβαίως ως Ιταλός improvisatore, αλλά πεζογράφος αντίστοιχος προς αοιδόν, διηγούμενος πράξεις αληθινών ανθρώπων, και περιγράφων ξένους τόπους. Η εργασία του λοιπόν, καθώς ο Θουκυδίδης αυστηρώς λέγει, ήτο «αγώνισμα ες το παραχρήμα», δηλαδή απέβλεπε μάλλον εις προσωρινήν επιτυχίαν παρά μόνιμον εύρεσιν της αληθείας.
Ο πρώτος του σκοπός ήτο να εξάπτη την περιέργειαν των ακροατών, φαίνεται δε ότι ο Ηρόδοτος είχε την χάριν ταύτην οποτεδήποτε ήνοιγε τα χείλη· αλλ' είναι φανερόν και ότι υψώθη υπεράνω του επαγγέλματός του, ότι επροχώρησεν από σειράς δημοσίων αναγνωσμάτων εις μεγάλην ιστορίαν και πιθανώς εις κάτι περισσότερον. Διότι το έργον του δεν είναι μόνον διήγησις ενός συγκινητικού πολέμου, πολιτικώς σπουδαίου και πνευματικώς μεγίστου· αλλ' είναι ίσως υπέρ παν άλλο γνωστόν βιβλίον και η έκφρασις ενός όλου ανθρώπου, η παράστασις όλου του κόσμου, βλεπομένου διά μέσου ενός νου και από μιας ιδιαιτέρας απόψεως.

Ένας ιερέας στην ορεινή Ήπειρο μετά την Κατοχή

γράφει ο Βασίλης Σ. Ε. Τσίχλης

Ο μακαριστός πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Γεωργόπουλος εκοιμήθη εν Κυρίω το 1964. Υπήρξε εφημέριος του μικρού χωριού που ονομάζεται Άνω Ξέχωρο στις Φιλιάτες Θεσπρωτίας, δίπλα στην ελληνοαλβανική μεθόριο. Ταπεινής καταγωγής εξ Ηπείρου, κατάφερε να ολοκληρώσει τις εγκύκλιες σπουδές του στο Σχολαρχείο Κέρκυρας, πολέμησε ως κληρωτός στρατιώτης στη Μικρά Ασία όπου διακρίθηκε στη μάχη του Αφιόν Καραχισάρ, αργότερα χιροτονήθηκε διάκος και εν συνεχεία πρεσβύτερος. Διακόνευσε έως το τέλος του επιγείου βίου του στο χωριό από το οποίο καταγόταν παρ’ ό,τι εδύνατο, λόγω της επαρκούς (για εκείνη την εποχή) μορφώσεώς του, να διακονεύσει σε οιαδήποτε ενορία μεγάλης πόλεως επιθυμούσε.

ΧΑΛΔΑΙΑ - ΧΑΛΔΑΙΟΙ

Η ΧΑΛΔΑΙΑ

Η Χαλδαία ήταν μια από τις αρχαιότερες χώρες του κόσμου και απλωνόταν ανάμεσα στους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη, προς τον Περσικό κόλπο. Η Χαλδαία ενώθηκε αργότερα με την Ασσυρία και τη Μεσοποταμία και σχημάτισε το μέγα Βαβυλωνιακό κράτος, που ονομάστηκε Βαβυλωνία, με πρωτεύουσά του τη Βαβυλώνα.

Amelia Elizabeth Dyer: Η μανιακή δολοφόνος του 19ου αιώνα που σκότωσε 400 βρέφη (φωτό)

Η Amelia Elizabeth Dyer καταλαμβάνει μία από τις πρώτες θέσεις στη μακάβρια λίστα των στυγερών δολοφόνων έχοντας στο ενεργητικό της 400 δολοφονίες βρεφών. Ήταν μια στυγνή μανιακή δολοφόνος. Η δράση της και τα τερατώδη εγκλήματά της τάραξαν τη κοινή γνώμη της Βρετανίας, το 19ο αιώνα.
Η Amelya Dyer «αλίευε» ανύπαντρες μητέρες που ήταν ανήμπορες να μεγαλώσουν μόνες τα μωρά τους και με την υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής κι ενός ευτυχισμένου οικογενειακού περιβάλλοντος, έπαιρνε τα παιδιά τα οποία όμως στη συνέχεια στραγγάλιζε και πέταγε τα πτώματά τους στον Τάμεση.

Στο Περού η αρχαιότερη χρήση λουλακί βαφής

Η αρχαιότερη χρήση βαφής λουλακί χρώματος ανακαλύφθηκε ότι γινόταν στο αρχαίο Περού πριν από 6.000 χρόνια. Έως τώρα, η παλαιότερη χρήση της εν λόγω βαφής, γνωστής και ως ίντιγκο, είχε εντοπισθεί σε αρχαία αιγυπτιακά υφάσματα χρονολογούμενα προ 4.400 ετών περίπου, συνεπώς το περουβιανό λουλακί είναι κατά 1.600 χρόνια παλαιότερο.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον αρχαιολόγο Τζέφερι Σπλιστόζερ του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science Advances», ανακάλυψαν τη βαφή σε ασυνήθιστα καλοδιατηρημένα βαμβακερά υφάσματα των Άνδεων, που έφεραν ίχνη απο το χαρακτηριστικό βαθύ μπλε-μοβ χρώμα.




Όταν οι ισπανοί κατακτητές έφθασαν στην Αμερική, εντυπωσιάσθηκαν από τα υφάσματα και τις βαφές των ντόπιων. Η νέα ανακάλυψη έγινε σ’ ένα αρχαίο ναό στην παράκτια προϊστορική τοποθεσία Χουάκα Πριέτα του βορείου Περού, που είχε ανασκαφεί για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1940.

Χρησιμοποιώντας υψηλής τεχνολογίας τεχνικές ανάλυσης (υγρή χρωματογραφία υψηλής απόδοσης κ.ά.), οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι αρχαίοι Περουβιανοί χρησιμοποιούσαν φυτικής προέλευσης λουλακί βαφή στα υφάσματά τους πολύ πριν από τους Αιγύπτιους.

Το λουλακί ήταν πολύ δημοφιλές στην αρχαιότητα. Στην Κίνα έχει βρεθεί ανάλογη βαφή σε υφάσματα ηλικίας 3.000 ετών, δηλαδή πολύ πιο πρόσφατα. Υπάρχουν, επίσης, γραπτές αναφορές για χρήση του λουλακί στη Μέση Ανατολή πριν από 5.000 χρόνια, αλλά προς το παρόν δεν έχουν βρεθεί τα πειστήρια.

Αλλά, όπως είπε ο Σπλιστόζερ, «σε ορισμένους τομείς οι άνθρωποι της Αμερικής έκαναν επιστημονικές και τεχνολογικές συνεισφορές νωρίτερα από άλλα μέρη του κόσμου». Και, όπως εκτίμησε, πιθανότατα στην περίπτωση της βαφής με ίντιγκο, η τεχνική παραγωγής της -που είναι πολύπλοκη- προήλθε από τις προϊστορικές γυναίκες των Άνδεων.

Σήμερα η βαφή αυτή χρησιμοποιείται, μεταξύ άλλων, για να δημιουργηθεί το χαρακτηριστικό χρώμα των μπλου-τζιν.

Πηγή: sansimera

Μοναδικό άγαλμα της Κυβέλης αναδύθηκε από τη γη του Πόντου

Ένα μοναδικό άγαλμα της θεάς Κυβέλης ανακάλυψαν Tούρκοι αρχαιολόγοι στα Κοτύωρα του Πόντου. Πρόκειται για άγαλμα 2.100 ετών, ύψους 1,10 μέτρων και βάρους 200 κιλών, που αναπαριστά τη θεά Κυβέλη καθήμενη. Βρέθηκε σχεδόν άθικτο, κατά τη διάρκεια των ανασκαφών που γίνονται στον αρχαιολογικό χώρο Κουρούλ Καλεσί, ο οποίος βρίσκεται στην επαρχία των Κοτυώρων (Όρντου). Το άγαλμα αναμένεται να μεταφερθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Κοτυώρων.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της ανασκαφικής αποστολής και πρόεδρο του τμήματος Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Γκαζί, καθηγητή Σουλεϊμάν Γιουτζέλ Σενγιούρτ, είναι το πρώτο μαρμάρινο άγαλμα που βρίσκεται στην περιοχή. Ο ίδιος εκτίμησε ότι πρόκειται για εύρημα μεγάλης αξίας. Το άγαλμα διατηρήθηκε σε άριστη κατάσταση στην πορεία των αιώνων, μετά την ήττα του Μιθριδάτη ΣΤ’ και την κατάλυση του Βασιλείου του Πόντου τον 1ο αιώνα π.Χ από το ρωμαϊκό στρατό.

Η μητέρα θεά Κυβέλη έλκει την καταγωγή της από τη Φρυγία, λατρεύτηκε όμως και στον ελλαδικό χώρο με την ονομασία Ρέα, ενώ η λατρεία της μεταφέρθηκε αυτούσια από τη Μικρά Ασία και στη Ρώμη. Ήταν κόρη του Ουρανού και της Γης, θεωρούνταν η θεά της γης και η μητέρα των θεών. Με τον Κρόνο απέκτησε πολλά παιδιά, μεταξύ των οποίων είναι ο Δίας, η Ήρα, ο Ποσειδώνας και ο Πλούτωνας.

Η λατρεία της συνδέθηκε με τον μύθο του Άττιδος και οι λατρευτικές εκδηλώσεις έπαιρναν οργιαστικό χαρακτήρα, συμβολίζοντας την περιοδική αναγέννηση της φύσης.

Υπάρχουν διάφορες εκδοχές του μύθου του Άττιδος, ο οποίος σύμφωνα με μία από τις επικρατέστερες εκδοχές ήταν γιος της Κυβέλης (Άγδιστις στη Φρυγία) και τον γέννησε ούσα παρθένα. Όταν ο Άττις ενηλικιώθηκε θα παντρευόταν τη φρυγική Πεσσινούντα, κόρη του βασιλιά. Η Άγδιστις που ήθελε δικό της τον νέο, παρουσιάστηκε στον γάμο και από την υπερβολική ζηλοτυπία της ανάγκασε τον Άττι να αυτοευνουχισθεί. Η Άγδιστις, μετάνιωσε για την πράξη της και παρακάλεσε τον Δία να ξαναφέρει στη ζωή τον Άττι. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Αττις αναστήθηκε και παρά την απροθυμία του, ο Δίας υποσχέθηκε στην Άγδιστη ότι το σώμα του δεν θα φθειρόταν ποτέ.

Πολλά στοιχεία της λατρείας αυτής υιοθετήθηκαν αργότερα από τους χριστιανούς, όπως ο βασανιστικός θάνατος του Άττιδος, η παρθένα μητέρα του, ο θάνατος του ως μέσο κάθαρσης των ανθρώπων, ο θρήνος και στη συνέχεια το γλέντι που ακολουθούσε την ανάστασή του.

Πηγή: news.in.gr

Το πλοίο – φάντασμα που ανακαλύφθηκε 15 μέτρα κάτω από τη γη, 132 χρόνια μετά τη βύθισή του. Ήταν θαμμένο μέσα στη λάσπη, που το προστάτεψε από τη φθορά του χρόνου. Εντυπωσιακές φωτογραφίες με τα ευρήματα...

Το 1987, μια ομάδα από κυνηγούς θησαυρών ανακάλυψε ένα ατμόπλοιο θαμμένο βαθιά κάτω από τόνους λάσπης στο Κάνσας. 

Ήταν το ατμόπλοιο «Αραβία», το οποίο βυθίστηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1856 βόρεια της πόλης του Κάνσας, όταν η καρίνα του διαπεράστηκε από έναν χοντρό κορμό δέντρου. 

ΔΕΘ: Από πυλώνας της οικονομίας, σε πολιτικό πανηγυράκι

Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, ήταν οικονομική ιδέα, που έγινε πυλώνας της ελληνικής οικονομίας. Προώθησε εμπορικές συναλλαγές, έβγαλε την Ελλάδα στον κόσμο. Ήταν πύλη εμπορίου που έφερε οικονομική άνθηση και θέσεις εργασίας.

Γράφει ο Γιώργος Βούλγαρης

Από ένα σημείο και μετά, επιφανείς επιχειρηματίες, άνθρωποι των γραμμάτων και καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, θεωρούσαν πολύ σπουδαίο γεγονός την επίσκεψή τους στην Έκθεση. Η όλη εικόνα της έκθεσης δεν πέρασε απαρατήρητη από τους πολιτικούς. Την εκμεταλλεύτηκαν σε τέτοιο βαθμό, που την έκαναν ένα απλό πανηγυράκι, αλλοιώνοντας τον χαρακτήρα της και τον σκοπό της δημιουργίας της. Η προβολή τους και οι εξυπηρετήσεις σε κρατικοδίαιτους οργανισμούς παραγκώνισε τις υγιείς επιχειρήσεις. Το κέντρο του εμπορίου, μετατράπηκε σε πολιτικό μπαλκόνι.

Οι Ηπειρώτες Φοίνικες και το Μυστήριο του Αλφαβήτου…

Το μαντείο και ο ναός του Άμμωνος στην όαση του Σιβάχ της Λιβυκής ερήμου, λεγόταν και Αμμωνία, Αμμωνιακή χώρα, (Πτολεμαίος IV, 5, 23) ή και απλώς Άμμων ή Άμμωνος και «μαντείο των Αμμωνίων» και «το εν Λιβυκή μαντείο».

Η "Καταλανική Εταιρεία" και η οριστική καταστροφή του Μεσαιωνικού Ελληνισμού

Ανδρόνικος Παλαιολόγος

Στις αρχές του 14ου αιώνα ο Ελλαδικός χώρος ήταν κατακερματισμένος ανάμεσα σε κτήσεις που ανήκαν στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ανδρόνικο ΙΙ Παλαιολόγο και σε Φράγκους φεουδάρχες κληρονόμους των Σταυροφόρων που άλωσαν την Κωνσταντινούπολη το 1204. Ο Αυτοκράτορας είχε υπό τον έλεγχο του την Μακεδονία, την Θράκη, τον Μυστρά, την Κωνσταντινούπολη και μια στενή λωρίδα γης στην Μικρά Ασία που εφαπτόταν στην Βασιλεύουσα. Ο υπόλοιπος χώρος (Θεσσαλία, Θήβα, Ανδραβίδα, Αθήνα, Πάτρα, Κόρινθος, νησιά του Αιγαίου, Ναύπακτος) βρίσκονταν υπό τον έλεγχο Φράγκων φεουδαρχών που συγγένευαν με ισχυρούς βασιλικούς οίκους της Ευρώπης. Οι περιοχές αυτές ήταν κατάσπαρτες από ισχυρά κάστρα που σταθεροποιούσαν την εξουσία των κατά τόπους βαρόνων και μικρότερων μικρότερων ευγενών, εις βάρος του ντόπιου αγροτικού πληθυσμού.Εκείνη την εποχή εμφανίστηκε για τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ανδρόνικο ο σημαντικός κίνδυνος των Οθωμανών Τούρκων. Ο βυζαντινός στρατός είχε αποδιοργανωθεί πλήρως λόγω έλλειψης χρημάτων ικανών στρατηγών και απωλειών από τους πολέμους με τους Φράγκους, είχε χάσει κατά μεγάλο μέρος το ηθικό και την αλκή του και έτσι οι πλέον αξιόπιστες βυζαντινές στρατιωτικές μονάδες ήταν Αλανοί και Μουσουλμάνοι μισθοφόροι. Έτσι ο Ανδρόνικος μοιραία στράφηκε στην Δύση για να βρει ισχυρότερους συμμάχους.

Η Μάχη της ΕΛΔΥΚ 14 Αυγούστου 1974… Παραμονή της Παναγιάς!

Ο ασύλληπτος ηρωισμός και το Έπος: 33 παληκαρια κράτησαν ελεύθερη την ελεύθερη εώς σημερα Λευκωσια απεναντι στους εισβολείς.

Τα τουρκικά κτήνη αποκεφάλιζαν… Νεκρούς για να φωτογραφηθούν με τα κομμένα κεφάλια. Ακομα αναρωτιέστε ποιοί ειναι οι ισλαμοφασιστες;
Τις παραµονές του «ΑΤΤΙΛΑ 2», το µεγαλύτερο µέρος της ΕΛΔΥΚ βρέθηκε σε χώρους διασποράς, νότια του στρατοπέδου και πολύ κοντά σε αυτό. Στις 13 Αυγούστου συµπτύχθηκε προς το χωριό Λακατάμια.
Στο στρατόπεδο παρέμειναν τρεις (κατ’ άλλους δύο) λόχοι, υπό τον αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο. Η πρώτη τουρκική επίθεση εκδηλώθηκε στις 14 Αυγούστου, αργά το πρωί, αφού προηγήθηκε προσβολή του στρατοπέδου από την αεροπορία και το πυροβολικό.

Ο μηχανικός Μιχαήλ Κοκκίνης και η οχύρωση του τείχους του Μεσολογγίου (1823-1824)

Ο Μιχαήλ Κοκκίνης είχε γεννηθεί στην Χίο. Kατά τον Π. Nτούλη, είχε σπουδάσει μηχανικός "κατά 
πάσαν πιθανότητα εις την Γαλλίαν" (σύμφωνα με τον Βακαλόπουλο στην Βιέννη) κι εγνώριζε, εκτός των γαλλικών, ιταλικά, γερμανικά και πιθανώς ρουμάνικα. Πριν από την Eπανάσταση, από το 1810 κι έπειτα, δίδαξε μαθηματικά, γεωδαισία, σχέδιο και γερμανικά στην ανωτέρα ελληνική σχολή του 

Σκίτσο του Κοκκίνη για την κατασκευή των οχυρώσεων

Bουκουρεστίου. Στη Pουμανία, ο Kοκκίνης φερόταν ως μυημένος στην Φιλική εταιρεία και αρχικά είχε προσφέρει τις υπηρεσίες του και στην αποτυχούσα επανάσταση των Παραδουναβίων Xωρών υπό τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Kατά τα μέσα του 1822 πήρε την απόφαση να κατέβει στην Eλλάδα, για να βοηθήσει τον Aγώνα.

Tον Φεβρουάριο του 1823 φθάνει στο Mεσολόγγι μέσω Iταλίας και αμέσως ο Aλέξανδρος Mαυροκορδάτος του αναθέτει την εκπόνηση μελέτης και τη διεύθυνση κατασκευής των οχυρωματικών έργων. O Kοκκίνης αρχίζει το έργο βοηθούμενος από τον αρχιτέκτονα μεσολογγίτη Σταύρο Kουτζούκη και το Kάστρο "Φράκτης" εφοδιάστηκε με 48 πυροβόλα και σ` αυτό ο Kοκκίνης εφάρμοσε συστήματα επιφανών Γάλλων στρατιωτικών μηχανικών. Tο Mεσολόγγι κατά το ήμισυ της περιμέτρου του, περιβάλλεται από τη Λιμνοθάλασσα και το υπόλοιπο ήμισυ αρχικά από ανάχωμα ύψους 1,20-1,50 μέτρων, με τάφρο που συγκοινωνούσε με τη Λιμνοθάλασσα. H έκταση της πόλεως ήταν μόλις 700 περίπου στρέμματα. "Aλωνάκι" το αποκαλεί ο Σολωμός στους στοχασμούς του.

Η γεωμετρική εποχή

Η γεωμετρική εποχή είναι μία περίοδος της αρχαίας ελληνικής ιστορίας που διαρκεί περίπου από το 1100 π.Χ. έως το 700 π.Χ.

Η περίοδος, λοιπόν, από τον ΙΒ’ ως τον Η’ αιώνα είναι μία περίοδος μεταβατική, κατά την οποία συνέβησαν εξελίξεις, συντελουμένων των οποίων βρίσκουμε μία διαμορφωμένη κατάσταση στην έναρξη της αρχαϊκής εποχής. Η περίοδος αυτή πέρα από ‘σκοτεινοί αιώνες’, είναι γνωστή και με άλλες ονομασίες, όπως ομηρική εποχή, γεωμετρική εποχή, λόγω των αλλαγών που σημειώνονται περί το 1050 π.Χ. στην τεχνοτροπία της κεραμεικής, ή εποχή του σιδήρου, καθώς από το 1100 π.Χ. και εξής γενικεύεται η χρήση του υλικού αυτού για την κατασκευή όπλων ή σκευών. 

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΥΡΟΒΟΛΙΚΑΡΙΟΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥΡΚΩΝ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΩΝ Σχης Σ.Καλμπουρτζής: Ένας άγνωστος ήρωας του 1974

Ένας άγνωστος ήρωας του πολέμου της Κύπρου το 1974, ο Συνταγματάρχης Πυροβολικού (αντιστράτηγος πλέον, μετά θάνατον) Στυλιανός Καλμπουρτζής δείχνει στους αιώνες τον δρόμο της τιμής στους διαδόχους του με την μαχητικότητα, την ευστροφία και εν τέλει την θυσία του στο μαρτυρικό νησί.

Ο Συνταγματάρχης Πυροβολικού Καλμπουρτζής Στυλιανός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη την 31η Ιανουαρίου 1921 από γονείς καταγόμενους από την Ανατολική Θράκη.

Σ. Καργάκος: οι γερμανικές εκτελέσεις: ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΕΙΜΕΝΟ που μας αφορά όλους

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ
Του Σαράντου Καργάκου
Ιστορικού – Συγγραφέως

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.
Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε
κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!

Τα ίδια και τα ίδια από το 1656 - Αυτός είναι ο πρώτος κεντρικός τραπεζίτης του κόσμου που καταδικάστηκε σε θάνατο.

Κάποτε μια θέση σε τράπεζα ήταν ότι πλησιέστερο στο όνειρο μιας γενιάς, πέρα από την πρόσληψη στο δημόσιο. Μετά την κρίση οι τραπεζίτες δεν είναι και τόσο δημοφιλείς. Για προφανείς λόγους. Ποιος είναι, όμως, το πρώτο στέλεχος τράπεζας που κινδύνευσε να χάσει το κεφάλι του επειδή γέμισε την αγορά με χαρτονομίσματα δίχως αντίκρισμα;...

Για να βρούμε την απάντηση πρέπει να πάμε πίσω στην Σουηδία του 1656.

Ο βασιλιάς της Σουηδίας Karl X Gustav, σύμφωνα με μια ενδιαφέρουσα ιστορία που δημοσιεύει το business insider, προσέλαβε τον Λετονό επιχειρηματία Γιόχαν Πάλμστρουχ, προκειμένου εκείνος να ιδρύσει μια τράπεζα που θα συνέβαλε στον εκμοντερνισμό της σουηδικής οικονομίας.

Δραβίδες Αριανοί Έλληνες

Η πελασγική Ινδία και η Βακτριανή
Της Δανάης Παπαστράτου
Σταυροδρόμι φυλών, πολιτισμών,
φιλοσοφικών ρευμάτων, αλλά και καραβανιών, υπήρξε από την αυγή ακόμη της
Ιστορίας η πανάρχαια αυτή χώρα της κεντρικής Ασίας, η Βακτριανή, η προγονική
δηλαδή εστία των σημερινών λαών του χειμαζόμενου Αφγανιστάν,
που γαντζωμένο
εκεί στους πρόποδες του Χίντο – Κους, του ινδικού Καυκάσου και του Παροπαμίσου,
διαβίωνε σχεδόν πάντοτε κάτω από τις πιο σκληρές συνθήκες.
Πολιτισμοί παρουσιάζονται στην περιοχή, γύρω στο 15.000 π.Χ. με κύρια
ασχολία το κνήγι ή τη φυσική σοδειά που πρόσφερε η πρωτόγονη καλλιέργεια, ώσπου
με την αποχώρηση των παγετώνων, στη μεσολιθική εποχή, φθάνουν πληθυσμοί από τα
ανατολικά και την πρωτοπελασγική Ευρώπη, οι οποίοι με την ανάμιξή τους με τους
αυτόχθονες σχηματίζουν τους Ντραβίντ (Δραβίτες).

Η φλογερή πατριώτης Μαντώ Μαυρογένους.

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Μέσα απο την ηθική έξαρση, τον ηρωϊσμό, την αυταπάρνηση για την πατρίδα και το μεγαλείο της επανάστασης ΄21, αναδύεται η δαφνοστεφανωμένη μορφή της ακατάβλητης ηρωΐδας Μαντούς (Μαγδαληνής) Μαυρογένους. Υπήρξε πρότυπο αυτοθυσίας, ανιδιοτέλειας, αγάπης για την πατρίδα και ενέπνευσε με το αδαμάντινο και ιδεοφόρο παράδειγμά της, στην παλιγγενεσία του έθνους, όχι μόνο τις ελληνίδες, αλλά και τις φιλέλληνες διανοούμενες της Ευρώπης.

ΣΟΚ !! Πώς παρουσιάζεται η Eλληνική Eπανάσταση του (1821) στα Τουρκικά σχολικά βιβλία

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μετάφραση του τουρκικού σχολικού εγχειριδίου (Emin Oktay, Tarih, Lise: III, έκδ. 1988, σσ. 237-240) και καταδεικνύει τον τρόπο που …
διδάσκονται οι γείτονες την κοινή μας Ιστορία. Τα σχόλια και οι υποσημειώσεις είναι των συγγραφέων Κατσουλάκου Θ.,Τσαντίνη Κ. από το βιβλίο τους “Προβλήματα Ιστοριογραφίας στα Σχολικά Εγχειρίδια των Βαλκανικών Κρατών. Επανάσταση του. ΄21, Βαλκανικοί Πόλεμοι. εκδ. Εκκρεμές”.
Η Ελληνική Επανάσταση και η ίδρυση του ελληνικού κράτους (1820-1829), κατά το Τουρκικό εγχειρίδιο….

Ο λόγος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη προς την Ελληνική νεολαία (8 Οκτωβρίου 1838)

Ο λόγος που έβγαλε ο Κολοκοτρώνης ανεβασμένος στα βράχια της Πνύκας, όπως στα παλιά τα χρόνια τόσοι τρανοί ρήτορες στους Αθηναίους, στέκεται η πνευματική διαθήκη του ήρωα στο Έθνος. Ο λόγος του αγράμματου, μα σοφού στρατηγού προς τα νιάτα της Αθήνας του 1838.


Εφημερίς "Ο Αιών", 13 Νοεμβρίου 1838 

«Παιδιά μου! 
Εις τον τόπον τούτον, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιόν καιρόν άντρες σοφοί και άντρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ, και ούτε να φθάσω τα ίχνη των.... 

Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, στη μεγάλη δόξα των προπατόρων μας κι έρχομαι να σας είπω όσα στον καιρό του αγώνα μας και πριν απ' αυτόν κι ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος παρατήρησα κι απ' αυτά να κάμωμεν συμπερασμούς και για την μέλλουσαν ευτυχία σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. 

Και διά τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, διά ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι σας.