"Η Ολυμπία Οδός έκοψε 1.100 δέντρα στα Μέγαρα!!!"

"Άλλο ένα περιβαλλοντικό έγκλημα διαπράχθηκε στα Μέγαρα. Στην είσοδο της πόλης, στην στροφή για την Πάχη, κόπηκαν, όπως αναφέρει σε εκτενή δημοσιεύματά του ο τοπικός τύπος, χωρίς καμία άδεια από τον δήμο, με μια άγνωστη και μη κοινοποιημένη στον δήμο περιβαλλοντική μελέτη, 1.100 (!) δέντρα. Το άλσος μετατράπηκε σε εργοτάξιο από την Ολυμπία Οδό. Ο δήμαρχος Μεγαρέων, Δημήτρης Στρατιώτης, πήγε... την Δευτέρα το πρωί στο σημείο της καταστροφής, εκεί όπου ο πνεύμονας πρασίνου μετατράπηκε σε ρυπογόνο εργοτάξιο, προκειμένου να σταματήσει τους εργολάβους.Δικαίως όλοι αναρωτιούνται, τι είναι επιτέλους η Δυτική Αττική; Ξέφραγο αμπέλι για την εξυπηρέτηση ιδιωτικών και κερδοσκοπικών συμφερόντων; Ο Συντονιστικός Φορέας των Συλλόγων για την Προστασία του Υγροβιότοπου του Βουρκαρίου σε ανακοίνωση του αναφέρει: «Περιμένουμε από τον δήμο συγκεκριμένη ανακοίνωση που να ξεκαθαρίζει το ζήτημα: Υπήρξε περιβαλλοντική μελέτη για το τερατούργημα αυτό; Υπάρχει περιθώριο για να προσβληθεί δικαστικά αυτή η αδειοδότηση; Θα προβεί σε παράσταση στο Υπουργείο για να σταματήσει η καταστροφή και να ξανα-δενδροφυτευτεί ο χώρος; Τι παρεμβάσεις έχει κάνει προς την υπηρεσία Επιθεωρητών περιβάλλοντος; Θα οργανώσει μια πρωτοβουλία μαζικής λαϊκής αντίδρασης και διαμαρτυρίας;Η καταστροφή αυτή βέβαια σηματοδοτεί και μια γενικότερη κατάσταση εφησυχασμού που υπάρχει στα Μέγαρα για τα τεράστια περιβαλλοντικά και κρίσιμα για την ποιότητα της ζωής μας ζητήματα. Κάποιοι περιμένουν στο σπίτι τους να λυθούν αυτά τα προβλήματα μόνο από εθελοντικές οργανώσεις και πρωτοβουλίες! Κανείς όμως δεν έχει αναλάβει «εργολαβικά» να διασώσει τα Μέγαρα! Αν όλοι μαζί δεν αντιδράσουμε, όλοι μαζί θα λουστούμε την υποβάθμιση της ζωής μας!Είναι ανάγκη, λοιπόν, αυτός ο εφησυχασμός επειγόντως να μετασχηματιστεί σε ενεργό δράση! Να το τονίσουμε άλλη μια φορά! Το περιβάλλον και η ζωή μας είναι ένα πολύ φτηνό προϊόν για να καταναλωθεί από αυτούς που επιδιώκουν το ιδιωτικό τους όφελος! Δεν κοστίζει τίποτα να κόψεις 1.000 δέντρα για να εξοικονομήσεις κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που θα χρειαζόσουν για να φτιάξεις το ίδιο εργοτάξιο σε άλλη οργανωμένη – για να δεχθεί βιομηχανικές δραστηριότητες – περιοχή. Αυτό που χρειάζεσαι βέβαια, είναι να έχεις εξασφαλιστεί απέναντι σε τυχόν μαζικές αντιδράσεις! Και αυτές πρέπει να τις οργανώσουμε!Και εδώ να πούμε τα πράγματα ξανά, καθαρά! Ευθύνη για να οργανώσουμε αυτό τον αγώνα έχουμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ! Δημοτική αρχή, Σύλλογοι, Μέσα Επικοινωνίας, πολίτες! Να υπερασπιστούμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ το περιβάλλον των Μεγάρων! Γιατί η προάσπιση των περιβαλλοντικών ζητημάτων ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ! Δεν είναι κάποιοι ιδιοκτήτες αγώνων, αγωνιών και ευαισθησιών! Να το πούμε και διαφορετικά: ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ (ή πρέπει να είμαστε) «ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ»! Το ίδιο υπεύθυνοι για να υπερασπιστούμε τον τόπο μας, το σπίτι μας! Ο καθένας από το πόστο του! Αναμένουμε τις δημοτικές πρωτοβουλίες για να αντιδράσουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΖΙΚΑ! Να προασπίσουμε το περιβάλλον της μεγαρικής γης! Να υπερασπιστούμε την ποιότητα της ζωή μας!»

Οι Τούρκοι προκαλούν και διεκδικούν και εμείς...?

Ο Τούρκος πρωθυπουργός έρχεται στη χώρα μας σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία. Ζητά, ζητά, ζητά… Και η Αθήνα του δίνει: τεμένη, επανακτήσεις υπηκοοτήτων σε υπόπτους για αντεθνική δράση, μέχρι και καλέσματα από φιλοκυβερνητικούς νομάρχες για… εποικισμό από Τούρκους των ακριτικών νησιών μας. Την ώρα που επίκειται η άφιξη του Ταγίπ Ερντογάν και της ευμεγέθους πολιτικής-επιχειρηματικής κουστωδίας του στην Αθήνα, οι παραβάσεις & παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας πληθαίνουν, ενώ στο Κεντρικό Αιγαίο βρίσκονται σε εξέλιξη αεροναυτικές ασκήσεις των Τούρκων, συνοδευόμενες από προκλήσεις.
Τελικά, τίποτα δεν άλλαξε. Αντίθετα, επανήλθαν οι ενδοτικές λογικές της περιόδου 1999-2004, εποχή με τον Παπανδρέου επικεφαλής του ΥΠΕΞ.
Τα παραπάνω είναι κατά τους ανθρώπους του ελληνικού ΥΠΕΞ τα «θετικά μηνύματα από την τουρκική ηγεσία». Ή αλλιώς, «σφάξε με αγά μου αγιάσω». Και αυτό θεωρείται «ορθολογική» ή «ρεαλιστική» προσέγγιση. Έτσι πλέον ονομάζονται η διεθνιστική και εθνομηδενιστική προδιάθεση και ο ενδοτισμός. Δείτε από την άλλη τι τραβάνε οι αξιωματικοί μας από την «προοδευτική» (και φυσικά «αντιμιλιταριστική») κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (που μισεί γενικώς τη στολή).
Οι «προσδοκίες» που δημιουργούνται, θα κονιορτοποιηθούν φυσικά με την επόμενη διέλευση τουρκικού πολεμικού πλοίου από το Σούνιο ή κάποια άλλη πρόκληση, από αυτές που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αφήνει αναπάντητες, συμβάλλοντας έτσι στην καταρράκωση του γοήτρου μας και στη μείωση της διαπραγματευτικής ισχύος της χώρας μας.
Η επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν στη χώρα μας δεν προμηνύει τίποτα καλό. Στο τραπέζι των «διαπραγματεύσεων» που επίμονα ζητά εδώ και δεκαετίες η Άγκυρα, για να κερδίσει αλλά και να δώσει «καλή εικόνα» στη διεθνή κοινότητα, θα πέσουν τα περί της μουσουλμανικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης, η συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων του Αιγαίου (κοινώς να τους δώσουμε ό,τι έχουμε για να γίνει «θάλασσα ειρήνης και ευημερίας») και πολλά άλλα, προάγγελος μιας γενικότερης συρρίκνωσης του Ελληνισμού, αν τουλάχιστον συνεχιστεί αυτή η διαδικασία, που αργά ή γρήγορα, αν δεν αναστραφεί, θα μας μετατρέψει σε δορυφόρο της Τουρκίας.

Ο ισλαμιστής «επισκέπτης» μας έχει άλλη λογική. Δεν καταλαβαίνει από «φιλίες», αλλά από σκληρές διαπραγματεύσεις. Αντιπαρατέθηκε ήδη αρκετές φορές με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά και πολλές ευρωπαϊκές χώρες, κάνοντας επικοινωνιακό σαματά και ανακαλώντας πρεσβευτές. Και μπορεί να μην του βγαίνουν όλα (τις αναγνωρίσεις της αρμενικής γενοκτονίας δεν κατάφερε να τις αποτρέψει), αλλά παλεύει, διεκδικεί, αποτρέπει και ενίοτε κερδίζει.
Το Ανώτατο Συμβούλιο που θέλει να συστήσει με την Ελλάδα, το έχει συστήσει και με την Ιταλία, τη Ρωσία, το Ιράκ και τη Συρία, κερδίζοντας κάθε φορά κάτι, εδραιώνοντας παράλληλα και τη θέση του στο εσωτερικό της χώρας του, δίνοντας την εικόνα στους συμπολίτες του αποφασισμένου και σκληρού «παίκτη».
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, απέναντι σε ένα ισλαμιστή πολιτικό που δείχνει να κερδίζει το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι στην Τουρκία, επιδεικνύει για άλλη μια φορά λογική ραγιά, αποθρασύνοντας τον τουρκικό παράγοντα και ενθαρρύνοντάς τον να ζητά όλο και περισσότερα. Η πολιτική του Μαξίμου δεν είναι αποτρεπτική και θέτει σε μεγάλο κίνδυνο τα εθνικά μας συμφέροντα. Τα ζεϊμπέκικα δεν κατέστειλαν ούτε θα καταστείλουν την τουρκική επιθετικότητα.
Νίκος Χιδίρογλου

ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ

Τα γεγονότα ξεκινάνε και γίνονται μη αναστρέψιμα,η Ελλάδα πλέον έχει παραδοθεί σε εχθρούς εντός της  και εκτός της σε ένα προμελετημένο έγκλημα αδιάλλακτης τακτικής από καπηλευτές της δημοκρατίας και εχθρούς της ελληνοπρεπής οικουμενικής ιδέας.
Οι Ελληνες θα υποστούν ταπεινώσεις εθνικές και κοινωνικές και πολοί συμπατριώτες μας δε θα αντέξουν αυτή την απαξίωση σε οικονομικό ανθρωπιστικό και εθνικό και κοινωνικό επίπεδο,είδη έχουμε μεμονωμένα περιστατικά αυτοκτονιών από αδέλφια Ελληνες,η κοινωνία "ταρακουνιέται".
Άλλα όλοι έχουμε χρέος να κρατήσουμε και να αντισταθούμε στους προσκυνημένους της νέας τάξης πραγμάτων,γιατί;
ΓΙΑΤΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ!
Γιατί μέσα στη βιασύνη τους να προωθήσουν το σχέδιο της ισοπέδωσης του πολιτισμού μας και της ιστορίας μας θα βρεθούν σε αδιέξοδο και θα συγκρουσθούν με τα αντίθετα συμφέροντα που προάγουν,γιατί υπάρχει και ο λύκος αλλά υπάρχει και ο βοσκός ο ποιμένας που θα αναδυθεί,και όσοι έχουν χάσει την ελπίδα τους η δεν τον λαμβάνουν σοβαρά θα το βρουν μπροστά τους και όταν θα έχουν γίνει όλα αυτά που μας είχαν πει ότι θα γίνουν τότε θα αναρωτηθούν θα γυρίσουν και θα πιστέψουν.
ο καιρός των μεγάλων γεγονότων είναι κοντά σχεδόν ΕΦΤΑΣΕ ,τόσο κοντά που οι οιωνοί σου δείχνουν την αυριανή μέρα , αρκεί να πιστέψουμε και να υπομείνουμε και να αντισταθούμε συνηδιτά.

Ιωαννης Λαμδα

Προς όλους τους Συνέλληνες

o Nigel Farage τι ειπαι στο ευρωκοινοβουλιο.

Και ομως υπαρχουν ανθρωποι που λενε την αληθεια.

Η ΨΕΥΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

O κ.Τζεφρυ δεν μας πηθει με τα ψεματα του,εαν η Ελλαδα εκμεταλευοταν τον ορυκτο της πλουτο τωρα εμεις θα δανειζαμε χρηματα στη Γερμανια και θα ημασταν παγκοσμια οικονομικη δυναμη.

Γιάννης Καψής Παραβιάζουν αρθρα του συντάγματος

Αυτοι ειναι οι φιλοι μας οι Ευρωπαιοι.

Μια χώρα-κουνούπι, με πολλά κιλά θράσος

Είναι προκλητικοί και αμετανόητοι οι γείτονές μας στα Σκόπια. Μια χώρα μικρή, με πρωτόγονες υποδομές, εν πολλοίς εξαρτώμενη οικονομικά, πολιτικά και ενεργειακά, από την Ελλάδα. Σε μια κακόφημη γειτονιά, στα Δυτικά Βαλκάνια, εθνολογικά ανομοιογενής, με τεράστια διαρθρωτικά προβλήματα, με χαμηλό επίπεδο ζωής. Κι όμως, η ΠΓΔΜ θεωρεί πως έχει την πολυτέλεια να προκαλεί τους πάντες: την Ελλάδα, τη Βουλγαρία και την Αλβανία.
Το μεγάλο πρόβλημα στα Σκόπια, είναι η απίστευτη αμετροέπεια των πολιτικών τους, που δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται ότι (και λόγω της γεωπολιτικής τους περιοχής), βρίσκονται στη μέγγενη. Καυγάδες με τη Βουλγαρία, καυγάδες με την Ελλάδα, καυγάδες με τα Τίρανα και το διεθνές προτεκτοράτο, το Κοσσυφοπέδιο, καυγάδες (και δη ένοπλοι) με την οικεία αλβανική μειονότητα. Επίδειξη αλυτρωτισμού εις βάρος της Ελλάδας, με προκλητική οικειοποίηση ιστορίας και συμβόλων, καταπίεση της ελληνικής μειονότητας και τώρα νέα πρόκληση και δη στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών δομών.
Συγκεκριμένα, ο Σκοπιανός νέος πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, ο «πολύς» Αντόνιο Μιλοσόσκι, ο άνθρωπος που σπούδασε με ελληνικά χρήματα στις ΗΠΑ και την έκανε «γυριστή», χρησιμοποίησε τον όρο «Μακεδονική Προεδρία», προκαλώντας όλους τους Έλληνες. Και πώς να μην αποθρασυνθούν οι εκπρόσωποι της γειτονικής μας χώρας, όταν η Αθήνα προτίθεται να μοιράσει ελληνικές υπηκοότητες αφειδώς σε σλαβόφωνους εγκληματίες πολέμου, αφήνει τα αεροπλάνα με τα προκλητικά εθνικά λογότυπα να προσγειώνονται στην Κέρκυρα (έτσι δεν είναι κυρία μου;) και βάζει πλάτη σε πολλά «αιτήματα» των Σκοπιανών;
Η δε αντίδραση της Αθήνας, δια στόματος του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα, ήταν μάλλον νερόβραστη: «Λυπούμαστε που οι αρχές της ΠΓΔΜ αποφάσισαν να χρησιμοποιούν επισήμως τον όρο “μακεδονικός”, για να προσδιορίσουν την προεδρία που αναλαμβάνει η χώρα τους εκ περιτροπής», είπε μεταξύ άλλων. «Λυπούμαστε»! Οι τζαμαρίες στα Σκόπια έτριξαν, οι δε σοβινιστές πολιτικοί τους χαμογέλασαν...
Είναι καιρός η Ελλάδα να αναπροσαρμόσει την πολιτική της. Να μιλήσει με τους Αλβανούς των Σκοπίων, να ζητήσει αυτά που εγγυώνται οι διεθνείς συμβάσεις για την ελληνική μειονότητα στην ΠΓΔΜ (δεν έχουν μάλλον «ακούσει» κάτι για τους εκεί ομοεθνείς μας στο ελληνικό ΥΠΕΞ;) και να πιέσει τη σλαβική ηγεσία να αφήσει κατά μέρος τους αλυτρωτισμούς και να συζητήσει σοβαρά με την Ελλάδα για τη λύση του ζητήματος του ονόματος.

 Νίκος Χιδίρογλου

AΠΟΦΑΣΗ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Την ελληνική Ιστορία ξαναγράφει αυτές τις ημέρες ο Αρειος Πάγος, εγείροντας άμεσα θέμα δημόσιου οικονομικού και περιβαλλοντικού συμφέροντος, αλλά και έμμεσα ζήτημα εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.

Οι επίμαχες αποφάσεις του Αρείου Πάγου θα κρίνουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς στις Κυκλάδες και στα νησιά του Αιγαίου.
Οι επίμαχες αποφάσεις του Αρείου Πάγου θα κρίνουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς στις Κυκλάδες και στα νησιά του Αιγαίου.

Εισήγηση αρεοπαγίτη αποδέχεται αίτηση αναίρεσης ιδιώτη υιοθετώντας το σκεπτικό του ότι στα νησιά του Αιγαίου και ιδίως στις Κυκλάδες το ελληνικό Δημόσιο δεν διαδέχθηκε το οθωμανικό και ως εκ τούτου οποιαδήποτε έκταση που δεν ανήκει στην ιδιοκτησία ιδιώτη, είτε πρόκειται για αγρό, είτε για αιγιαλό, είτε ακόμα και για ολόκληρο ακατοίκητο νησί-βραχονη­σίδα, μπορεί να περιέλθει μέσω χρησικτησίας στην κυριότητα κάθε καταπατητή.

Επί της υπόθεσης η απόφαση του Αρείου Πάγου αναμένεται να εκδοθεί σε λίγες εβδομάδες. Εφόσον γίνει δεκτή η εισήγηση, θα αποκτήσει χαρακτήρα νομολογίας επιφέροντας ολοκληρωτική ανατροπή στο ισχύον ιδιοκτησιακό καθεστώς των Κυκλάδων και άλλων νησιών του Αιγαίου.

Αυτό σημαίνει ότι αφενός χιλιάδες καταπατητές δημόσιων εκτάσεων και βραχονησίδων θα μπορούσαν να αποκτήσουν μέσα σε μια νύχτα ισχυρό νομιμοποιητικό έρεισμα, ενώ δεν αποκλείεται να ξεκινήσει και μια άνευ προηγουμένου βιομηχανία καταπατήσεων στα νησιά, με ανυπολόγιστες οικολογικές και οικονομικές συνέπειες.

Επιπλέον η αμφισβήτηση των έννομων δικαιωμάτων ιδιοκτησίας του Δημοσίου επί ολόκληρων βραχονησίδων ενδέχεται να τις καταστήσει γκρίζα ζώνη της επικράτειας, μέσω της κερκόπορτας της καταπάτησης ιδιωτικής ιδιοκτησίας.

Οι κίνδυνοι από το ενδεχόμενο επικράτησης μιας τέτοιας απόφασης στο ανώτατο δικαστήριο θεωρούνται μεγάλοι, αφού είναι γνωστό ότι εδώ και πολλές δεκαετίες ισχυρά συμφέροντα στις Κυκλάδες και αλλού επιθυμούν τη νομιμοποιηση καταπατημένων.

Την ίδια στιγμή άλλη εισήγηση από έτερο αρεοπαγίτη για παρόμοιο ζήτημα, η οποία μάλιστα συζητήθηκε την ίδια ημέρα στον Αρειο Πάγο, καταλήγει στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα και προτείνει την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης του ιδιώτη.

Οι υποθέσεις
Ειδικότερα, στον Αρειο Πάγο στη συνεδρίαση της 3ης Μαρτίου του 2010 συζητήθηκαν δύο αναιρέσεις ιδιωτών κατά του ελληνικού Δημοσίου και οι αποφάσεις τους θα κρίνουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς των Κυκλάδων.

Η πρώτη υπόθεση αφορούσε την αίτηση αναίρεσης της εταιρείας «Δ. Μ. ΑΕ», η οποία διεκδικεί μαζί με άλλους έκταση περίπου 85.000 στρεμμάτων στην Καλντέρα της Σαντορίνης στη θέση Ακρωτήρι.

Στην εισήγηση για τη συγκεκριμένη υπόθεση προτείνεται η απόρριψη της αίτησης με την αιτιολογία ότι το ελληνικό Δημόσιο είναι κύριος στα νησιά των Κυκλάδων, επομένως και στη Σαντορίνη, λόγω της διαδοχής του οθωμανικού δημοσίου από το ελληνικό. Το ίδιο άλλωστε είχε δεχθεί και η απόφαση του Εφετείου Αιγαίου, η οποία μάλιστα έκανε και διεξοδική αναφορά στο νομικό και ιστορικό ιδιοκτησιακό καθεστώς των Κυκλάδων.

Στη δεύτερη υπόθεση μήλον της Εριδος μεταξύ ιδιωτών και ελληνικού Δημοσίου είναι δύο βραχονησίδες μεταξύ Πάρου και Αντιπάρου. Το Τουρκονήσι ή Τούρλος ή Τούρνα έκτασης 33.390 τ.μ. και το Πρασσονήσι ή Αγιος Νικόλαος έκτασης 8.000 τ.μ.

Στην εισήγηση της υπόθεσης από τον προεδρεύοντα αεροπαγίτη λόγω απουσίας του προέδρου από τη συζήτηση, προτάθηκε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης του ιδιώτη με κύρια αιτιολογία ότι στις Κυκλάδες και στα νησιά του Αιγαίου το ελληνικό Δημόσιο δεν διαδέχθηκε το οθωμανικό και επομένως οι βραχονησίδες δεν ανήκουν στην κυριότητα του ελληνικού Δημοσίου αλλά του ιδιώτη καταπατητή.

Το σκεπτικό αυτό μεταξύ άλλων στηρίζεται στο «πασίδηλο» γεγονός ότι κατά την Τουρκοκρατία οι Κυκλάδες αποτελούντο από ιδιωτικές γαίες και δεν θεωρήθηκαν ότι περιήλθαν στον σουλτάνο. Μάλιστα η απόδειξη αυτή συγκαταλέγεται στα διδάγματα της κοινής πείρας.

Οι κίνδυνοι
Εφόσον ο Αρειος Πάγος αποδεχτεί την εισήγηση η απόφαση θα αποτελεί νομολογία με σοβαρότατες συνέπειες:

1. Εκατομμύρια στρέμματα εκτάσεων στα νησιά του Αιγαίου, ακόμα και σε σημεία ιδιαίτερης πολιτικής ή περιβαλλοντικής σημασίας όπως ο αιγιαλός, οι βραχονησίδες ή οι προστατευόμενες περιοχές που διεκδικούνται εδώ και χρόνια από ισχυρά οικονομικά συμφέροντα θα αποδοθούν στους καταπατητές τους.

2.Πιθανόν μια νέα ανεξέλεγκτη βιομηχανία καταπατήσεων θα ξεκινήσει με απρόβλεπτες επιπτώσεις, οικοπεδοποιώντας και τσιμεντοποιώντας κάθε ελεύθερη έως σήμερα έκταση γης στις Κυκλάδες ή άλλα νησιά. Οποιοσδήποτε θα μπορεί να καταπατήσει και ύστερα από μερικά χρόνια να διεκδικήσει λόγω χρησικτησίας οποιαδήποτε έκταση δεν ανήκει σήμερα σε κάποιον.

3.Η έλλειψη ιδιοκτησιακού καθεστώτος -αν και όχι κυριαρχίας γιατί αυτή δεν φαίνεται να αμφισβητείται άμεσα- σε μια σειρά βραχονησίδων μπορεί να εγείρει κατά μια ακραία εκδοχή ακόμα και νέου τύπου εθνικά θέματα.

Για δημόσια γη στη Σύρο
Η παγωμένη υπόθεση και οι... συμπτώσεις

Μια λεπτομέρεια, η οποία φαίνεται να αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον υπό τις παρούσες εξελίξεις, είναι ότι στον Αρειο Πάγο έφτασε πριν από δύο χρόνια και μια τρίτη υπόθεση αναίρεσης, η οποία είχε συζητηθεί στις 21 Μαΐου 2008.

Τότε διάδικοι ήταν το ελληνικό Δημόσιο και ο Γ.Δ., ο οποίος διεκδικούσε δημόσια έκταση στη Σύρο.

Το παράδοξο είναι ότι για την υπόθεση εκείνη που συζητήθηκε προ διετίας δεν έχει εκδοθεί ακόμα απόφαση, κάτι το οποίο θεωρείται πρωτοφανές στα χρονικά του Αρείου Πάγου, όπου οι αποφάσεις δημοσιεύονται το αργότερο εντός έξι μηνών από τη συζήτηση μιας υπόθεσης.

Η σύμπτωση είναι ότι και σε αυτή την υπόθεση η εισήγηση έγινε από τον ίδιο αεροπαγίτη - προεδρεύοντα λόγω απουσίας προέδρου, ο οποίος με ανάλογο σκεπτικό είχε προτείνει και πάλι την αποδοχή της αίτησης αναίρεσης του ιδιώτη.

Εάν είχε δημοσιευθεί η παλαιότερη εκείνη απόφαση, το σίγουρο είναι ότι θα επηρέαζε καθοριστικά τις αποφάσεις και των δύο άλλων σημερινών υποθέσεων είτε υπέρ είτε κατά του Δημοσίου.

Παγκοίνως γνωστό
Σύμφωνα με την εισήγηση για τις διεκδικούμενες βραχονησίδες μεταξύ Πάρου και Αντίπαρου, όσα προβλέπονται στα «πρωτόκολλα ανεξαρτησίας» και στον νόμο «περί διακρίσεως κτημάτων» βάσει των οποίων περιήλθαν στο ελληνικό Δημόσιο με δικαίωμα πολέμου οι εκτάσεις που σήμερα του ανήκουν δεν ισχύουν για γαίες που βρίσκονται στα νησιά των Κυκλάδων και του υπολοίπου Αιγαίου.

Οπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, «είναι παγκοίνως γνωστό ότι κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας οι Κυκλάδες κατά το σύνολό τους απετελούντο εξ ιδιωτικών γαιών καθαράς ιδιοκτησίας, αφού τα νησιά αυτά υπαχθέντα υπό την οθωμανική κυριαρχία όχι δικαιώματι πολέμου αλλά ειρηνικά κατόπιν συμφωνιών μεταξύ Γενουατών ή Ενετών κατακτητών αφενός και του Σουλτάνου αφετέρου δεν θεωρήθηκαν περιελθόντα στο Σουλτάνο...

Παρέπεται ότι τα ακίνητα αυτά των Κυκλάδων μη εξουσιαζόμενα πριν από την Επανάσταση από το Σουλτάνο, ούτε κατεχόμενα από Οθωμανούς ιδιώτες δεν περιήλθαν στο ελληνικό δημόσιο κατά διαδοχή του τουρκικού δημοσίου δικαιώματι πολέμου...».

Στην εισήγηση γίνεται επίσης λόγος για απόφαση του Αρείου Πάγου του 1934 για διεκδικούμενη έκταση στην Ικαρία, η οποία θεωρεί ότι «τα εν ταις νήσοις του Αιγαίου ακίνητα υπάγονται ως πασίδηλον τυγχάνει εις την κατηγορίαν των καθαράς ιδιοκτησίας ακινήτων...».

Σύμφωνα με άλλους νομικούς η συγκεκριμένη απόφαση αφορά διένεξη μεταξύ ιδιωτών και κατά την εκδίκασή της το Δημόσιο δεν είχε παραστεί προκειμένου να εκθέσει τα επιχειρήματά του. Οι ίδιες πηγές εκτιμούν ότι πρόκειται περί μιας μεμονωμένης απόφασης επί λανθασμένης βάσης που δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε στο δίκαιο. Πάντως το βέβαιο είναι ότι υπάρχει μεγάλη αντιγνωμία για το θέμα και ότι η όποια απόφαση θα έχει πολύ μεγάλο πεδίο εφαρμογής.

Τα επιχειρήματα
Διαδοχή και στις Κυκλάδες

Σύμφωνα δε με τα επιχειρήματα του ελληνικού Δημοσίου στη συζήτηση της παλαιότερης υπόθεσης για τις διεκδικούμενες εκτάσεις στη Σύρο, «η προαναφερόμενη διαδοχή του ελληνικού Δημοσίου στο οθωμανικό δημόσιο αφορά και τις νήσους του Αιγαίου αφού κατά τα έτη 1537-8 μέχρι 1566 η οθωμανική κυριαρχία κατέλυσε τα φραγκικά νησιωτικά κρατίδια και περιέλαβε τις Κυκλάδες, καθώς και όλα τα νησιά του Αιγαίου. Το δε ελληνικό κράτος που δημιουργήθηκε μετά την επιτυχή έκβαση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821 συμπεριέλαβε και τα νησιά αυτά», κάτι το οποίο προκύπτει και από το Πρωτόκολλο του Λονδίνου που αποτελεί για την Ελλάδα την οριστική συνθήκη ανεξαρτησίας. Σύμφωνα με την ίδια εισήγηση «από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει και μάλιστα ως παγκοίνως γνωστό ή πασίδηλο ότι τα νησιά αυτά αποτελούντο στο σύνολό τους από ιδιωτικές εκτάσεις. Αντίθετα, με δικαστικές αποφάσεις έχει γίνει δεκτό ότι το ελληνικό Δημόσιο είναι κύριος στα νησιά των Κυκλάδων εκτάσεων οι οποίες ποτέ δεν ανήκαν σε ιδιώτες».

Η άλλη εισήγηση: Κύριος των εκτάσεων το Δημόσιο
Σύμφωνα με την εισήγηση του έτερου αρεοπαγίτη, για τη διεκδικούμενη έκταση στην Καλντέρα της Σαντορίνης, ενώ αναγνωρίζεται το ειδικό καθεστώς των γαιών των Κυκλάδων και κατά το οποίο οι ιδιωτικές και οι καθαρές ιδιοκτησίες δεν περιήλθαν στο ελληνικό Δημόσιο, τονίζεται ότι αυτό συμβαίνει εφόσον πρόκειται για καθαρές ιδιοκτησίες, «ενώ για τα νησιά των Κυκλάδων μεταξύ των οποίων και η Σαντορίνη για εκτάσεις που αφορούν τα δάση, τους αιγιαλούς, τα κοινόχρηστα, τις βοσκές και τις εκτάσεις που λόγω της μορφής τους δεν εξουσιάζονταν από κανέναν μετά τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας κατέστη κύριος αυτών το ελληνικό Δημόσιο ως διάδοχο του οθωμανικού κράτους δικαιώματι πολέμου». Εκτενής νομική και ιστορική αναφορά γίνεται και στη σχετική απόφαση του Εφετείου Αιγαίου, σύμφωνα με την οποία «η διαδοχή του ελληνικού Δημοσίου δικαιώματι πολέμου είναι ιστορικά αποδεδειγμένη ότι αφορά και τις νήσους του Αιγαίου δεδομένου ότι στο σχετικό κείμενο του πρακτικού γίνεται ρητή αναφορά και στις νήσους αυτές».

ΗΛΙΑΣ ΜΑΡΟΥΤΣΗΣ

ΤΑΛΜΟΥΔ ΚΑΙ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ

Αυτοι ειναι οι σιωνιστες!

Η ΑΡΑΒΙΚΗ ΜΑΦΙΑ «ΕΛΕΓΧΕΙ» ΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΑΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΕΞΑΡΘΡΩΣΕΙ.

Του Αντώνη Κυπρή
Αργά το βράδυ της Παρασκευής, βρισκόμαστε σε ένα από τα στενά της Ομόνοιας, στην προσπάθειά μας να βρούμε μέσα στους κάδους απορριμμάτων την τσάντα που μόλις πριν από λίγες ώρες μας είχαν κλέψει με έναν άκρως κυνικό αλλά οργανωμένο τρόπο.
Η έρευνα για την ανεύρεση της τσάντας, η οποία περιείχε μερικά σημαντικά πράγματα και έγγραφα, περιορίζεται σε μια γρήγορη ματιά στους κάδους απορριμμάτων.
Οι εικόνες της άκρατης παρανομίας που κυριαρχεί στην περιοχή από
ημεδαπούς και αλλοδαπούς αν και μας φαίνονται οικείες, ομολογουμένως μας προκαλούν μια μικρή αίσθηση φόβου και γι’ αυτό επιταχύνουμε τις ματιές μας μέσα στους κάδους.
Φτάνουμε στην πλατεία Βάθη. Ξαφνικά μας πλησιάζουν δύο αλλοδαποί οι οποίοι γνώριζαν αυτόν που έκλεψε τη τσάντα.
Ο ένας εκ των δύο, μας αποκαλύπτει ότι είναι ο αρχηγός της Αραβικής μαφίας και μας συνιστά να περιμένουμε μέχρι να μας βρει ότι χρειαζόμασταν από τη τσάντα εκτός φυσικά από τα λεφτά που περιείχε.
Παίρνει κάποιον τηλέφωνο για να συνεννοηθεί– πιθανώς αυτόν που έκλεψε την τσάντα – και καθώς τελειώνει την συνομιλία του, βγάζει από έναν παρακείμενο μικρό κάδο απορριμμάτων τα μισά πράγματα και έγγραφα που μας είχανε πάρει.
Παράλληλα, μας δίνει να καταλάβουμε ότι εάν θέλουμε και τα υπόλοιπα, θα πρέπει να τον πληρώσουμε.
Αρνηθήκαμε την πρότασή του – άλλωστε δεν είχαμε άλλα χρήματα – και με γρήγορα βήματα απομακρυνθήκαμε από την πλατεία.
Καθώς απομακρυνόμασταν, διάφοροι περαστικοί- άγνωστοι μας ρωτούσαν αν μας έδωσαν τα αντικείμενα μας. Το γεγονός αυτό μας μαρτυρά ότι πρόκειται για μια οργανωμένη σπείρα που δρα στην περιοχή και απλώνει τα πλοκάμια της σε όλους τους κλάδους της παρανομίας.
Σκεφτήκαμε λοιπόν να απευθυνθούμε στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής προκειμένου να μας βοηθήσουν να βρούμε και τα υπόλοιπα αντικείμενά μας.
Υπό την παρακολούθηση της αστυνομίας, επιστρέφουμε στην πλατεία και ξαναπιάνουμε κουβέντα με τον αρχηγό της μαφίας και τον βοηθό του, οι οποίοι αυτή την φορά μας τονίζουν ότι τα υπόλοιπα αντικείμενα που ζητάμε δεν υπάρχουν.
Την ίδια στιγμή επεμβαίνει η αστυνομία και τους συλλαμβάνει ενώ εμείς επιστρέφουμε στο τμήμα με συνοδεία αστυνομικού.
Κατά την διάρκεια που κατευθυνόμαστε στο τμήμα, η αστυνομικός τονίζει με αίσθημα περηφάνιας σε έναν συνάδελφό της, ότι το αναμεταξύ τους σκορ συλλήψεων είναι 2-0 για το συγκεκριμένο βράδυ.
Φτάνουμε στο τμήμα και αφού φέρνουν τους δύο αλλοδαπούς μας εξηγούν ότι ο αρχηγός της μαφίας είναι γνωστός στην αστυνομία καθώς μέσα στον τελευταίο μήνα τον έχουν συλλάβει δύο φορές. Επίσης μας αποκαλύπτουν ότι πριν από τέσσερις μήνες αποφυλακίστηκε – μετά από τέσσερα χρόνια στην φυλακή- πληρώνοντας ένα ποσό με αρκετά μηδενικά ως εγγύηση.
Με έναν άκρως περίτεχνο τρόπο, αρνούνται να μας εξηγήσουν γιατί παραμένει ακόμα ελεύθερος, αφού γνωρίζουν ότι είναι πίσω από ότι παράνομο υπάρχει στην ευρύτερη περιοχή της Ομόνοιας. Παράλληλα, μιλάνε και συμπεριφέροντε και στους δύο αλλοδαπούς με έναν άκρως εξευτελιστικό τρόπο, ενώ μας ζητάνε να υπογράψουμε μια κατάθεση με αλλοιωμένα τα στοιχεία που είχαμε καταθέσει. Αρνηθήκαμε να υπογράψουμε και εν τέλει για μια ακόμη φορά ο αρχηγός της αραβικής μαφίας κατάφερε να φύγει σαν κύριος από το αστυνομικό τμήμα.
Τα συμπεράσματα δικά σας…


kontiloforos

Οι ΗΠΑ απαίτησαν να έρθουν οι Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα

Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΙΡΛΑΝΔΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΡΟΚΦΕΛΕΡ

Η υποδοχη που ειχαι ο κυριος που....ας γιος κ.Ροκφελερ απο τους ιρλανδους που τον ξεφτυλισανε λεγωντας του οτι η νεα ταξη πραγματων δεν θα ερθει ποτε ,ο ανθρωπος που χρηματοδοτησε ενα παγκοσμιο πολεμο χρηματοδωτοντας το κομα του Χιτλερ με ολο το συναφι των τραπεζικων καρτελ της εποχης ωστε οι πιο αδυναμες χωρες να υποταχθουν σε δανεια μετα τον πολεμο απο αμερικανικες τραπεζες ελεγχομενες απο τον κυριο και την ξεφτυλισμενη οικογενεια του και ολοκληρο τον σιωνισμο.

OΥΡΑΝΙΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ... ΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΣΕΙΡΙΟΙ

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΓΙΑ......................ΤΟΥΣ ΑΝΟΜΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ!

Το πρωτο βημα της καταρευσης του πολτικου συστηματος εμφανιστηκε αφου ουσιαστικα εγινε μια "οικουμενικη" σημπραξη μεταξυ των κοματων και της κυβερνησης με αποντα την "αριστερα",αυτο δειχνει οτι ξερουν οτι κανενα κομα σε εκλογες στο αμεσω μελλον δεν θα μπορει να βγαλει κυβερνηση με πλοιοψηφια με αποτελεσμα απο μονοι τους να συζητησουν απο τωρα τα επομενα βηματα τους,μια οικουμενικη κυβερνηση ομως ανοιγει και τις πορτες σε καποιους να ανατρεψουν το πολιτικο σκηνικο και να επικαλεστουμε γεγονοτα οπως το Γουδι.Αυτο για να γινει θα χρειαστει  ενα γεγονος που θα αναστατωσει τους Ελληνες με αποτελεσμα να δημιουργιθει χαος και διαμαρτυριες στους δρομους και ολα αυτα εφοσον υπαρχει οικουμενικη κυβερνηση η εστω ενα ειδος εμφανης συναινεσης.
Αυτη η αναστατωση για να μπορεσει να "ηρεμησει" θα απαιτηθει μια "φρεσκια" επιλογη με "νεους"στο πολιτικο σκηνικο ανθρωπους που ηταν στο περιθωριο και δεν μπορουσαν να υψωσουν αναστημα μεσα στα ελεχγομενα πολιτικα κοματα,θεωρω οτι θα αναλαβουν δια πυρος και σιδηρου την ηγεσια με απαιτηση του λαου χωρις καν εκλογες και δεν μιλαω για δικτατωρια ουτε για στρατο αλλα ενα συνολο ανθρωπων που θα αποτελειται απο ολο το φασμα των Ελληνων που ασχολουνται με τα κοινα αυτης της ταλαιπωρης χωρας.

Ιωαννης Λαμδα

Οδηγούν την Ελλάδα στο δρόμο της Αργεντινής

ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΚΛΗΡΗ ΤΡΙΕΤΙΑ ΑΝΕΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Επί σειρά ετών, από όποιο δημοσιογραφικό μετερίζι και αν πέρασα τα έγραφα και τα έλεγα. Με έπνιγαν που τα έβλεπα να γίνονται μπροστά μου. Στριφογύριζαν στη σκέψη μου και δεν με άφηναν να κοιμηθώ το βράδυ. Δεν μπορούσα να τα κρατήσω μέσα μου. Και το αποτέλεσμα; Κάποιοι άλλοι πονηροί που τα έγραφαν και αυτοί, αλλά τα εξαργύρωναν, τώρα παρακολουθούν την Αθήνα να καίγεται από τα εξοχικά στην Μύκονο και την Αράχοβα και κάθονται πάνω στους φουσκωμένους τραπεζικούς  λογαριασμούς τους.
Δεν μετάνιωσα δευτερόλεπτο για την επιλογή μου. Ταυτίζω όμως την οργή και αγανάκτησή μου με όλο τον κόσμο γιατί και αυτοί που έκλεψαν ασύστολα το δημόσιο χρήμα, αλλά και οι συνεργάτες τους δορυφόροι είναι ατιμώρητοι. Αυτή η οργή είναι ποτάμι, και γίνεται θάλασσα που φουσκώνει κάθε ημέρα που περνά με απροσδιόριστες συνέπειες και ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Τα χειρότερα για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είναι πίσω.
Αδίστακτα και κυνικά το πολιτικό σύστημα με τους υποστηρικτές του επιβάλλει διαδοχικά αντιλαϊκά μέτρα που ισοπεδώνουν τον ιστό της ελληνικής οικογένειας. Η Ελλάδα βαδίζει ολοταχώς στο δρόμο που πορεύτηκε η Αργεντινή το 2001. Η ελληνική κοινωνία τους προσεχείς μήνες θα μπει σε ένα εφιαλτικό τούνελ ανέχειας και ανεξέλεγκτης εγκληματικότητας, τουλάχιστον για την προσεχή 3ετια.
Το πολιτικό σύστημα κλυδωνίζεται συθέμελα, και δείχνει ουσιαστική αδυναμία ανασύνταξης και πρακτικής λειτουργίας στην καθημερινότητά του. Δείχνει και είναι εγκλωβισμένο στα στεγανά και την ξύλινη νοοτροπία του. Η καταχρεωμένη Ελλάδα που σύρεται και διασύρεται ανεξέλεγκτα, με νεκρή αγορά σε όλα τα επίπεδα, επιβάλλει σκληρά και αδυσώπητα οικονομικά μέτρα χωρίς κριτήρια, χωρίς μέτρο, χωρίς δομή, χωρίς λογική, χωρίς κατεύθυνση. Παράλληλα συντηρούνται και δεν αγγίζονται μηχανισμοί αφαίμαξης, και συντελούνται κατάφορες κοινωνικές αδικίες.
Πλέον ο Έλληνας δεν ζει με το άγχος και την αγωνία του τι θα πρωτοκόψει για να πληρώσει τα χαράτσια που του επιβάλλονται, αλλά και πώς θα περισώσει ότι με κόπο και πολύ ιδρώτα δημιούργησε ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΣΚΛΗΡΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΛΕΒΟΝΤΑΣ, επί σειρά ετών. Παράλληλα ΕΦΙΑΛΤΗΣ είναι οι μετανάστες σε πανελλαδικό επίπεδο που δεν έχουν δουλειά και δεν ελέγχονται και από κανέναν. Στην ίδια μοίρα οδηγούν και τους Έλληνες. Στο αδιέξοδο, την απόγνωση, στο σκοτάδι.
Από τον Σεπτέμβριο η κατάσταση θα είναι ανεξέλεγκτη και ο σώσων εαυτόν σωθείτο.
Ωρολόγιος Δείκτης

AΘΑΝΑΤΟΙ

ΤΟΥΡΚΟΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΤΕ ΣΕ ΧΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Ο ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΦΟΡΟΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Πετρέλαια - π. Σάββας Αχιλλέως εναντίον NWO

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΙΕΡΙΑΣ

Το όνομά της οφείλει στους αρχαίους κάτοικους, τους Πιερείες, οι οποίοι κατά τη μακεδονική κατάκτηση μετανάστευσαν πέρα του Στρυμώνα, στους πρόποδες του Παγγαίου (Θουκυδίδης Β 99). Εκτεινόταν δε κατά μήκος της θάλασσας νότια της Ημαθίας και του Αλιάκμονα μέχρι του Ολύμπου και του Πηνειού που αποτελούσαν και τα όρια μεταξύ Μακεδονίας και Θεσσαλίας (Ηρόδοτος Ζ 128-129, 173) (Στράβων Απόσπ. 12,14,15 και Θ' 429) (Κλαύδιος Πτολεμαίος Γ' 13,15 κλπ). Η σύγχρονη άποψη λέει ότι το όνομά του ο νομός το οφείλει στα Πιέρια Όρη.

Κύριες ένδοξες πόλεις της ήταν: Μεθώνη (αποικία των Ερετριέων) και Πύδνα κατοικούμενες ήδη από τον Η' ή του Ζ' αι., το πλησίον του Όλύμπου Δίον που καλλώπισε ο Αρχέλαος και διοργάνωσε Ολυμπιακούς αγώνες, το Λείβηθρο ή Λείβηθρα (ο Απολλόδωρος ο Ρόδιος γράφει «Λείβηθρα έστιν πόλις της Πιερίας, ένθα Ορφεύς εφονεύθη») και Πίμπλεια ή Πίμπλα που ήταν πόλεις αφιερωμένες στις Μούσες και νεότερα το Ηράκλειο (σημ. Πλαταμώνας). Άλλες πόλεις της Πιερίας ήταν το Μούσειο, η Φίλα (στον Πηνειό), που χτίστηκε από το Δημήτριο Β΄ , το γιο του Αντίγονου Γονατά, η οποία είχε και δικό της νόμισμα αλλά καταστράφηκε αργότερα, οι Ακεσαμενές, η Πέτρα, η Άκρα, η Βάλλα, οι Φύλακες, οι Αγάσσες , ο Κολινδρός κλπ. Αναφέρεται επίσης η πόλη Πιερία , ομώνυμη της ευρύτερης περιοχής και πατρίδα του συγγραφέα Κρίτωνα του Πιεριώτη, πιθανότατα κοντά στη σημερινή Νέα Έφεσο.

Κατά κάποιους άλλους συγγραφείς, ετυμολογικά παράγεται πιθανότατα από το ομηρικό επίθετο πίων, πίειρα (προσδιορισμός του ουσιαστικού χώρα), το οποίο σημαίνει εύφορη, γόνιμη. Στις Βάκχες του Ευριπίδη, αναφέρεται: «Μάκαρ, ω Πιερία, σέβεται σε Εύιος (Διόνυσος)». Μία άλλη εκδοχή για την προέλευση της ονομασίας της Πιερίας είναι ότι έλαβε το όνομά της από το μυθικό βασιλιά της, τον Πίερο.

 Αρχαία χρόνια

Η άποψη ότι οι Μακεδόνες βασιλείς κατάγονταν από το Άργος ενισχύεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα και στην περιοχή αυτή. Η Πιερία παρουσίασε πυκνή κατοίκηση από την Εποχή του Χαλκού και ανέπτυξε πολιτισμό παράλληλα με το μυκηναϊκό πολιτισμό. Στην πρώτη χιλιετία π. Χ. η περιοχή αναφέρεται για πρώτη φορά με το όνομα Πιερία. Οι Πίερες Θράκες θεωρούνται ως οι πρώτοι κάτοικοι της Πιερίας και εισηγητές της λατρείας του Δωδεκάθεου αλλά και των Πιερίδων Μουσών. Αυτοί εκδιώχθηκαν από τους Μακεδόνες του Περδίκκα Α΄ και έτσι εγκαταστάθηκαν πέρα από το Στρυμόνα, στους πρόποδες του Παγγαίου. Έτσι, η Πιερία περιορίστηκε σε μία έκταση νότια της Ημαθίας και περιελάμβανε την παραλιακή Μεθώνη (σημερινό Ελευθεροχώρι), την Πύδνα, το Δίον, τη Λείβηθρα, την Πίμπλεια και άλλες πόλεις. Το Ηράκλειο ήταν ο σημερινός Πλαταμώνας.

Έχουν βρεθεί προϊστορικά νεκροταφεία στις υπώρειες του Ολύμπου και στον Άγιο Δημήτριο. Το 1993 ανακαλύφθηκε από αρχαιολόγους με επικεφαλής το Δημήτρη Παντερμαλή τεράστιος προϊστορικός οικισμός στο Μακρύγιαλο, που χρονολογείται από την πρώιμη λίθινη εποχή (4.500 π. Χ.).

Πρώτοι κάτοικοι μπορούν να θεωρηθούν οι Πελασγοί, οι οποίοι αναφέρονται επιμέρους ως Κάρες. Λέλεγες και Θράκες. Υπάρχει και η εκδοχή που αναφέρει ότι η Πιερία και η Αλβανία κατακτήθηκαν κάποτε από τους Θράκες και ότι οι Πιεριείς αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στο Παγγαίο έπειτα από την εισβολή των Τημενιδών του Άργους. Στη νέα τους πατρίδα έδωσαν το όνομα Πιερία και στον κόλπο του Στρυμόνα το όνομα Πιερικός.

Κατά τους Περσικούς Πολέμους, ο Ξέρξης ακολούθησε την κατεύθυνση του σημερινού δρόμου Κατερίνης- Ελασσόνας και υποχρέωσε τους Έλληνες που βρίσκονταν στα Τέμπη να συμπτυχθούν και να οδηγηθούν στα Στενά των Θερμοπυλών, όπου δόθηκε και η μάχη. Οι κύριες δυνάμεις του περσικού στρατού πέρασαν από τον Όλυμπο μέσω της αποξηραμένης σήμερα λίμνης Ασκουρίδας, στην περιοχή της Καλλιπεύκης.

Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης (432 π. Χ.) , που έγινε γνωστός ως Πελοποννησιακός Πόλεμος οι Αθηναίοι πολιόρκησαν την Πύδνα, για να εντείνουν τις προκλήσεις τους απέναντι στη Σπάρτη και στους συμμάχους της Μακεδόνες.

Στα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου στρατιώτες από την Πιερία εγκαταστάθηκαν στις όχθες του ποταμού Ορόντα στη Συρία και αποκάλεσαν πάλι την πλούσια νέα περιοχή τους Πιερία. Επίσης, ο στρατηλάτης της Μακεδονίας, Μέγας Αλέξανδρος θυσίασε στο Δίον λίγο πριν ξεκινήσει για την εκστρατεία του στην Ινδία. Μάλιστα, στους ναούς του Δίου ο γιος του Φιλίππου Β΄ έστειλε τους χάλκινους ανδριάντες των 25 πολεμιστών του που βρήκαν το θάνατο στη Μάχη του Γρανικού Ποταμού. Στην Πιερία βρήκε το θάνατο και η Ολυμπιάδα, η μητέρα του, ενώ ο τελευταίος Μακεδόνας βασιλιάς, Περσέας ηττήθηκε στη Μάχη της Πύδνας από τους Ρωμαίους , το 168 π. Χ.

Κατά τη Ρωμαιοκρατία, η Πιερία αποτέλεσε τμήμα της επαρχίας της Μακεδονίας, που ήταν πλέον υπό την επικυριαρχία των Ρωμαίων. Το 149 π. Χ. καταπνίχθηκε η εξέγερση του Ανδρίσκου, φερόμενου ως γιου του Περσέα, ο οποίος ξεκίνησε από τα Πιέρια Όρη και κατευθύνθηκε προς τη Θεσσαλία.

Στα βουνά της Πιερίας καθηλώθηκαν οι δυνάμεις του Οστίλιου Μαγγίνου στη Θεσσαλία και έτσι ματαιώθηκαν τα σχέδιά του για εισβολή στην κοιλάδα του Αλιάκμονα. Επίσης, από τον Όλυμπο ο Περσέας άρχισε την αντίστασή του στο Μάρκιο Φίλιππο. Θα χρειαστούν τέσσερα χρόνια, με τη Μάχη της Πύδνας για να γίνει η πλήρης υποταγή.

 Βυζαντινά και μεσαιωνικά χρόνια

Στα βυζαντινά και μεσαιωνικά χρόνια η Πιερία δεινοπάθησε από πολλούς λαούς που θέλησαν να την κατακτήσουν. Οι Σλάβοι, οι Ούννοι, οι Νορμανδοί και οι Άβαροι είναι μόνο μερικοί που πέρασαν από εκεί. Κατά τη Φραγκοκρατία, η Πιερία ανήκε στο φραγκικό βασίλειο της Θεσσαλονίκης. Το 14ο αιώνα γνώρισε τη βαρβαρότητα των Καταλανών. Οι Ενετοί δεν κατόρθωσαν να κυριαρχήσουν, άφησαν όμως τα σημάδια τους στο νομό, όπως το Κάστρο του Πλαταμώνα. Το 1389 η Πιερία καταλήφθηκε από τους Τούρκους.

Η Πιερία ακολούθησε την τύχη του Ανατολικού Κράτους του Βυζαντίου και γνώρισε επιδρομές από λαούς. Αρχικά οι Βησιγότθοι και οι Οστρογότθοι πολιόρκησαν την περιοχή και το 473 παραχωρήθηκε, όπως και η Μακεδονία στους Οστρογότθους, από τον ίδιο τον Αυτοκράτορα Λέοντα Α΄. Για τον επόμενο αιώνα, οι Ούννοι θα αποτελέσουν τη μάστιγα της περιοχής και θα ακολουθήσουν οι Άβαροι και οι Σλάβοι, οι οποίοι θα εγκατασταθούν προσωρινά στην περιοχή (κάτι που φαίνεται στα διάφορα σλαβικά τοπωνύμια). Κατά τις επιδρομές καταστράφηκε η Ηράκλεια ή Ηράκλειο, ο σημερινός Πλαταμώνας και για 4 αιώνες έμεινε ακατοίκητη.

Το 10ο αιώνα η Πιερία υπήχθη διοικητικά στο Θέμα Θεσσαλονίκης. Κάθε θέμα διαιρούνταν σε κατεπανίκια (π.χ. Κίτρος) και διοικητής των τελευταίων ήταν ο Κατεπάνω. Μικρότερες επαρχίες ήταν οι επισκέψεις (π.χ. Πλαταμώνας). Εκκλησιαστικά η Πιερία ανήκε στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και η Επισκοπή Κίτρους κατείχε την πρώτη θέση ανάμεσα σε 11 Επισκοπές της εποχής. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι η Επισκοπή του Κίτρους είχε το αποκλειστικό προνόμιο να αντικαταστήσει τον προκαθήμενο της Θεσσαλονίκης.

Το 989 η Πιερία υποτάσσεται στους Βούλγαρους, όπως και όλη η Μακεδονία. Ακολούθησαν οι επιδρομές των Σέρβων, των Πατσινάκων , των Νορμανδών και των Ενετών. Με την είσοδο των Φράγκων στην Ελλάδα, η Πιερία παραχωρείται (ως τμήμα του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης) στο Βονιφάτιο το Μομφερατικό, ο οποίος έφυγε προς τη Νότια Ελλάδα, το 1204. Τα κάστρα του Κίτρους και του Πλαταμώνα παραχωρήθηκαν σε ανθρώπους του .Το κάστρο του Κίτρους πήρε ο Βίριχ φον Ντάουν και ο Ρολάντο Πίκε πήρε τον Πλαταμώνα. Τα δύο κάστρα επισκευάστηκαν πρόχειρα και ο Πλαταμώνας χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή ανεπιθυμήτων Φράγκων, οι οποίοι είχαν πιαστεί αιχμάλωτοι στη μάχη της Πελαγονίας (1259).

Επίσης, ιδρύονται λατινικές εκκλησίες στον Πλαταμώνα και στο Κίτρος, με καθολικό επίσκοπο (στο Κίτρος η καθολική επισκοπή θα διαρκέσει μέχρι την κατάληψη της Μακεδονίας από τους Τούρκους, στα τέλη του 14ου αιώνα). Σχετική αναφορά υπάρχει στο Χρονικό του Μορέως. Το 1209 οι νέοι άρχοντες των δύο πόλεων συναντήθηκαν στο Ρεβέ. Το 1220-24 το Κάστρο του Πλαταμώνα κυριεύτηκε από το Θεόδωρο Α΄ Κομνηνό το Δούκα και διαλύθηκε το Φραγκικό Βασίλειο της Θεσσαλονίκης. Το κάστρο στη συνέχεια καταλήφθηκε από το Θεόδωρο και πέρασε υπό τον έλεγχο του αδερφού του, Μανουήλ Κομνηνού Δούκα. Στη συνέχεια προσαρτήθηκε στο Δεσποτάτο της Ηπείρου από το Μιχαήλ και χρησιμοποιήθηκε για τον εγκλεισμό των Φράγκων.

Οι μισθοφόροι Καταλανοί του αυτοκράτορα στασίασαν στις αρχές του 14ου αιώνα και λεηλάτησαν την Πιερία. Ο Πλαταμώνας θα ξαναχρησιμοποιηθεί ως φυλακή για τους Επαναστάτες Ζηλωτές, το 1345, οι οποίοι ηττήθηκαν από τον Απόκαυκο.

 Η Πιερία στα χρόνια της Τουρκοκρατίας

Από τα τέλη του 17ου αιώνα η περιοχή της Πιερίας αποτέλεσε χώρο για τη δράση κλεφτών και αρματολών. Μετά το 1691 εμφανίστηκαν τα πρώτα κλέφτικα σώματα.Κέντρο αντίστασης έγινε το χωριό Μηλιά. Η οργή των Οθωμανών ξέσπασε στα γυναικόπαιδα του χωριού. Οι Τούρκοι κατέστρεψαν το χωριό και φυλάκισαν τον πληθυσμό του.

Ο Όλυμπος αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα πρωτάτα, δηλ. μεγάλες αρματολικές περιφέρειες. Έδρες ήταν η Κατερίνη, η Ελασσόνα και τα Σέρβια. Αρματολοί που έδρασαν στην περιοχή ήταν ο καπετάν Πάνος Ζήδρος και το πρωτοπαλίκαρό του Λάπας (ο οποίος έλαβε μέρος στην εξέγερση των Ορλωφικών το 1770 με δικό του σώμα), ο Τσάρας, ο Γεωργάκης Ολύμπιος, ο Ι. Φαρμάκης, ο Νικοτσάρας και άλλοι. Οι ορεινοί όγκοι των Πιερίων και του Ολύμπου ήταν στα χέρια των επαναστατών. Τελικά, οι τελευταίοι πέτυχαν να τους δοθεί αμνηστία και να υποχρεώσουν τους Τούρκους να μην περνούν τουρκικές δυνάμεις στην περιοχή.

Στον Όλυμπο ιδρύθηκε το δεύτερο αρματολίκι στην Ελλάδα, με επικεφαλής τον Καρά Μιχάλη, το 1489. Η δράση των κλεφτών στον Όλυμπο έκαναν τους Τούρκους να ξεσπάσουν την οργή τους στη σύμμαχο των κλεφτών (στα τέλη του 17ου αιώνα) Μηλιά, την οποία κατέστρεψαν. Την περίοδο εκείνη έδρα του αρματολικίου του Ολύμπου και της Δυτικής Μακεδονίας γίνεται το Λιβάδι Ολύμπου και πρώτος αναγνωρισμένος διοικητής του ανέλαβε ο Πάνος Ζήδρος.

Το 18ο αιώνα οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να αντικαταστήσουν τους αρματολούς (οι οποίοι μεταπήδησαν πολλές φορές στην τάξη των κλεφτών) με Τουρκαλβανούς αρματολούς , οι οποίοι λυμαίνονταν την ύπαιθρο της Μακεδονίας. Ωστόσο, μέχρι τη συνθηκολόγησή τους με τον Αλή Πασά, οι αρματολοί του Ολύμπου δε σταμάτησαν να αγωνίζονται σε στεριά και σε θάλασσα. Μεγάλα ονόματα που έδρασαν εκεί και σε άλλες περιοχές συμπεριλαμβάνουν το Νικοτσάρα, το Γεωργάκη Ολύμπιο και τη θρυλική οικογένεια των Λαζαίων. Ο Αλή Πασάς, με τη δράση του, ανάγκασε τους Λαζαίους και άλλους αρματολούς να γίνουν κουρσάροι, με πεδίο δράσης τους τις Σποράδες.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, η Πιερία πέρασε στα χέρια του Αλή Πασά. Ενεργή είναι η συμμετοχή της Πιερίας στον Αγώνα του 1821. Οπλαρχηγοί του Ολύμπου έλαβαν μέρος στην Επανάσταση της Νάουσας και της Βέροιας. Οι οπλαρχηγοί αυτοί , μετά το 1822 κατέβηκαν στη νότια Ελλάδα και βοήθησαν τα μέγιστα στον Αγώνα. Μετά το τέλος της Επανάστασης (1830) οι οπλαρχηγοί επέστρεψαν στα λημέρια τους.

Οι κλεφταρματολοί από τον Όλυμπο πολέμησαν στο πλευρό του Εμμανουήλ Παπά στη Χαλκιδική. Στις αρχές του 1822 εκδηλώθηκαν επαναστατικά κινήματα στον Όλυμπο και στα Πιέρια, με ορμητήρια τον Κολινδρό και τη Νάουσα.

Το Μάρτιο του 1822 έφτασε στο Ελευθεροχώρι ο διορισμένος από τον Υψηλάντη αρχηγός της Επανάστασης , Γρηγόρης Σάλας. Στις 8 Μαρτίου γίνεται επίθεση στον Κολινδρό από το Διαμαντή Νικολάου. Οι Τούρκοι κατεδίωξαν τους Έλληνες κοντά στη Μηλιά και εκεί κατέστρεψαν τον Πύργο των Λαζαίων καίγοντας χωριά και σφάζοντας ανθρώπους. Στην Επανάσταση του Ολύμπου έλαβε μέρος και ο γνωστός διδάσκαλος του Γένους Θεόφιλος Καΐρης, το 1822, οπότε μάλιστα τραυματίστηκε.

Ακολούθησε η καταστροφή της Νάουσας, τον Απρίλιο, με θύματα αγωνιστές και από την Πιερία, όπως ο Γιάννης Δαμαλής από το Λιβάδι με τα 50 παλικάρια του και ο ιερέας Παπαγιάννης, από την Πέτρα Ολύμπου.

Οι αρματολοί του Ολύμπου κατέφυγαν στις Σποράδες και συμμετέχουν στην αντίσταση στα Ψαρά (1824) και στην φρουρά στο Μεσολόγγι. Το 1835 στη Λεπτοκαρυά σκοτώνεται πολεμώντας ηρωικά ο οπλαρχηγός της Νάουσας, Καραμήτσος. Το 1854 οι Ολύμπιοι οπλαρχηγοί απελευθέρωσαν τη Βροντού.

 Η Πιερία στα τέλη του 19ου αιώνα

Γεωγραφικά, η Πιερία της εποχής εκείνης οριζόταν σε μια περιοχή λίγο μεγαλύτερη από τη σημερινή. Συγκεκριμένα, η Πιερία του 19ου αιώνα εκτεινόταν νότια από τον Όλυμπο, βόρεια και δυτικά από τον ποταμό Αλιάκμονα και ανατολικά από τη θάλασσα του Θερμαϊκού Κόλπου. Από άποψη πολιτικής διαίρεσης, τα περισσότερα από τα χωριά της Πιερίας υπάγονταν στο καϊμακαμλίκι (Επαρχία) της Βέροιας, η οποία με τη σειρά της υπαγόταν στη Γενική Διοίκηση (σαντζάκι) Θεσσαλονίκης.

Η εκκλησιαστική διαίρεση ήταν διαφορετική και υπήρχαν τρεις επισκοπές (Κίτρους, Πέτρας και Πλαταμώνος). Στην επισκοπή Κίτρους (έδρα ο Κολινδρός) υπάγονταν η Αικατρίνη, το Κίτρος, ο Κολινδρός, η Μελίκη και η Λιμπάνοβα. Στην επισκοπή Πέτρας (έδρα το Λιβάδι) υπαγόταν το Βλαχολίβαδο. Στην επισκοπή Πλαταμώνος ανήκε το Λιτόχωρο.

Η γεωργία, η κτηνοτροφία και το εμπόριο αποτελούσαν τότε τις σημαντικότερες ασχολίες και πόρους τροφοδοσίας για τους Πιεριείς. Η ποιότητα της πιερικής ξυλείας ήταν γνωστή από τα αρχαία χρόνια. Έτσι, λέγεται ότι οι τριήρεις των κλασικών χρόνων στην Αθήνα ήταν κατασκευασμένες από πιερική ξυλεία, όπως και η θαλαμηγός του πρώτου Βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα.

 Η εξέγερση του Λιτοχώρου

Κύριο άρθρο: Επανάσταση του Λιτοχώρου

Ορόσημο στην ιστορία του νομού στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας αποτελεί το 1878, οπότε και πραγματοποιήθηκε η αποτυχημένη αλλά ηρωική εξέγερση στο Λιτόχωρο. Στο Λιτόχωρο έγινε και η εκλογή της προσωρινής κυβέρνησης που κυκλοφόρησε προκήρυξη προς την Ευρώπη κηρύσσοντας την ένωση της Μακεδονίας με την υπόλοιπη Ελλάδα. Η Επανάσταση καταπνίγηκε από τους Τούρκους. Στις 3 Μαρτίου 1878 έγινε το Ολοκαύτωμα του Λιτοχώρου. Το Μοναστήρι των Αγίων Πάντων έγινε το νέο Ζάλογγο της Μακεδονίας.

Μακεδονικός Αγώνας

Η Πιερία έδωσε το παρόν της και στο Μακεδονικό Αγώνα, κατά των Βούλγαρων κομιτατζήδων όσο και κατά της προπαγάνδας των Ρουμάνων, οι οποίοι συμμάχησαν με τους Τούρκους και είχαν αρχηγό τον Τσάμη.

Τον Ιούλιο του 1896 αποβιβάστηκε στο Ελευθεροχώρι Πιερίας ο Αθανάσιος Μπρούφας, παλαιός αρματολός από την Ήπειρο, ο οποίος ξεκίνησε για τα Πιέρια και το Βέρμιο.

Παράλληλα, για να ασκήσουν πιέσεις στη Διεθνή Κοινότητα για επίλυση του θέματος της απελευθέρωσης της Μακεδονίας , οι λήσταρχοι (καπετάν Νίκος, Ναούμ και άλλοι) αιχμαλωτίζουν ξένους εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων. Τέτοιες ενέργειες μπορούν να εκληφθούν η απαγωγή του Άγγλου Συνταγματάρχη Σιγκ το 1880 από τον Καπετάν Νίκο, στην Κατερίνη και η σύλληψη του Αρίφ Μπέη, δημάρχου Θεσσαλονίκης, ενώ κατευθυνόταν προς τη Λάρισα, όπου είχε τα τσιφλίκια του. Ο Καπετάν Ματαπάς με την οργάνωση Εθνικής Επιτροπής στην Κατερίνη με συμμετοχή και 3.000 Κρητικών στις μάχες και ο Παρθένιος Βαρδάκας, ο οποίος έκλεισε το 1904 το ρουμανικό σχολείο στην Κατερίνη, συντονίζουν τον Αγώνα. Παρά τη δολοφονική απόπειρα κατά του Παρθένιου, από εθνικιστές Τουρκαλβανούς, ο Αγώνας πέτυχε και το 1912 έμελε να είναι η χρονιά που θα απελευθερωνόταν η Κατερίνη. Απελευθέρωση του 1912

Το έργο της απελευθέρωσης της Κατερίνης ανατέθηκε στην 7η Μεραρχία του Στρατού Θεσσαλονίκης, που είχε διοικητή το Συνταγματάρχη (ΠΒ) Κλεομένη Κλεομένους. Στις 15 Οκτωβρίου 1912 εκδόθηκε η Διαταγή των Επιχειρήσεων. Η 7η Μεραρχία, συνολικά 7.000 άτομα αντιμετώπισε μια μικρή σχετικά δύναμη του τουρκικού στρατού, της τάξης των 4.000 ανδρών, οι οποίοι είχαν έδρα τους την περιοχή του Γιδά (σημερινή Αλεξάνδρεια Ημαθίας).Οδηγός των Ελλήνων Ευζώνων τάχθηκε εθελοντικά ο Γαλλίας Λάππας, από το Λιβάδι.

Στις 16 Οκτωβρίου 1912, ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε την Κατερίνη και η τελευταία μάχη που δόθηκε ήταν στο Κολοκούρι (σημερινός Σβορώνος). Εκεί δέχτηκε αιφνιδιαστική επίθεση μια μονάδα του 20ου Συντάγματος. Σκοτώθηκαν ηρωικά ο Αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Σβορώνος, Διοικητής του 20ου Συντάγματος, ο Υπολοχαγός (ΠΖ) Δημήτριος Νίκας και ο 17χρονος εθελοντής από την Κρήτη Κονταξάκης, ο οποίος μάλιστα είχε καταταγεί με ψευδή στοιχεία ονοματεπωνύμου και ηλικίας . Στις συγκρούσεις που προηγήθηκαν τις απελευθέρωσης σκοτώθηκαν πολεμώντας ηρωικά και περίπου 20 ακόμα άτομα, σύμφωνα με κάποιες πηγές. Στον τόπο που έπεσαν ο Σβορώνος και οι υπόλοιποι πολεμιστές ανεγέρθηκε μνημείο. Την ημέρα της σύγκρουσης του ελληνικού στρατού με τον τουρκικό στο Κουλουκούρι, ο κάτοικος της Κατερίνης Χρήστος Ξηρομερίτης μαζί με φίλους του αγωνιστές εξουδετέρωσε την τουρκική φρουρά , η οποία στεγαζόταν στην Περιοχή του Αγίου Φωτίου.

Η απελευθέρωση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό στην Αικατερίνη. Ο τουρκικός στρατός ήδη από τη νύχτα της 15 προς 16 Οκτωβρίου είχε εγκαταλείψει την Κατερίνη. Την Τρίτη, στις επτά και μισή το πρωί της 16ης Οκτωβρίου, τα ελληνικά στρατεύματα εισήλθαν στην πόλη. Ο τουρκικός στρατός υποχώρησε προς το Κίτρος και η καταδίωξή του συνεχίστηκε από τις ελληνικές δυνάμεις. Η διοίκηση της Κατερίνης παραδόθηκε από το στρατό στο Γεώργιο Λαναρίδη, από το Λιβάδι Ολύμπου. Αμέσως μετά την απελευθέρωση τελέστηκε δοξολογία από το Μητροπολίτη Παρθένιο, στο Ναό της Θείας Αναλήψεως. Πολλοί από τους αγωνιστές του Ολύμπου έλαβαν μέρος αργότερα στο Μακεδονικό Αγώνα (1902-1908) και έζησαν ως λησταντάρτες στα ορεινά της Πιερίας. Ένας τέτοιος οπλαρχηγός ήταν ο Θεόδωρος Γκούτας, ο οποίος σκοτώθηκε σε μάχη στις 7 Ιανουαρίου 1913 στο χωριό Λάζαινα, κοντά στο Μπιζάνι.

Η υποδοχή των ελευθερωτών της Κατερίνης έγινε στο Κολοκούρι από τον Παρθένιο Βαρδάκα και μια αντιπροσωπεία, αποτελούμενη από τους Δημήτριο Τσάμη, Λαναρίδη, Τσαλόπουλο (δικηγόρος), Δ. Παρασκευά (φαρμακοποιό) και τον έμπορο Κάλφα από το Καταφύγι. Ο Παρθένιος έψαλε στη Θεία Ανάληψη ευχαριστήρια δέηση και αναφέρεται το εξής περιστατικό.

Όταν οι αξιωματικοί του Στρατού πρότειναν στο Γαλλία Λάππα να πάρει ό, τι ήθελε από τα λάφυρα των Τούρκων, εκείνος φόρτωσε ένα άλογο με όπλα και γύρισε στο Λιβάδι, ώστε αν χρειαζόταν, να πολεμούσε ξανά στα βουνά.

Η εφημερίδα «Εμπρός» της 19 Οκτωβρίου 1912, γράφει για το γεγονός της κατάληψης της Κατερίνης από τους Έλληνες και αναφέρει το τηλεγράφημα του Παναγιώτη Δαγκλή, Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού.

«Κοζάνη, 17 ώρα 6 μ.μ. Κατελήφθη την 16ην μετά τρίωρον μάχην η Αικατερίνη. Στρατός εξακολουθεί προελαύνων προς βορράν».

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922) περίπου 20.000 πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην Πιερία. Από τα βορειοανατολικά του Πλαταμώνα, οι Έλληνες της Διασποράς κατάφεραν να ξαναχτίσουν μια νέα ζωή, με πολλές δυσκολίες. Τα ονόματα των πατρίδων τους δόθηκαν στους οικισμούς στους οποίους εγκαταστάθηκαν, όπως η Νέα Αγαθούπολη, Νέα Έφεσος, Νεοκαισάρεια κλπ.

 Κατοχή και Αντίσταση

Κατά την Κατοχή, ο Όλυμπος έγινε κέντρο ανεφοδιασμού των ανταρτών. Στις 12 Απριλίου 1941 οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Κατερίνη. Επρόκειτο για τους μοτοσικλετιστές της 12ης Στρατιάς του Λιστ. Οι Άγγλοι σύμμαχοι βομβάρδισαν με τα αεροπλάνα τους γερμανικά τανκς στην περιοχή του Άγιου Παντελεήμονα, το 1941.

Η πρώτη αντιστασιακή ομάδα στην Πιερία εμφανίστηκε τον Οκτώβριο του 1941 γύρω από το Λιτόχωρο, με επικεφαλής το Ζαχαρία Καρακίτσιο, ο οποίος σκοτώθηκε σε ενέδρα των Γερμανών. . Στο Λιτόχωρο θα εισέλθει στην αντίσταση ακόμα και ο ιερέας του χωριού, ο Παπατσιτσιρίκος, ο οποίος μάλιστα σκοτώθηκε κατά τον αντιστασιακό αγώνα. Στην Κατερίνη, υπάλληλοι της Αγροτικής Τράπεζας πρωτοστάτησαν στον αντιστασιακό αγώνα, όπως ο Κικίτσας (Σαράντης Πρωτοπαπάς) και ο καπετάν Νικήτας (Κ. Συνεφάκης). Η δράση κατά των Ιταλών ήταν επίσης έντονη και διαφαίνεται από τη δολοφονία του Ιταλού λοχία Μπερτίνι, το Νοέμβριο του 1942 στο Λιβάδι Ολύμπου, μαζί με 12 ακόμα Ιταλούς, από την ομάδα των Ξυνού- Σωτηρίου.

Χαρακτηριστικό γεγονός είναι η συγκρότηση σώματος του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ Μακεδονίας, με πεδίο δράσης τον Όλυμπο και τα Πιέρια. Ζοφερή ήταν η παρουσία του ΥΒΕ, οργάνωσης που ευαγγελιζόταν την υπεράσπιση της Βόρειας Ελλάδας. Η οργάνωση αυτή προέβη τελικά σε σύγκρουση με τους αντιστασιακούς και συνεργάστηκε με τους Ναζί.

Στο μεταξύ, την περίοδο εκείνη, σχεδόν 10.000 πρόσφυγες από τη Δράμα κατέφυγαν στην Κατερίνη.

Ακολούθησε μία σειρά παράτολμων πράξεων από αντιστασιακές ομάδες, όπως η ανατίναξη τμημάτων της σιδηροδρομικής γραμμής Κατερίνης και Πλαταμώνα, η διευκόλυνση της εξόδου στη Μέση Ανατολή Βρετανών οπλιτών και αξιωματικών με Λιτοχωρινά πλοία και οι επιθέσεις στο Βαρικό και στην Καρίτσα.

Ειδικότερα, η επίθεση στο Βαρικό έλαβε χώρα στις 25 Μαρτίου 1942 και επρόκειτο για την κορύφωση της οργής των πεινασμένων χωρικών του Λιτοχώρου. Οι τελευταίοι με επικεφαλής τον Καρακίτσιο έσπασαν τις αποθήκες επισιτισμού και άρπαξαν το σιτάρι και το καλαμπόκι, τα οποία είχαν συγκεντρωμένα οι Γερμανοί. Η ίδια ενέργεια έγινε και στην Καρίτσα, όπου όμως σκοτώθηκαν δύο ανάπηροι του Πολέμου του 1940. Στο Λιτόχωρο έγιναν αθρόες συλλήψεις.

Στις 16 Φεβρουαρίου 1943 έγινε η πρώτη μεγάλη σύγκρουση των αντιστασιακών δυνάμεων με τους Ναζί, με την ανατίναξη των μεταλλείων χρωμίου του Αγίου Δημητρίου από αντάρτικες ομάδες της Θεσσαλίας. Οι Γερμανοί, σε αντίποινα, ανηφόρισαν από την Κατερίνη με 13 αυτοκίνητα και πυρπόλησαν τα σπίτια του χωριού Άγιος Δημήτριος. Στην πλατεία του χωριού εκτελέστηκαν 10 άνδρες και συνελήφθησαν άλλοι 30, οι οποίοι οδηγήθηκαν στην Κατερίνη. Όλοι εκτελέστηκαν στο Σιδηροδρομικό Σταθμό, μαζί με το Δήμαρχο Κατερίνης της περιόδου 1934-1936, Αιμίλιο Ξανθόπουλο.

Η απάντηση των αντιστασιακών στα φρικαλέα αυτά γεγονότα ήταν άμεση και εκδηλώθηκε με την επιτυχημένη επίθεση στα Φωτεινά , όπου οι Γερμανοί είχαν μεταλλεία με 60 χωρικούς να δουλεύουν σε αυτά και στη συνέχεια με την ανατίναξη μέρους της γέφυρας στο Μαυρονέρι, στο 17ο χιλιόμετρο του δρόμου Κατερίνης- Ελασσόνας. Εκεί έγινε σφοδρή μάχη με τους Γερμανούς, στις 18 Φεβρουαρίου και διακρίθηκε ο Καρακίτσιος. Οι Ναζί ηττήθηκαν και η μάχη είχε πάνω από 40 νεκρούς. Την επόμενη ημέρα πάνω από 3.000 χωρικοί από τα γύρω χωριά κατέστρεψαν την εθνική οδό Κατερίνης- Ελασσόνας, με λοστούς και γεωργικά εργαλεία, έτσι ώστε ανακόπηκε η προέλαση των γερμανικών τροχοφόρων.

Στη συνέχεια δημιουργήθηκε το ενιαίο Αρχηγείο του ΕΛΑΣ στα Πιέρια και στο βόρειο Όλυμπο, με διοικητές τους Λασάνη, Κικίτσα και άλλους. Ο φρούραρχος της Κατερίνης Λόχερ λαμβάνει πιο δραστικά μέτρα και τον Απρίλιο του 1943 οι Γερμανοί εξαπέλυσαν επίθεση στο Λιτόχωρο, πυρπολώντας μοναστήρια και ναούς και συλλαμβάνοντας εκατοντάδες αιχμαλώτους. Η πλατεία του χωριού γίνεται θέατρο εκτελέσεων και γερμανικό τάγμα βάδισε στο Κουλουκούρι.

Ακολούθησε η σύγκρουση με τους αντιστασιακούς στα υψώματα πάνω από την Τάχνιστα (σημερινή Μηλιά). Η μάχη στην Τάχνιστα (19 Απριλίου 1943) ήταν σφοδρότατη και οι Ναζί είχαν αριθμητική υπεροχή. Στη μάχη αυτή σκοτώθηκαν 40 Γερμανοί και 18 Έλληνες. Οι αντιστασιακοί αποσύρθηκαν στη Μόρνα και στη Φτέρη. Τον Οκτώβριο τμήματα του ΕΛΑΣ επέστρεψαν στα Πιέρια από τη Θεσσαλία και την Πίνδο.

Στις 21 Δεκεμβρίου 1943 γύρω από το δασαρχείο της Μόρνας έλαβε χώρα επίθεση των Γερμανών, που ήθελαν να συλλάβουν τους άνδρες της 10ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Στο πεδίο της μάχης έπεσαν οκτώ Έλληνες και δεκάδες Γερμανοί νεκροί. Οι έγκλειστοι στο Δασαρχείο κατόρθωσαν να διαφύγουν στα όρη. Οι Ναζί πυρπόλησαν το ανατολικό μέρος των δασών των Πιερίων. Την οργή τους πλήρωσαν και πολλά χωριά. Την ίδια χρονιά οι Γερμανοί εκτέλεσαν με απαγχονισμό πατριώτες και παιδιά στον Τρίλοφο και στη συνέχεια τους πυροβόλησαν.

Έπειτα από την απελευθέρωση της Αθήνας, οι Ναζί έφυγαν από την Κατερίνη στις 26 Οκτωβρίου 1944.

Στον Εμφύλιο Πόλεμο του 1946-49 έγιναν σφοδρές συγκρούσεις στο Λιτόχωρο, από όπου ξεκίνησαν και οι εμφύλιες συγκρούσεις, με την επίθεση ανταρτών σε αστυνομικό σταθμό της περιοχής.

Ηρόδοτος (~485 - 421/415 π.Χ.)

Καταγόταν από εύπορη και φιλομαθή οικογένεια και ανατράφηκε σ' ένα περιβάλλον σεβασμού του Ομήρου και παλαιών θρύλων. Όταν στην πατρίδα του την Αλικαρνασσό ήταν τύραννος ο Λύγδαμης, ο Ηρόδοτος πήρε μέρος σε συνωμοσία για την ανατροπή του, με αποτέλεσμα να εξοριστεί το 468 ή το 467 π.Χ. στη Σάμο. Από τη Σάμο γύρισε στην Αλικαρνασσό και πήρε μέρος στην ανατροπή του Λύγδαμη το 455 π.Χ., αλλά μετά από λίγο υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει και αυτός την πατρίδα του. Από τότε άρχισε ως περιηγητής και εξερευνητής, πιθανόν στα χρόνια 458-445 π.Χ. να επισκέπτεται διάφορα μέρη του τότε γνωστού κόσμου, μεταξύ άλλων τη χώρα των Κόλχων μέχρι τη Σκυθία, το εσωτερικό της Μικράς Ασίας και τον Πόντο μέχρι την Κριμαία, την Κύπρο και τις περοχές της Συρίας, τη Βαβυλωνία, την Αίγυπτο, την Κυρηναϊκή και βεβαίως όλη την Ελλάδα. Έμεινε αρκετά χρόνια στην Αθήνα, όπου συνδέθηκε φιλικά με τους μεγάλους άνδρες της εποχής εκείνης, τον Περικλή και το Σοφοκλή. Μαζί με τον Πρωταγόρα ίδρυσαν περί το 443 την αποικία των Θουρίων στην κάτω Ιταλία. Στην αποικία αυτή, που ιδρύθηκε κοντά στην κατεστραμμένη Σίβαρη, ο Ηρόδοτος πέρασε τα περισσότερα χρόνια της υπόλοιπης ζωής του, γι' αυτό και επονομάστηκε Θούριος. Για τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες. Πέθανε ανάμεσα στα χρόνια 421 και 415.
Ο Ηρόδοτος έγραψε μια «παγκόσμια» ιστορία. Οι Αλεξανδρινοί μελετητές τη χώρισαν σε εννέα βιβλία και έδωσαν στο καθένα το όνομα μιας από τις εννέα Μούσες. Στα πρώτα τέσσερα βιβλία παρουσιάζει το σχηματισμό και την αύξηση της περσικής δύναμης, στο πέμπτο και έκτο τις πρώτες συγκρούσεις των Περσών με τους Έλληνες της ηπειρωτικής Ελλάδας, στο τελευταίο μέρος του έκτου και σε ολόκληρα τα δύο επόμενα βιβλία περιγράφει τις δύο μεγάλες εκστρατείες των Περσών που κατέληξαν, η πρώτη στη μάχη του Μαραθώνα και η άλλη στη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Τέλος στο ένατο βιβλίο αναφέρεται στις άλλες πολεμικές δραστηριότητες των Ελλήνων εκείνης της εποχής. Για τη συγγραφή του έργου του χρησιμοποίησε τα έργα των λογογράφων, τα αρχεία των πόλεων και κάθε άλλη επίσημη αναγραφή και τέλος συλλογές χρησμών. Κύρια όμως πηγή του έργου του αποτέλεσαν οι προφορικές παραδόσεις και η προσωπικές αναζητήσεις. Πολλές φορές κατονομάζει την πηγή των πληροφοριών του, όπως γίνεται με το Θέρσανδρο τον Ορχομένιο, τον Τύμνη το Σκύθη κ.ά. Τα τέσσερα πρώτα βιβλία απομακρύνονται από την ιστορία και θεωρούνται περισσότερο πολιτικές πληροφορίες, μύθοι και ανέκδοτα. Μεγαλύτερη συνοχή έχουν τα πέντε υπόλοιπα βιβλία. 
Οπωσδήποτε το έργο του δεν περιορίζεται μόνο στην αφήγηση μαχών, αλλά αναλύει ήθη, έθιμα, θρησκευτικές δοξασίες και θεωρίες για τη διακυβέρνηση μιας πολιτείας, παράλληλα προβάλει δε τη σημασία της ελευθερίας των πολιτών στα πλαίσια του νόμου για τη σωστή λειτουργία του πολιτεύματος. Η γλώσσα του Ηρόδοτο είναι η νέα ιωνική που προήλθε από την επίδραση της ομηρικής γλώσσας, με την προσθήκη αττικών και δωρικών τύπων. 
Χρησιμοποιώντας ως βάση του έργου που ο ίδιος ονόμασε «Ιστορίης απόδεξις», την αυτοψία, την έρευνα και την κριτική, ο Ηρόδοτος πλησίασε πρώτος την ιστορία, χωρίς όμως να μπορεί να θεωρηθεί αντικειμενικός ιστορικός. Παρά το γεγονός αυτό, το έργο του συνολικά είναι μια αξιόπιστη πηγή και η μόνη συνεχής και πλήρης που είναι διαθέσιμη για μια τόσο σημαντική εποχή της ιστορίας. Ο Κικέρωνας τον ονόμασε πατέρα της ιστορίας. Παράλληλα μπορεί να θεωρηθεί πατέρας της γεωγραφίας και πρόδρομος όλων των περιηγητών.

Η εξέγερση των γειτονιών της Αθήνας

Την Παρασκευή 23 Απριλίου 2010, δύο γειτονιές της Ομόνοιας έκλεισαν συμβολικά δρόμους της Αθήνας για να βροντοφωνάξουν το δικαίωμά τους στο να ζήσουν και εργαστούν με ασφάλεια σε ένα κράτος δικαίου.
Σας παρακαλώ δείτε το βίντεο έως το τέλος γιατί είναι ανάγκη όλοι μας να σταθούμε στο πλευρό τους και να τους βοηθήσουμε.

ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΠΑΣΟΚ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΠΙΣΤΑ ΤΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΟΥΣ

ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΟΛΟΣΧΕΡΩΣ ΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ Καταργούν τις Σχολές Ευελπίδων, Δοκίμων και Ικάρων και φτιάχνουν ... "Στρατιωτικό Πανεπιστήμιο" ΛΑΠΑΔΩΝ!

ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΠΑΣΟΚ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΠΙΣΤΑ ΤΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΣΤΟ STATE DEPARTMENT!

ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ!

ΚΑΤΑΡΓΟΥΝ ΤΗΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥΣ ΛΑΠΑΔΕΣ!


Κατάργηση των παραγωγικών Σχολών των Ενόπλων Δυνάμεων, δηλαδή της Σχολής Ευελπίδων, της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων και της Σχολής Ικάρων και την αντικατάστασής του από ένα «Στρατιωτικό Πανεπιστήμιο», σχεδιάζει η κυβέρνηση προκειμένου να ... κάνει οικονομία! Στο «Στρατιωτικό Πανεπιστήμιο» θα εισάγονται και φοιτητές από άλλες πανεπιστημιακές σχολές.

Το σχέδιο έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων μεταξύ των μονίμων στελεχών αφού θεωρούν ότι «Καταργείται η στρατιωτική εκπαίδευση, δημιουργούν ακαδημαϊκούς και όχι αξιωματικούς με επακόλουθα που θα είναι τραγικά για την ασφάλεια της χώρας».

Η χθεσινή παραίτηση του υποναυάρχου Στυλιανού Φενέκου, μετά το λεκτικό επεισόδιο που είχε με τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευάγγελο Βενιζέλο, φαίνεται ότι σχετίζεται και με αυτό το θέμα. Ο διευθυντής Κλάδου Πόρων και Εκπαίδευσης του ΓΕΝ, ανέλυε γιατί το «Στρατιωτικό Πανεπιστήμιο» είναι ανέφικτο και πως λειτουργούν οι παραγωγικές σχολές των Ε.Δ. για να δεχθεί την επίπληξη - με ανοίκειες εκφράσεις - του υπουργού και να ακολουθήσει η παραίτησή του.

Η χαμένη... ευστάθεια της Ντόρας Μπακογιάννη

Το στίγμα της το έδωσε: «Κάνω πολιτική για αυτά που πιστεύω». Με αυτά τα λόγια προς τους δημοσιογράφους, η κ. Μπακογιάννη δικαιολόγησε βγαίνοντας από την αίθουσα της Ολομέλειας της Βουλής την πράξη της να στηρίξει με την ψήφο της τα αποκρουστικά μέτρα που επέβαλλε επί δικαίων και αδίκων ο διεθνής (κερδοσκοπικός) παράγοντας.
Η πράξη της αυτή έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα όσα ενσαρκώνει το corpus της ελληνικής Δεξιάς. Σε μια εποχή που η υπέρβαση του στυγνού, δήθεν τεχνοκρατικού και απάνθρωπου ορθολογισμού, φαντάζει ως η μόνη λύση για να αποφύγουμε τα χειρότερα και να μπολιάσουμε με ελπίδα την κοινωνία, η κ. Μπακογιάννη κινήθηκε στην αντίθετη κατεύθυνση. Όμως, ο τόπος πληρώνει ακριβώς αυτή τη λογιστική αντίληψη των πραγμάτων και το ανεύθυνο κρυφτό πίσω από τα swaps.
Ο κόσμος βαρέθηκε να ακούει πράγματα που δεν μιλούν πια στην ψυχή του, που δεν τον ενθαρρύνουν, που δεν του δίνουν διέξοδο. Θέλει θάρρος, αντίσταση και γιατί όχι έπος, θέλει όραμα και μια πρόταση εξόδου από την κρίση, που να «παντρεύει» πολιτικές και ουχί να προϊδεάζει για ισοπέδωση των πάντων. Όλες οι εκδηλώσεις των πολιτών αυτό μας δείχνουν.
Αν κανείς παρατηρήσει τι διαβάζουν (όσοι το κάνουν) και τι θέλουν να βλέπουν οι πολίτες στις κινηματογραφικές αίθουσες (θυμηθείτε πόσα εισιτήρια έκοψαν οι «300»), μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του. Υπάρχει και μια έξαρση «ιστορίας» και «μυθολογίας» στην οθόνη και στο γραπτό λόγο (κυρίως στη λογοτεχνία). Φυσικά, αυτά είναι πράγματα που δεν λαμβάνουν υπόψη τους οι κοινωνιολόγοι και τα στελέχη των εταιρειών που πραγματοποιούν σφυγμομετρήσεις. Ο ανορθολογισμός όμως, είναι εδώ και παρών στην ψυχή των ανθρώπων.
Το σθεναρό ΟΧΙ στα αντιλαϊκά μέτρα, σηματοδοτεί μια κοινωνικού χαρακτήρα στροφή στην πολιτική της ΝΔ. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης προσεγγίζει τον πολίτη που πλήττεται από τη νεοφιλελεύθερη επέλαση, αποκρούοντας για λογαριασμό του τη θεσμοθέτηση της κοινωνικής αδικίας. Η ΝΔ λοιπόν αλλάζει, ακολουθώντας τη ρότα που χάραξε με τη σύμπραξη της βάσης της στις 29 Νοεμβρίου 2009.


Νίκος Χιδίρογλου