Η Ελλάδα δεν μπορεί να αλλάξει πορεία αν δεν ηττηθεί πολιτικά ο «εσωτερικός εχθρός» της και αυτός δεν είναι άλλος από την ίδια την άρχουσα τάξη της. Είναι μια παρασιτική, κρατικοδίαιτη, αντιπαραγωγική ολιγαρχία, η οποία εκτός του ότι νέμεται την ελληνική κοινωνία, ταυτόχρονα δίνει το παράδειγμα και τον βηματισμό σε ολόκληρη την κοινωνία που μιμείται τη συμπεριφορά της.
Το πρόβλημα δεν είναι σημερινό, είναι διαχρονικό. Αυτή η παρασιτική άρχουσα τάξη αποτελεί συνέχιση της τάξης των κοτσαμπάσηδων επί τουρκοκρατίας. Μετά την ήττα που υπέστησαν από τον Καποδίστρια και την ως εκ τούτου δολοφονία του, εγκατέλειψαν την ύπαιθρο και συγκεντρώθηκαν στα μεγάλα αστικά κέντρα. Εκεί, αντί να ασχοληθούν με την βιομηχανική παραγωγή, κυρίως ασχολήθηκαν μαζικά με την πολιτική και τον μεταπρατισμό. Αυτή η τάξη, ζούσε πάντα από το δημόσιο χρήμα πιο πλούσια από τις αντίστοιχες άρχουσες τάξεις της Ευρώπης. Συνέχισε δε, τόσο στην πολιτική όσο και στην οικονομία την μεσολαβητική της νοοτροπία, εγκλωβίζοντας το λαό σε κατάσταση ραγιαδισμού. Αυτή ακριβώς η κατάσταση συνεχίστηκε και συνεχίζεται στις μέρες μας, μέσω μιας μορφής διαπλεκόμενης πολιτικοοικονομικής οικογενειοκρατίας και της παρεοκρατίας, πλήρως αυτονομημένης από την ελληνική κοινωνία.